Onderdrukkers houden er niet van als hun misdaden de naam krijgen die ze verdienen. Liever geven ze er zelf een mooiere naam aan.
Zo hield de Staat der Nederlanden er twee ‘politionele acties’ op na tegen de ‘terroristen’ van Soekarno in Indonesië, pardon ‘ons Indië’. Spreken van twee koloniale oorlogen om de vrijheidsstrijd van Indenesiërs te breken en de rijkdommen in handen van de Nederlandse plantagehouders en mijnbouwbedrijven, dat deden nette mensen niet en officiële woordvoerders van Nederland nog minder. Zo zit, als we hetzelfde slag woordvoerders mogen geloven, hetzelfde Nederland momenteel in Uruzgan op ‘vredesmissie’- en niet op expeditie om de VS terwille te zijn in het bezetten van Afghanistan om haar eigen strategische eneconomische redenen (militaire bases en een gaspijpleiding en nog het één en ander). Toch?
Andere landen kennen het truukje ook. De Duitse Democratische (jaja, ook al zoiets…) Republiek ( DDR, de officiële naam voor de Oostduistse stalinistische dictatuur tussen 1948 en 1990), samen met haar Russische hoofdssponsors, bouwden die beruchte Berlijnse Muur niet om haar eigen bevolking op te sluiten en van haar vrijheid te beroven. Nee, die muur was een ‘Antifascistische Beschermingsmuur’. Dat klinkt al een stuk vreedzamer, al waren de kogels waarmee vluchtende mensen beschoten werden er niet minder dodelijk om.
Een kampioen in de strijd tegen woorden om haar misdaden van een duidelijke benaming te voorzien is de staat Israël. De draagwijdte van die akelige strijd is opmerkelijk, en de steun die ook Nederland aan de woordkeus van het officiële Israël geeft is… ik had bijna gezegd schokkend, en dat zou het moeten zijn, als Nederland een fatsoenlijke staat was, met een bijbehorende regering.
Twee gebeurtenissen in dat verband. De eerste: een Israëlische diplomaat bij de VN geeft secretaris-generaal Ban op zijn kop, omdat hij in een gesprek met Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, in een mondelinge steunbetuiging aan de Palestijnse zaak het woord ‘Nakba’ had gebruikt. ‘Nakba’ betekent catastrofe, en het is het woord dat Palestijnen – en zij gelukkig niet alleen – gebruiken voor de gewelddadige verdrijving van bijna een miljoen mensen uit hun geboorteland Palestina rond de gewelddadige stichting van de staat Israël. Die verdrijving typeren als ‘catastrofe’ is taboe, want het bederft het idyllische beeld van een rechtmatig feestvierend democratisch keurig landje dat geen vlieg ooit kwaad doet of heeft gedaan, tezij het wordt aangevallen.
De Israëlische diplomaat zei dat natuurlijk niet. Dit was zijn argument: “Nakba is een stuk gereedschap van Arabische propaganda dat gebruikt wordt om de legitimiteit van Israël te ondermijnen, en het zou geen deel uit moeten maken van het woordenboek van de VN.” Op een verwrongen manier klopt dit nog ook: het benoemen van terreurdaad waarmee Israël zich van land voorzag als ‘Catastrofe’ maakt de rechtvaardigheid van de stichting van de Zionistische staat inderdáád nogal dubieus. Dat is echter geen kwestie van “Arabische propaganda”, maar van het beest bij de naam noemen. Of wil de geachte diplomaat soms ontkennen dat in 1948 inderdaad dé catastrofe in de moderne geschiedenis van het Palestijnse volk plaatsvond?
Maxime Verhagen, de Nederlandse minister van buitenlandse zaken, is niet te beroerd om Israël een handje te helpen in de strijd tegen eerlijk taalgebruik en het benoemen van wandaden, pardon, in de strijd tegen “Arabische propaganda”. De Volkskrant van 19 mei: “Nederland zal niet accepteren dat volgend jaar tijdens een VN-conferentie opnieuw pogingen worden ondernomen om Israël te brandmerken als racistische staat.” Zo geeft de krant de woorden van de minister weer.
De staat Israël als racistisch typeren mag dus niet van Verhagen. Maar het feit dat die staat er één wet op nahoudt voor staatsburgers van joodse afkomt, een andere voor staatsburgers van Palestijjnse afkomst in het in 1948 veroverde gebied, en weer een andere voor Palestijnen in pas in 1967 bezet land – wijst dat niet op staatsracisme? Het feit dat mensen die kunnen aantonen dat ze joodse voorouders hebben een paspoort voor Israël kunnen krijgen, maar nakomelingen van verdreven Palestijnen ieder recht om naar hun geboorteland terug te keren wordt ontzegd – is dat geen staatsracisme? Als antisemitisme, het (willen) benadelen van mensen vanwege hun joodse afkomst, een vorm van racisme is – en dat is het – dan is het benadelen van mensen, enkel omdat ze géén joodse identiteit hebben dat toch ook? En precies op die laatste benadeling heeft de staat Israël, met haar inzet voor het ‘joodse karakter’ van die staat, zich gebouwd.
Maar al die dingen zijn kennelijk niet terzake bij mijnheer Verhagen. Niet de argumenten, maar degenen die israél in de VS wellicht wegens racisme zouden aanklagen, zijn bij hem kennelijk het probleem. “Het is onaanvaardbaar voor Israël om aangeklaagd te worden door landen die nog zo ‘n lange weg te gaan hebben in termen van democratie en mensenrechten.” Uit de rest van het artikel blijkt dat hij denkt aan Arabische staten die dit op een eerdere VN-conferentie hebben geprobeerd.
Het is een raar argument van Maxime. Of Israël als staat racistisch is, hangt toch niet af van degenen die met dat verwijt komen? En als Verhagen enkel bezwaar heeft tegen de aanklagers maar niet tegen de aanklacht zelf – wat let hem dan om zélf een veroordeling van Israël wegens racisme te eisen? Ongetwijfeld is hij van mening dat Nederland immers niet meer “zo ‘n lange weg te gaan” heeft “op het gebied van democratie en mensenrechten”…
En als hij steun wil van mensen die weten wat racisme en de strijd daartegen is, dan zou hij – net als lezers van dit blog trouwens – eens kunnen kijken naar een verklaring die een reeks Zuidafrikaanse groeperingen heeft uitgebracht rond de herdenking van 60 jaar Israël. Het gaat om organisaties en mensen die destijds tegen het racistische apartheidsbewind in Zuid-afrika vochten. Ook de bevrijdingsbeweging en huidige regeringspartij ANC heeft de verklaring ondertekend. Ik vond de tekst op het mooie weblog Heathlander.
De aanhef: “Wij vochten tegen de apartheid; wij zien geen reden om apartheid in Israël nu te vieren.” Een enkel zinnetje eruit, mede ter educatie van de minister:
“Wanneer wij denken aan de slachting van Sharpeville in 1960, dan herinneren we ons ook de slachting in Deir Yassin in 1948(…)
Wanneer we denken aan de Groepsgebiedenwet en andere soortgelijke apartheidswetten, dan heriunneren we ons ook dat 93 procent van het land in Israël gereserveerd is voor joods gebruik alleen.(…)
Apartheid was een grove schending van mensenrechten. Dat was het ij Zuid-Afrika, en dat is het ook met betrekking tot Israël’s vervolging van de Palestijnen!”
