Goed nieuws komt soms uit de meerst merkwaardige hoeken. Soms zorgen psychologen ervoor, soms zelfs een bankmanager. En het is niet zomaar goed nieuws. Het is goed nieuws  over de menselijke natuur. Inderdaad, die menselijke natuur waarvan te vaak wordt gezegd dat dievoornamelijk uit hebberigheid, een voorkeur voor ellebogenwerk en nog wel gewelddadiger uitingen van plat egoïsme bestaat. Die menselijke natuur dus die een samenleving op basis van gelijkheid en samenwerking onmogelijk zou maken. Díé menselijke natuur dus.

Wat is het nieuws? Welnu, helemaal nieuws is het niet voor mensen die toch al niet geloofden in die asociale versie van de menselijke natuur. Maar nu zeggen wetenschapsmensen het nog eens duidelijk: mensen hebben een heel diepe, spontane neigeng om elkaar te helpen als ze zien dat een ander dat nodig heeft. En die impuls is op zeer jonge leeftijd zichtbaar. Hoe het precies zit, is nog onduidelijk, maar onderzoek leidt tot frappant resultaat.

“Als kleine kinderen van 18 maanden oud een niet-verwante volwasenne zien met de handen vol of een klos draad die is gevallen, dan zullen ze onmiddelijk helpen, zo schrijft Michael Tomasello in ‘Why We Cooperate’, een boek dat in oktober verscheen.” Hij is ontwikkelingspsycholoog in Leipzig. “Het help-gedrag lijkt aangeboren te zijn, omdat het o vroeg begint, al voordat ouders  kinderen de regels van beleefd gedrag aanleren.” Maar: “Het is waarschijnlijk veilig om aan te nemen dat hen niet expliciet en direct aangeleerd is om dit te doen’, egt Elisabeth een ontwikkelingspsycholoog in Harvard. Aan de anderekant hebbenze tal van kansen gehad omdaden van hulp van anderen te ervaren. Ik denk dat de jury nog niet besloten heeft over de vraag of het aangeboren’”. Dit alles, en meer moedgevends, lees ik in de New York Times.

Dat is mooi dus: mensen zijn geneigd tot sociaal gedrag, tot hulp aan mensen die dat nodig hebben. Minder mooi is dat dit vaak niet mag, dat de maatschappij er bepaald niet op ingericht is. Dat ondervond een chef van een bankfiliaal in Duitsland. Die kreeg te maken met arme cliënten die geld nodig hadden maar volgens de regels niet rood mochten staan. Dat vond ze zo zuur dat ze schoof met geld van rijke klanten om te verhullen dat ze arme klanten met wat krediet hielp. Dat mocht dus niet. Het verhaal stond vorige week in The Guardian.

Haar advocaat zegt: “De beschuldigde stak geen cent in eigen ak. e deed het puur omomdat ze begaan was met mensen die in financiële problemen zaten.” Zelfs de rechter  – jazeker, er kwam een rechtszaak van! Ze kreeg 22 maanden voorwaardelijk – had wel enig begrip: “Aan de ene kant hebben we hier de grote verlieen. Aan de andere kant hebben we dit altruïstische gdrag, wat het heel anders maakt dan de norm.” Inderdaad, die door de maatschappij voortdurend gepushte ‘norm’ van hebben, houden, desnoods over lijken gaan, die norm werd hier geschonden.

Hoe tragisch diep die norm zit, blijkt uit de woorden van de bankmanager zelf. “Ik begrijp het niet meer. Ik moet helper-syndroom gehad hebben.” Alsof hulpvaardigheid een ziekte is! De echte ziekte is een maatschappij die hulpvaardigheid als afwijking of erger beschouwt. Gelukkig is er tegen die ziekte wel een vaccin: die hulpvaardigheid van kinderen van 18 maanden jong – die we zouden moeten koesteren, als bouwsteen van een werkelijke beschaving.

Alle mensen die hier de laatste weken voor het eerst zijn terechtgekomen, via zoekmachines, doorverwijzingen van Indymedia of hoe dan ook – welkom! Net zo welkom als de eerdere, deels losse deels steeds terugkerende, bezoekers natuurlijk zijn en blijven. Kijk rustig rond, en hopelijk kom je vaker langs. Onderwerpen vind je in het menu rechts, net als enkele links naar organisaties die mijn sympathie hebben. Binnenkort voeg ik daar nog enkele andere websites – weblogs bijvoorbeeld van mensen wiens werk ik waarder – aan toe.

Reacties neerzetten bij wat je leest kan ook, graag zelfs … zolang je het enigszins netjes houdt. Dat betekent niet at je het met me eens moet zijn – leve de discussie. Het betekent alleen dat ik persoonlijke scheldpartijen en nazi-taal niet accepteer hier, en waar de grens ligt, dat bepaal ik lekker zelf Kijk maar eens bij reacties hier en daar, dan zul je zien dat de marges best ruim zijn. Maar ik hou de zaken, ook in hun scherpte, graag een beetje aangenaam, vandaar.

Dit welkom aan voral nieuwe bezoekersheeft een aanleiding – er zíjn nogal wat van die nieuwe bezoekers de laatste tijd. Het is namelijk al wekenlang tamelijk druk op mijn weblog. Tot aan begin december had ik dagelijks tientallen bezoeken, soms in de dertig, soms in de zeventig. Rond de dood van de vijftienjarige jongen Alexis Grigoropulos in Griekenland, de daarop volgende revolte van de jeugd in het land en de solidariteitsdemonstratie waar ik over schreef vloog mijn bezoekersaantal omhoog, met een record van 601 de dag nadat ik van die actie verslag had gedaan en daarvan op Indymedia melding had gemaakt.

De weken erop bleef het aantal ongebruikelijk hoog, vaak in de buurt van de honderd in de anders doorgaans rustige feestdagen. En toen kwam de veelvoudige moordaanslag die Israël nu al elf dagen op Gaza pleegt, en de acties daartegen. Over één daarvan maakte ik ook weer een verslag. Sindsdien tel ik mijn dagelijkse bezoekersaantallen in de ettelijke honderden. In de eerste zes dagen van januari heb ik meer bezoeken gehad dan in de meeste eerdere maanden van dit jaar, behalve juni en afgelopen december (toen de huidige aanwas dus begon).

Natuurlijk ben ik blij dat mijn weblogwerk – na vier jaar hardnekkig gepruts – enige weerklank begint te vinden. Ik heet de mensen die hier nieuw zijn, niet voor niets hartelijk welkom, ik hoop dat ze vaker een kijkje komen nemen en dat het lezen va mijn stukken een bijdrage levert aan de vorming en onderbouwing van meningen van lezers. Tegelijk is het ook erg wrang: het zijn verschrikkingen in de wereld waar ik over schrijf en de nood aan informatie en inzichten daarover die mensen naar dit weblog voeren, hetzij incidenteel, hetzij als vaste gasten.

En het schept verantwoordelijkheden bij mij. Ik heb sowieso niet de gewoonte in het wilde weg maar wat te roepen, maar hoe groter mijn lezerskring hoe groter het mogelijke effect van wat ik hier neerzet. Ten goede, en ten kwade. Ik hoop dat lezers vanuit een gevoel van betrokkenheid daarover meedenken, en zich laten horen. Rooieravotr is te belangrijk geworden om enkel aan Peter Storm te worden overgelaten

Er schijnt feest op handen te zijn dezer dagen. Ik zie overal lichtjes die er anders niet zijn, de winkels puilen ut met echte of vermeende lekkernijen en mensen in lange rijen, iedereen wenst mekaar fijne dagen. Het schijnt vanavond te beginnen, maar het hoogtepunt komt morgen en overmorgen. Wat zou er toch aan de hand zijn?

Ik ben eens gaan checken of er deze dagen misschien beroemde mensen jarig zijn, of dat er belangrijke gebeurtenissen op deze data plaatsvonden die de om zich heen grijpende feestvreugde zouden kunnen verklaren. Laten we eens beginnen met 24 december.

Op 24 december 1865 werd, zo lees ik, de racistische beweging Ku Klux Klan opgericht in de VS. De jaren erop was deze bende verantwoordelijk voor de ene moord en lynchpartij na de andere op zwarte mensen. Vaak staken de in wit gehulde KKK-ers daarbij kruisen in brand. Lichtgevend, inderdaad. Maar toch nauwelijks een reden om ieder jaar voor om een kerstboom te gaan zitten zingen.

Op dezelfde dag, maar dan in 1907, werd I.F. Stone geboren.  ‘Izzie’ Stone werd zelfstandig en buitengewoon kritisch journalist, hield er vanaf de jaren vijftig een eenmanskrant op na, waarvoor hij zelf dag en nagcht onderzoek deed. De man is toch wel één van mijn helden. Vandaag de dag zou hij zonder twijfel enthousiast links weblogger zijn, vandaar dus ook. Zijn verjaardag wil ik graag vieren, desnoods met verlichting in merkwaardige naaldbomen, de man bracht werkelijk licht in de duisternis van Koude Oorlog en Vietnamoorlog.  Maar of dat de reden is dat zoveel mensen met zulke bomen en lichtjes in de weer zijn?

We gaan eens naar 25 december. Op die dag schijnt het feest zijn hogtepunt te bereiken. Er zal wel iets te vinden zijn wat dit rechtvaardigt. Laten we eens kijken.

Mensen zullen toch niet allemaal de sterfdag van soulzanger James Brown vieren?! dat zou ik tamelijk ziek vinden. De geboortedag van Muhammed Ali Jinnah, stichter van Pakistan dan wellicht? maar waarom zou dat zo’n aandacht krijgen wereldwijd? O, ik zie het al! We vieren de dood van Nicolae Ceausescu in 1989, voor een vuurpeloton gezet nadat een revolutie kort tevoren zijn scrhikbewind in Roemenië omver had geworpen. Dát zal het zijn! Of viert men de eerste opvoering van  het lied ‘Silent Night’ in 1818?

We kijken nog even bij 26 december ook, voor de zekerheid.  Op die dag, vier jaar geleden, begin een enorme vloedgolf, Tsunami, vele tienduizenden, uiteindelijk 230.000, mensenlevens in arme  landen weg te spoelen. Een datum van intense rouw dus, niet van feestvreugde. Op die dag, in 1991, doekte de Opperste Sovjet formeel de Sovjet-Unie op. Geen reden tot rouw gezien de rauwe  staat van dienst van het Stalinistische imperium, maar ook geen reden tot feestvreugde gezien het ellendige vervolg van de historie van de voormalige deelrepublieken in de jaren erna. Nee, dan zie ik een betere reden tot feestvreugde. Op die datum werden in de VS in 1969 de Knights of Labor, de Ridders van de Arbeid, opgericht, een voorloper van de vakbonden en daarmee een belangrijke pioniersorganisatie in de arbeidersbeweging in de VS. maar als dat de reden voor het feestgedruis is, waarom loopt juist het zakenleven – verklaard tegenstander van serieuze arbeidesbewegingen – dan voorp in d huidige feestvreugde?

Ik kom er niet uit hoor. Zou het dan toch gaan om die geboorte , meer dan 2000 jaar geleden, van een Palestijns verzetsstrijder die door het Romeinse  Rijk in samenspraak met de plaatselijke elite werd geëxecuteerd, door de ene stroming vervolgens, vrij irrationeel, tot Zoon van God werd uitgeroepen, door  een verwante stroming wel als profeet werd erkend maar, heel wat rationeler, niet als Gods zoon… en om wiens woorden sindsdien een vaak bloedig uigevochten interpretatiestrijd is blijven woeden onder veel van degenen die zich zijn volgelingen noemen? Ik mag hópen dat de mensheid ooit een betere reden voor een wereldwijd feest weet te vinden… en een betere manier om dat feest te vieren ook. Evengoed wens ik de lezers va dit weblog goede dagen en waar nodig, veel sterkte erbij.

Opmerking: De link naar de Daily Bleed , een alleraardigste website, vond ik via Jay’s Leftist end ‘Progressive’ Internet Resources Directory, een alleraardigste website.