Uruzgan: Nederland blijft verliezen, Afghanen verliezen méér
Twee Nederlandse militairen kwamen vandaag om in Uruzgan, Afghanistan. Een explosie van een bermbom kostte hen het leven. Eén van hen was de zoon van de kersverse commandant Peter van Uhm. Twee andere Nederlandse militairen raakten gewond.
Het is het zoveelste teken dat de Nederlandse missie neerkomt op oorlog - en dat Nederland na jaren van deelname aan die oorlog niet bepaald aan het winnen is. Eerdere signalen daarvan stapelen zich op. “Taliban veel sterker dan gedacht”, schreef de Volkskrant in een verslag over een Nederlandse patrouille waarbij twee Nederlandse soldaten door eigen vuur opkwamen -evenals trouwens twee Afghaanse regeringssoldaten. Met een beetje zoeken kom je het ene na het andere bericht tegen over de kracht, de ongrijpbaarheid van het “veelkoppig monster” Taliban - of van welk gewapend initiatief ook dat in de oorlogschaos tot Taliban wordt uitgeroepen.
Hoe intensief de oorlog woedt, erkende ook vertrekkend commandant Dick Berlijn in een interview met de NRC. “‘We wisten niet dat we zó vaak moesten knokken’” luidt zijn uitpraak die door de krant als kop is gebruikt. Hoe vaak dan wel? Niet minder dan 648 keer waren er ‘vuurontacten’, zoals dat zo netjes heet. NIet minder dan 648 keer schoten Nederlandse militairen, of gooiden ze met explosieven op plaatsen waar ze Taliban-strijders waarnamen, of vermoedden.
Hoeveel slachtoffers dat aan de kant van tegen de Nederlandse NAVO-soldaten vechtende strijders kostte, vertelt Berlijn niet. De NRC doet wel een gooi: “Afgaande op het aantal vuurgevechten moeten dat er vele honderden zijn.” Berlijn zegt wel: “Als je een bom gooit in een rij bomen van waaruit gevuurd wordt, weet je echt niet of daar één, twee of tien Talibaanstrijders zitten.” Op die manier krijg je inderdaad honderden slachtoffers, en bepaald niet alleen onder de Taliban zelf. Balkenende is uiteraard “diep geraakt” over de dood van de twee militairen. Ik wacht nog steds op vergelijkbare uitingen van geschoktheid vanwege de dood van honderden Afghanen, mede door Nederlandse kogels en bommen, week na week na week.
Winnen zal de NAVO en Nederland deze, op zichzelf toch al onrechtvaardige, oorlog op deze manier niet. De dood van de twee gesneuvelde Nederlandse militairen vandaag onderstreept dat nog eens op tragische wijze. Terugtrekking van alle NAVO-troepen, onvoorwaardelijk en onmiddellijk, is het enige rechtvaardige en menselijke antwoord op het steeds heviger oorlogsgeweld in dat al zo kapotgeschoten land. Zo’n terugtrekking redt nog Nederlandse mensenlevens ook.
19 april, 2008 at 5:57 pm
648 keer? dat is de bijna dagelijks…
waarom horen we er hier dan zo weinig over, tenzij er doden of gewonden vallen?
21 april, 2008 at 11:38 pm
Onvoorstelbaar dat de Nederlandse burger dit zomaar blijft pikken. Onvoorstelbaar.
6 mei, 2008 at 2:59 pm
[...] die in het teken zou staan van afwijzing van onderdrukking en overheersing zou allereerst de slachtoffers van dat Nederlandse overzeese geweld herdenken, niet vooral degenen die dat geweld moesten uitoefenen, ook niet als zij daarbij [...]