Bovendien hoort voor mij het herdenken van slachtoffers tamelijk onverbrekelijk bij het aan de kaak stellen van de daders, de machthebbers toen en nu, en van datgene dat daders produceert. Dit soort herdenkingen zijn voor mij wel degelijk politieke zaken.

Het feit dat ik twee coupletten van het Wilhelmus - het volkslied van het Koninkrijk der nederlanden, dat vor mij deel van het probleem is en niet van de oplossing - zou moeten verdragen geeft al iets aan: ook deze herdenking heeft trekken van “een vertoning waaraan machthebbers een vrijheidskrediet ontlenen dat ze helemaal niet verdienen”, zij het wel op een veel mildere wijze dan bij de gelegenheden die ik in mijn artikel aankaart. Niet meezingen lost dit niet op. Vals en uit de maat erdoorheen zingen is dan nog beter