Actie op Schiphol: beetje staken helpt een beetje

Staken heeft zin. Een beetje staken heeft een beetje zin. Die conclusie valt te trekken uit de acties van personeel van Menzies, een bedirjf dat de afhandeling van bagage op Schiphol regelt.

Vorige week vrijdag legde daar een gedeelte van de 550 personleelsleden het werk neer. de betrokken vakbonden eisten een loonsverhoging van 3,5 procent per jaar, de directie bood 1,5 procent, aldus de vakbonden. Menzies wilde via de rechter gedaan krijgen dat de staking verboden werd, maar dat lukte gelukkig niet. (”De Gelderlander”, 8 mei)

Zondag was de staking, waaraan zo’n 500 ven de 550 arbeiders meededen, afgelopen. Bonden en bedrijf hadden een akkoord gesloten: het personeel krijgt een loonsverhoging van 6 procent in een CAO die volgens de vakbonden 30 maanden, volgens het bedrijf 19 maanden duurt. ook krijgen de arbeiders een eindejaarsuitkering van 0,4 procent. Bovendien heeft Menzies ook toegegeven aan de vakbondseis dathet bedrijf de premie van de WGA (een soort van WAO, als ik het goed begrijp) betaalt (de Volkskrant, 11 mei).

“Dit is echt een overwinning voor de werknemers”, zegt FNV-onderhandelaar Marjolein Dubbelaar. “Staken op Schiphol kan dus wel degelijk en het zorgt ervoor dat ook deze werkgever luistert naar zijn werknemers”, zo voegt Maarten Hoelscher, bestuurder van vakbond De Unie, eraan toe. En dat klopt: de resultaten komen dicht in de burt van wat de bonden vragen. Staken hélpt.

Maar toch is er iets vreemds aan de hand. De bedrijfsleiding van Menzies is al bijna net zo tevreden als de bonden. “Wij zijn zeer verheugd dat de impasse is doorbroken. Menzies Aviation is zeer blij met de inzet die getoond is door de medewerkers die wel gewerkt hebben. Hierdoor is een chaos uitgebleven en de hinder voor zowel luchtvaartmaatschappijen alsmede passagiers beperkt gebleven.”

Deels is dit waarschijnlijk doodgewoon opluchting, en een pogong om een positieve schijn op te houden nadat het bedrijf bakzeil heeft moeten halen. Maar als de ”chaos” inderdaad zo “beperkt gebleven” is - waarom gaf het bedrijf dan relatief snel toe? En als er toch nog een handvol stakingsbrekende personeelsleden waren, genoeg om enige impact te houden, waarom gging he bedrijf dan toch vrij rap door de bocht?

Twee mogelijke verklaringen dienen zich aan: de kracht van de staking - en vooral de dreiging dat de staking lang en effectief volgehouden kon worden -  was misschien groter dan Menzies wil toegeven, het aantal wekrkwilligen misschien kleiner, de “chaos” toch wat minder “beperkt”, en de kans dat het ernstiger zou worden misschein best groot. In dat geval was het slim va Menzies om mooi weer te spelen en snel toe te geven.

Maar er is een andere mogelijkheid. Zo heel erg ver gingen de vakbondseisen niet. De loonstijging is genoeg om de inflatie bij te benen, maar daar houdt het ongeveer op. Misschien heeft melfies gewoon gekeken: we kijken het gewoon eventjes aan. Als een verbod niet lukt, en de staking bloedt ook niet meteen dood onder een golf van werkwilligheid - dan is snel toegeven helemaal niet erg. Heel veel sterker wordt het personeel er toch niet op.

Maar als dát klopt, als dát de afweging was, dan had er voor de stakende arbeiders méér in gezeten dan de nu binnengehaalde zaken. Als het zo makkelijk is om 6 procent loonsverhoging voor 19 of 20 maanden binnen te halen - dan zou met een wat steviger gevecht een forsere looonsverhoging tot de mogelijkheden hebben behoord.

Daar had dan een beetje méér voor gestaakt moeten worden, maar dan was er ook een beetje méér gewonnen… Dat is een mooie gedachte die chauffeurs bij het streekvervoer wellicht van pas kan komen: zij gaan, na publieksvriendelijke acties op Hemelvaartsdag en met Pinksteren, komende woensdag en donderdag staken (Nu.nl, 12 mei). Voor 3,5 procent meer loon, en een eindejaarsuitkering van 0,5 procent.