Tegen Israelisch staatsgeweld – hoe en met wie?

De bloedige Israelische aanval op het hulpkonvooi dat naar Gaza onderweg was, is in tal van landen beantwoord met hevig en grootschalig protest. Dat gaat langs twee lijnen. De eerste lijn is straatprotest van mensen die uit terechte verontwaardiging demonstreren, hun woede uiten, en daarmee laten zien dat internationale solidariteit lééft. De tweede lijn is de reeks van veroordelingen vanuit staten en regeringen. Deze lijn, doortrokken van de hypocrisie en machtspolitiek die kenmerkend is voor élke staat, is heel wat minder hartverwarmend. Wie die aan werkelijke solidariteit willen bouwen, houdt hiervan maar beter de grootst mogelijke afstand. Dat doet niets af aan de hoofdtaak nu: protesteer, protesteer, protesteer tegen de Israelische misdaad.

Straatprotesten zijn er al in een hele reeks landen geweest. Een fotoreportage op Aljazeera laat actie zien in Amman, Jordanië; in de Indonesische hoofdstad Jakarta, Istanbul, Turkije; Beiroet, Libanon; Egypte; in Palestina; in Londen; en in Israel zelf, dwars tegen de chauvinistische stroom in. Dat in een staat als Jordanië zelf deen minister de Israelische kaping een misdaad noemt, kán betekenen dat de demonstratie al dan niet bedekte regerringssteun heeft; het maakt de betrokken boosheid van betogers daarmee niet minder terecht. Het is te hopen dat de golf van demonstraties internationaal aanhoudt, en groeit. Dat daarbij her en der wat Israelische ambassades worden bestormd lijkt mij daarbij niet verkeerd.

Anders ligt het met de houding van regeringen. Ja, het is zeer bijzonder dat de VN-veiligheidsraad met een heuse veroordeling van de Israelische misdaad is gekomen. Doorgaans is er een VS-veto dat zoiets tegenhoudt. Dat de VS nu een andere positie kiest, heeft echter met begaanheid met palestijnen weinig te maken. Juan Cole oppert het volgende: “Het is mogelijk dat de VS het gevoel had dat het koehandel moest bedrijven met Ankara om nog enige kans te hebben om een resolutie van de VN-Veiligheidsraads te verkrijgen om de sancties tegen Iran te verscherpen (een stap waar Turkije tegen is, net als Brazilië, al hebben die geen van beiden een veto). Het is ook mogelijk dat Israel’s doldrieste aanval de druk die Obama’s administratie uitoefent voor sterkere sancties tegen Iran gesaboteerd heeft, en daarmee de oppositie tegen een door Isrrael aangejaagde politiek tegen Teheran heeft verstevigd.” Om des te beter tegen Iran te keer te kunnen gaan, vond de VS het dus nodig om Israel nu een tik op de vinger te geven. Daar komt Cole’s redenering op neer. Het zou zomaar kunnen.

Ook aan de grote woede in Turkije kleeft een bijsmaak, en waar het om regeringswoede gaat is het geen bijsmaak meer maar het dominante aroma. Dat de Turkse staat principieel bezwaar heeft tegen onderdrukking van hele bevolkingsgroepen, kan al niet waar zijn. Koerden, en mensen diede onderdrukking van Koerden volgen, weten beter. Turkije blokkeert ook nog steeds oopenheid aangaandede genocide die de Turkse staat in wording tegen de Armeense bevolking pleegde.

De huidige officiële boosheid van Turkije tegen Israel heeft dan ook andere redenen. Deels is het een kwestie van boos zijn omdat Israel bij haar aanval Turkse burgers heeft gedood. Maar Israel viel de mensen op de boten niet aan vanwege hun nationaliteit, Turks of anderszinds. Israel viel de solidariteitsactivisten aan omdat ze solidariteit wilden waarmaken, omdat ze de blokkade van Gaza daadwerkelijk wilden breken, omdat ze de Palestijnse bevolking daar te hulp wilden komen. Dát was hun misdaad in Israelische ogen, en op die misdaad heeft Israel de doodstraf gezet, zonder vorm van proces. Voor specifiek Turks vlagvertoon in de protesten tegen de Israelische wandaad is dan ook geen bevrijdende reden te vinden.

De woede van Turkse hangt hangt ook samen met de andere rol die Turkije voor zichzelf aan het veroveren is. Cole wees eral op dat Turkije ten aanzien van Iran een andere positie kiest dan Israel en de VS. Samen met Brazilië heeft Turkijke een initiatief genomen om een akkoord rond kernbrandstof  te bereiken. De woede onder heel veel Turken vanwege de dood van Turkse burgers door Israelische handen is een mengsel van gekweste nationale trots, weerzin tegen het grove Israelische geweld,  en werkelijke solidariteitsimpulsen met Palestijnen. Maar ik twijfel er niet aan dat de Turkse staat op die woede inspeelt om hun eigen agenda te bevorderen. In die agenda past rivaliteit met Israel als favoriete Amerikaanse bondgenoot. Dit soort machtspolitiek bevordert oorlogsdreiging, en het helpt werkelijke vrijheid voor onderdrukte Palestijnen niet.

Tekenend zijn  citaten die de BBC geeft uit Turkse media. Stukken daaruit: “Dit incident onderm ijnt onze al gespannen betrekkingen.(…)Van nu af aan kan niemand meer spreken over de oude Turks-Israelische alliantie” en “Israel heeft ongewapende mensen uit Turkije aangevallen die humanitaire hulp naar gaza wilden brengen. Een land dat burgers van een ander land op deze manier doodt, zou zelfs een gerechtvaardigde reden voor oorlog kunnen zijn in internationale betrekkingen.” Hier zien we het mechanisme: de aanval wordt opgevat als een conflict tussen de twee staten. Uit dat conflict kunnen solidaire mensen maar beter vér weg blijven, terwijl we onafhankelijk van zulke machtsspelletjes doorgaan met het bouwen aan solidariteit, protest en verzet.

Protest – opvallend snel, opvallend groot, opvallend fel  – was er ook al in Nederland. De demonstratie gisteravond bij de Israelische ambassade trok volgens de Volkskrant maar liefst 800 mensen. Foto’s en journaalbeelden laten de woede zien – en ook de botte ME-houding dienaar voren oprukkende mensen met stokslagen tegenhielden. We hebben méér van deze woede nodig, met grotere aantallen solidaire mensen. Van concrete initiatieven in die richting weet ik niets. Maar een landelijke demonstratie in solidariteit met de Palestijnen van Gaza, in fel protest tegen de Israelische blokkade en tegen de aanval op het hulpkonvooi – zou dat geen volstrekt logische volgende stap zijn?

About these ads

Een reactie op Tegen Israelisch staatsgeweld – hoe en met wie?

  1. Rafael Elmas zegt:

    Dat is wat ik ook aandacht.Waarom zou ik op de Sp stemmen?

    Al 12 jaar had ik voor de Sp gestemd en mijn hoop was om via parliamentaire politieke partijen een linkse regering te kunnen verwezelijken.Maar schijn bedriegd.

    De Sp was en is nog steeds een oppositie partij met hervormings plannen.Nu dat Dhr.Roemer een coalitie dreigd te vormen met de Pvda is de draai naar rechts volmaakt.

    Het (arbeiders)volk moet zelf durven te organiseren om in actie te komen tegen het kapitalistische systeem maar vergt wel veel tijd en geduld.Ik ben zeer overtuigd over je artikel. “”Stemmen op een linkse salon partij geen bijdrage is voor radicale veranderingen sterker nog dat het alleen maar verrechtser wordt””dus bij deze stem ik niet meer!

    “”Willen we radicale (revolutie ontketenen)veranderingen maken?””dan begint het bij jezelf en je woon-omgeving zonder die zogenaamde linkse salon partijen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 36 andere volgers

%d bloggers like this: