Obama escaleert misdadige oorlog Afghanistan

President Obama heeft besloten: hij stuurt 30.000 soldaten extra naar Afghanistan. Daarmee groeit de totale Amerikaanse troepenmacht in dat land tot boven de 100.000. Met de extra troepen wil hij in hoog tempo het gewapend verzet terugdringen en tegelijk de Afghaanse leger- en politiemacht van opleiding voorzien. Vanaf de zomer van 2011 trekt Obama de troepen weer terug en mogen Afghaanse troepen de zaak steeds meer overnemen. nanneer alle Amerikaanse troepen terug zijn, maakte Obama niet bekend.

Hiermee kiest Obama voor grootschaligeescalatie van de oorlog. En de kans op succes  van deze prijzige onderneming – 30 miljard dollar gaat het kosten – is buitengewoon gering. De reden is simpel, en de kern ervan wordt verwoord door de Taliban zelf: “Een woordvoerder van de Afghaanse Talibaan zei vanochtend dat meer troepen alleen maar tot meer verzet zouden leiden.” Dat is zeer aannemelijk. De belangrijkste reden voor de strijd is nu juist de aanweigheid van die Westerse bezettingsmacht. Dáár keren gewapende groepen – Taliban en anderen – zich tegen. Zolang die bezetting voortduurt, zal de gewapende strijd ertegen ook voortduren.

Dat maakt de toezegging van Obama dat de Amerikaanse troepen al over 18 maanden weer terug beginnen te komen, ook nogal ongeloofwaardig. Dat geldt des te meer omdat de kans dat Afghaanse soldaten en politie de zaak kunnen overnemen, tamelijk gering is. In een eerder stuk wees ik er al op dat Afghanen wel dienst nemen, maar heel vaak vooral om aan geld te komen. Tijdje trainen, en wegwezen uit de opleiding – soms met wapen en al, wellicht rechtstreeks naar de Taliban. Zo leidt de VS in het gunstigste geval een zeer currupt veiligheidsapparaat op. In het ongunstigste geval – allemaal van de VS uit bezien dan – subsidieert en traint de VS indirect de Taliban.

Toch is het tijdstip waarop Obama wil beginnen met terugtrekken waarschijnlijk niet zonder betekenis. Achttien maanden later leven we in de zomer van 2011. Dat is het jaar voor de volgende presidentsverkiezingen. Als het hem lukt om de maanden daarna een flink aantal troepen terug te halen, en een soort van succes op te eisen, dan is dat gunstig voor zijn kans op herverkiezing. Maar als dat niet lukt, en de oorlog woedt in volle g hevigheid verder met steeds meer Amerikaanse slachtoiffers, dan kunnen we ons maar beter klaarmaken voor het presidentschap van Sarah Palin…

Obama heeft met zijn besluit laten zien dat hij een oorlogspresident is, net als zijn voorganger Bush. Veel wijst erop dat andere staten in de NAVO ook extra troepen gaan sturen. Polen, Italië, Groot-Brittannië en Spanje overwegen dat of hebben al ertoe besloten. Daarmee kiezen ook deze staten voor een onderneming die koloniaal en daardom crimineel is, en ook nog eens tamelijk kansloos.

Wat Nederland gaat doen is nog niet duidelijk. Maar de tekenen zijn niet zeer geruststellend. Vice-president Biden heetf bij Balkenende aan de telefoon gehangen en steun gevraagd. “De premier heeft aangegeven hoe de stand van zaken in Nederland is en gezegd dat het kabinet nog geen besluit heeft genomen over de periode na 2010.” Dan loopt volgens eerdere besluitvorming de militaire missie van Nederlandse soldaten in de Afghaanse provincie Uruzgan af. De PvdA heeft laten weten dat ze nog steeds niets ziet in verlenging van die missie. Maar de argumentatie van die partij neemt geen afstand van de koloniale oorlog zelf. “(W) e vinden ook dat anderen aan de beurt zijn. Dus als Obama nu andere NAVO-bondgenoten gaat bellen, zou ik zeggen: bel met Spanje, Italië, Frankrijk, landen die  de afgelopen jaren echt veel te weinig hebben gedaan in Afghanistan”, aldus PvdA-kamerlid Martijn van Dam. Het Westen moet de oorlog gewoon voortzetten, wat de PvdA betreft – mét Nederlandse politieke instemming, maar zónder nieuwe militaire steun.

Het is een standpunt dat medeplichtigheid aan politieke misdaad inhoudt, en de kosten ervan nog eens grotendeels afwentelt op andere staten ook. En de kans dat de PvdA alsnog overstag gaat is bepaald niet afwezig. Principiële redenen tegen de Westerse bezettingsoorlog in Afghanistan voert de PvdA-woordvoerder immers niet aan.

Het is nodig om voortzetting van de nederlandse militaire rol in Afghanistan aan de kaak te stellen. Niet omdat anderen nu aan de beurt zijn, maar omdat de hele Westerse militaire aanwezigheid de oorlog juist gaande houdt. Het deugt simpelweg niet om Afghanistan gewapenderhand te bezetten en de bevolking aan Westerse eisen en belangen te onderwerpen. Dat was steeds de kern van een principieel néé tegen de Amerikaanse aanval op Afghanistan in oktober 2001. Dat blijft de kern van zo’n nee tegen de Westerse militaire aanwezigheid in dat land.

(bijgewerkt binnen een kwartier na plaatsing)

College in Nijmegen ten val

Nijmegen beleeft vandaag de val van het college van die gemeente, een college dat bestond uit PvdA, GroenLinks en de SP. Dit was het gevolg van een conflict over de verhoging van  een gemeentelijke belasting.

Het college wilde de onroerendezaakbelasting verhogen met 2,3 procent. De gemeenteraadsfractie van de PvdA was het daar niet mee eens. In die gemeenteraad won daardoor een motie om die belasting met slechts 0,5 te verhogen. PvdA en rechtse oppositie trokken één lijn. Daarmee stond de PvdA-fractie tegenover het college, en dus ook tegenover PvdA-wethouder Depla die vóór het college-plan was.

De PvdA-fractie koos deze lijn met als argument dat de gemeentelijke belastingen anders te hoog dreigden te worden. Rutger Zwart, voorzitter van de fractie: “Wij zijn al de duurste stad in Nederland voor ondernemers.” Dat is kennelijk bewaarlijk voor Zwart: ondernemers moet je niet voor de voeten lopen. De PvdA opereert hier als een variant van de VVD, met een soortgelijke houding tegen lastenverzwaring voor eigenaren. De PvdA-houding verdient daarmee sowieso geen enkele steun, geen enkel krediet.

SP en GroenLinks gingen tegen de PvdA in. “GroenLinks  weigert uit de reserves te putten om de lastenverzwaring voor alleen huiseigenaren en bedrijven te beperken, aldus fractievoorzitter vergunst van die partij”.  Van Hooft, fractievoorzitter van de SP zegt: “Het is bespottelijk. Over het geheel genomen gaan de lasten voor huiseigenaren en bedrijven juist naar beneden. Dat komt omdat de kosten voor het rioolrecht met 25 procent dalen. De PvdA wil daar nu nog eens 0,5 bovenop doen. Ik snap het niet.” Ik denk dat ik het wel snap. De PvdA wil ondernemersvriendelijk overkomen, om na de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar de SP en GroenLinks als coalitiepartner inte kunnen ruilen voor CDA en/of VVD.

De houding van SP, GroenLinks en de PvdA-wethouders is ietsje minder asociaal. Van devoorgenomen belastingvoordeel zouden immers vooral ondernemers en rijke mensen last hebben. En dat GroenLinks de gemeentelijke reserves “liever (gebruikt) voor ’sociale opgaven’ als een goed minimumbeleid”, is inderdaad te prefereren boven de PvdA-houding.

Maar erg veel reden voor linkse vrolijkheid over de SP- en GroenLinks-houding is er niet. Wat Van Hooft zegt komt neer op: wij zíjn al zo vriendelijk voor ondernemers, waarom moet dara nog een schepje bovenop? Dat is slechts een kwantitatief onderscheid met de opstelling van PvdA-fractie: van twijfel aan het nút van een pro-ondernemershouding laat ook Van Hooft hier niets blijken.

En er is meer. Op de SP-website staat te lezen: “Het voorstel van de PvdA slaat een gat in de begroting van 1,9 miljoen euro, terwijl er nog miljoenen aan rijksbezuinigingen aankomen. (… Volgend jaar moet dit weer terugbetaald worden door een nieuwe verhoging van de belastingen of door extra bezuinigingen. En dat is voor de SP, GroenLinks en het college niet aanvaardbaar.” 

Dat de twee partijen plus de PvdA-wethoudershet cadeautje aan de rijken – dara komt de aangenomen meerderheid op neer – niet willen laten betalen door de rest van de bevolking via hogere belastingen of meer bezuinigingen, is op zich positief. Maar dat ook de SP de komende “miljoenen aan rijksbezuinigingen” bij voorbaat als gegeven beschouwt, iets dat nu eenmaal onvermijdelijk is – dat laat zien dat ook de SP de finaciële spelregels van het gevestigde bestuur accepteert. Dat is echter onnodig en verkeerd. Juist een partij als de SP zou haar aanhang nu al voor kunnen bereiden op fel verzet tegen bezuinigingen op voorzieningen en hoge lasten voor de meerderheid van de bevolking. Juist een echt linkse partij zou zich niet bij de onvermijdelijkheid van welke bezuiniging van rijkswege dan ook hoeven neer te leggen.

Maar doorvoor zou zo’n linkse partij moeten breken met de logica van besturen-boven-alles – een logica die de SP in hoge mate beheerst. Of de SP, nu ze niet meer aan het college deelneemt, zich vrij voelt om zo’n nodige  breuk met de bestuurlijkheid te maken? Ik betwijfel het ten zeerste.

Zonovergoten actievoeren tegen hogere AOW-leeftijd

Hete herfst? Het leek meer op lente, op de Coolsingel vandaag, daar tussen ettelijke duizenden andere mensen die actie voerden tegen verhoging van de AOW-leeftijd. Het was een goede actie, qua opkomst en qua sfeer. Naar alle waarschijnlijkheid komt er een vervolg, en dat is nodig ook.

De opkomst: het is bij zoits altijd lastig om een schatting te maken, een enkeling heeft nooit echt een goed overicht. Wat ik vanaf het podium hoorde – vijftien- tot twintigduizend – leek me overdreven positief, en zo’n mededeling staat op gespannen voet met de geloofwaardigheid die je als organisatoren van protest toch graag wilt hebben. Ik hou het op acht- a tienduizend mensen. En er waren vandaag nog drie actiebijeenkomsten tegen de hogere AOW-leeftiijd. Omroep Brabant meldt dat er vandaag in Eindhoven 5000 mensen bijeen waren. Nu.nl In Deventer waren 2000 tot 2500 mensen (volgens de politie dan, dus ligt het echte aantal waarschijnlijk hoger),  in Assen een paar duizend, zo blijkt uit berichtgeving van Nu.nl. Dat is een behoorlijke opkomst. Zelfs als we de laagste schattingen aanhouden, en de enkele duizenden in Assen vertalen naar een voorzichtige 2000, dan kom je landelijk toch tot  17.000 deelnemers.

Dat is heel netjes. De traagheid waarmee de vakbondstop tot dit soort manifestaties heeft opgeroepen – de hele campagne sleept al maanden aan – , droeg namelijk het ernstige risico in zich dat mensen het gevoel kregen dat de zaak al bekeken was, dat de hogere AOW-leeftijd er toch al bijna door is, en dat actievoeren weinig zin meer heft. De opkomst laat zien dat het zover nog niet is, dat er wel degelijk een forse bereidheid is om door te vechten.

De stemming onder mensen wees ook die kant op. Weliswaar vanaf het podium een soms bijna feestelijke vrolijkheid, maar ook oproepen dor “actie, actie” door presentatrice Carrie. Dat riepen ook deelnamers aan de manifestatie herhaaldelijk hardgrondig. De redelijk stevige taal van bijvoorbeeld FNV-voorzitter Jongeris, maar ook van radicale vakbondsbestuurder Niek Stam, kregen fors hoorbare bijval. k hoorde op het podium ook iemand van de vakbond De Unie, meen ik – en van het CNV. Die laatste liet nog eens duidelijk blijken dat we vooral flexibel moeten zijn, en ook niet perse aan de 65 jaar vast moesten houden. Wat doet zo’n iemand dan op zo’n manifestatie? Dat vroeg ik me af. Maar kennelijk is dit de prijs om ervoor te zorgen dat tenminste ook CNV-léden, zij aan zij met hun FNV-collega’s, aan de actie meedoen. Of die CNV-leden allemaal zo blij zijn met de dubieuze opstelling van hun leiding? Ik hoop maar van niet. In ieder geval hebben ook zij het veel strijdbaarder verhaal van Jongerius en vooral Niek Stam kunnen horen – en zich kunne voorzien van het radicalere actiemateriaal van aanwezige linkse organisaties, en zich kunnen laten inspireren door de hele sfeer.

Opvallend an de toespraken vond ik enkele punten die Jongerius naar voren brwacht. Zij vroeg aan aanwezigen wie er destijds in 2004, ook bij waren, eerst op de Coolsingen en darana op het Museumplein. Daarmee riep ze de grootschalige vakbondsprotesten uit dat jaar tegen afbraak van vervroegde pensioneringsmogelijkheden in herinnering. Ze wees erop dat toen PvdA-leider Wouter Bos ook op het Museumplein was. Nu heeft diezelfde Bos, verantwoordeliojk voor het voornemen om de AOW-leeftijd op te trekken, zijn “rode jasje” uitgedaan, aldus Jongerius. De vraag of dfat jasje destijds nog geloofwaardig was, is terzake. Maar de felheid waarmee  Jongerius nu tegen de PvdA  stelling neemt is opvallend, en nuttig.

Zeker zo opvallend was de toespraak van Niek Stam. Hij maakte duidelijk dat we ons frontaal tegen kabinet en ondernemers dienen te keren. Hij deed ook een oproep: over vijfenzestig dagen, dat wil zeggen op maandag 25 januari, allemaal naaer Den Haag. Dát wordt kennelijk een vvolgende stap in het veret. Het is een doordeweekse dag. Des te belangrijker om te komen, desnoods tegen de wil van baas of schooldirectie in.

Van het podium nu naar de actievoerders op de begane grond. Het was een gemengd gezelschap. Migranten - in redelijke aantallen – en witte mensen naast elkaar. Vakbonden en werkplekken zijn kennelijk nog steeds plekken waarin mensen ongeacht kleur en achtegrond voor geamenlijke rechten op komen. Het is zaak dat dit zo blijft – en dat we dus geen herhaling zien van de gevaarlijke  bereidheid die Jongerius onlangs vertoonde tot een gesprek met Wilders. Met zoiets schoffeert een vakbondstop een flink deel van haar achterban direct, en de rest indirect.  Dat schaadt de solidariteit, en daarmee de strijd.

Erg veel FNV-vlaggen waren er, maar ook aardig wat CNV- en Unie-materiaal in handen van, of als kledij van, aanwezigen. Veel SP-zichtbaarheid ook, deze partij neemt de strijd  serieus. Verder was marxistisch en aanverwant links nadrukkelijk aanwezig. Offensief verkocht haar krant, Rode Morgen was er met spandoek en tijdschriften, DIDF, een Turkse arbeidersorganisatie, was er met spandoek en vlaggen. Ik zag zelfs een vlag met een heuse hamer en sikkel, met MKPD erop, als ik me niet vergis één van de talloze Turkse communistische partijen en partijtjes. En ik zag natuurlijk de Internationale Socialisten, stevig aanwezig met spandoek, kranten borden. De NCPN zag ik niet (maar ik was niet overal tegelijk), en de linkse groepering Doorbraak helaas evenmin.

Opvallend, maar bij dit soort professioneel opgezette, tamelijk top-down georganiseerde manifestaties ook weer niet vreend, vond ik het bijna ontbreken van zelfgemaakt actiemateriaal. Het waren bijna allemaal professionele, in massaproductie vervaardigde vlaggen en borden die het kleurrijke beeld bepaalden. Maar juist het zelfgemaakte spul geeft dit soort acctioes extra levendigheid, en laat ook de betrokkenheid van deelnemers zien. Meer dan twee handgemaakte teksten op borden heb ik echter niet gezien.

Te verwachten maar toch jammer was het onbreken van zichtbaarheid van anarchistische, autonome en aanverwante politiek. Wat dit betreft was de actie op de Coolsingen bijna een spiegelbeeld van de kraakdemonstratie van enkele weken terug, toen marxistisch en aanverwant links het vrijwel helemaal liet afweten.

Het ontbreken van anarchistische zichtbaarheid was  te verwachten, omdat vakbonden, met huh gematigde imago en hun verstrengeling met de gevestigde orde, op een stevige dosis afwijing uit die kringen kunnen rekenen. Toch jammer, omdat een verhaal uit die kringen over de noodzaak van organisatie door arbeiders zélf, in dit gezelschap van toch redelijk strijdbare vakbondsmensen en aanverwanten, niet had misstaan. Juist omdat dit soort organisatie van onderop zo zwak is, komt een vakbondstop keer op keer weg met haar trage inet van het actiemiddel, en met haar strategie om acties gematigd en top-down op te zetten om de greep niet te verliezen, de weg naar onderhandelinge open te houden, desnoods ten koste van de strijdbaarheid.

Juist anarchisten zouden in staat geacht moeten worden om dit soort punten te maken, tegengas te geven aan vakbondstop, inkapseling en slappe compromisvbereidheid Daarmee zouden zij een bijdrage leveren, én aan de arbeidersstrijd, én aan de uitstraling van anarchistische ideeën. Bovendien… ik vind dat rood-met-zwart zo mooi Volgende keer beter?

Over volgende keer gesproken: die maandag 25 januari biedt een prachtig handvat om de strijd verder op te bouwen. Het is zaak dat die datum verder wereldkundig wordt gemaakt – en dat mensen en groeperingen van uiteenlopende achtegrond en opvatting zioch voorbereiden om die dag wederom in actie te komen, in groten getale en stévig ook. Draagvlak voor verdere acties is er. De Volkskrant bericht dat driekwart van ondervraagden denkt nadeel te ondervinden van een hogere AOW-leeftijd, en “dat zij ook willen dat de vakbonden hun best doen om de verhoging van de AOW-leeftijd tegen de houden.” Het gevecht gaat verder.

Foto’s! Gemaakt door Peter Storm, net als het artikel, en net als het plaatje bovenaan. Gebruik ervan is prima, bronvermelding en link naar dit stuk horen er dan wel bij.

Acties FNV 21 november – alsnog naar hete herfst?

De herfst verloopt, qua maatschappelijk protest, tot nu toe minder heet dan ik had gehoop en ook wel verwacht. Na de demonstratieve omsingeling van de Nederlandsche Bank op 26 september, en de grote actiedag die de FNV op  7 oktober tegen de hogere pensioenleeftijd  hield, is het op het AOW-front wat rustiger geworden. Al was het fluitconcert dat een paar honderd actievoerders vanuit FNV en CNV gisteren hielden bij de bespreking het kabinetsplan in de Tweede Kamer natuurlijk een welkome doorbreking van die relatieve rust.

Intussen was er wel vrij groot protest op andere punten, onder meer tegen andere asociale wetgeving. Het kraakverbod bracht meermalen flinke aantallen actievoerders – krakers en sympathisanten – op de been. Zo was er op  15 oktoberde dag van de stemming in de Tweede Kamer, een manifestatie met een demonstratief tentenkamp – en een hard politie-optreden. Op 24 oktober vond een vrij forse demonstratie vóór kraken plaats in Utrecht, en van 28 oktober tot en met 1 november waren er allerlei kraakactiviteiten onder het motto “Landelijke kraakactiedagen”. Op 2 november was er ook nog een goede fakkeltocht tegen Wilders en zijn PVV, met meerdere honderden deelnemers, in Arnhem.

Er gebeurt dus van alles en nog wat ter linkerzijde, maar nogal versnipperd en met te weinig onderlinge dwarsverbanden. Er is echter binnenkort weer een goede gelegenheid om in de volle breedte  protest te laten horen, en wel tegen de meest opvallende aanval vanuit het kabinet: de hogere pensioenleeftijd. Op 21 november houdt de FNV een viertal actiebijeenkomsten, met voorzitter Agnes Jongerius en CAO-coördinator Henk van der Kolk als sprekers, en met muziek. De bijeenkomsten vinden plaats in Assen, Eindhoven, Rotterdam en Deventer, van 11.00 tot 13.00. De SP roept nadrukkelijk tot deelname op, gelukkig. 

Want het is zaak dat hieraan veel mensen deelnemen, van de FNV maar  ook van buiten die vakbondsfederatie zelf. Als we met veel tegelijk onze boosheid uiten, laten we aan de regering zien dat ze met vuur spelen. Tegelijk laten we dan ook aan de FNV-top zien dat we willen datde strijd tegen de hogere AOW-leeftijd ook echt gevoerd wordt, en niet – zoals te vaak – door vakbondsbestuurders wordt afgebroken terwille van een vaag compromis. De herfst is tot nu toe hooguit lauw-warm - maar voor een verhoging van de temeratuur is het nog niet te laat.

SP over bezuinigingen politie

Minister van binnenlandse Zaken Guusje Ter Horst wil flink bezuinigen op de politie, tot een berdrag van 190 miljoen euro jaarlijks. De SP neemt daartegen stelling en heeft onderzoek gedaan naar de gevolgen van bezuinigen. “Uit de uitkomsten blijkt dat  vertrekkende collega’s niet meer worden vervangen en politiebureaus sluiten. Ook is er minder geld voor ondersteuning en materieel.” Kamerlid Ronald van Raak concludeert: “We kunnen ons geen verdere inkrimping van politie op straat permitteren.” Van Raak ziet de politie kennelijk als handhaver van one veiligheid. Ik niet. Ik zie de politie als handhaver van een orde die de onze niet is.

Wil Van Raak echt meer blauw op straat? Gisteravond was ik in Arnhem, om mee te lopen met de fakkeloptocht tegen Wilders. Er was blauw op straat, en veel ook. Agenten op het station, agenten op hoeken van de straat, politiebusjes, al ver van het verzamelpunt. Ik hoorde van iemand dat de politie op het station ook controleerde op identiteitsbewijzen, maar kennelijk weer eens alleen bij mensen die er als actievoerder uitzagen (mij lieten ze weer eens met rust. Pure discriminatie is het). Onderweg was ook her en der politie te zien, en busjes met politie.

Geen idee wat zoiets allemaal kost, maar van het bedrag kun je een flink stuk achterstandswijk in een mum van tijd tot prachtwijk omtoveren, lijkt me zo. En dit alles voor een volstrekt vreedame optocht van 200 mensen. Zelfs in termen van openbare orde – termen die de mijne niet zijn – waren twee agenten voorp en twee agenten achteraan de stoet ryuimschoots voldoende geweest.

Te weinig blauw op straat? Niets van gemerkt. Te véél blauw op straat. Maar het laat zien waar de prioriteiten van de orehandhavers en hun gezagsdragende opdrachtgevers liggen: bij hún orde, niet bij ónze veiligheid.

Moeten we dat de bezuinigingen van Ter Horst slikken? Geenszins. Zij bezuinigt, niet omdat ze kritisch staat tegenover de taak van de politie, maar omdat ze dezelfde ordehandhaving wil voor minder geld. Beuinigen op politie maakt deel uit van een algemeen bezuinigingsbeleid dat in grte lijnen de rechten en voorzieningen van ons allemaal  aantast. Dat deze specifieke bezuinigingen de politie iets zwakker maken, is geen ramp, maar niet het doel van haar beleid.

Ik heb eenvoorstel waarmee 1. geen steun verleend wordt aan de politie als zodanig, zoals de SP helaas wel doet, maar tegelijk 2. geen acceptatie van de bezuinigingen inhoudt. Het werkt als volgt:

Neem dat bedrag van 190 miljoen. Kijk hoeveel politiebanen het doorzetten van die beuiniging  zou kosten. En vervang elke politiebaan door een andere baan die wél echte veiligheid bevordert.  Bijvoorbeeld:

Wordt een vertrekkende wijkagent niet vervangen wegens bezuinigingen? Neem voor hetelfde bedrag een maatschappelijk werker in dienst. Dreigt een wijkagent worden ontslagen wegens bezuiniging? Schrap die bezuiniging, school de wijkagent om tot buurtwerker; ervaring in de buurt heeft ij of hij al. Dat geeft ondersteuning bij problemen in de buurt, dat bevordert de veiligheid.

 Bestuurders van politiebusjes? Biedt ze aan om buschauffeur te worden, en vervang geschrapte politiebusjes door stadsbussen. meer beschikbare bussen, meer personeel in het OV, minder frustraties bij reizigers, minder agressie, meer veiligheid.

Kortom: schrap het bezuinigingsbedrag, maar zet het bedrag in voor minder politie en méér inzet in collectieve voorzieningen waar we wat aan hebben. En wat kan met dit bezuinigingsbedrag, kan in principe ook met het héle politiebudget. Zet dat om in een budget voor werkelijk nuttige, sociale zaken. Beter voor de werkgelegenheid, beter voor de leefbaarheid en uiteindelijk beter voor de veiligheid. Dáár zouden socialisten zich hard voor moeten maken, want van de regering zelf zal zo’n ommezwaai niet komen. Meegaan met het idee dat de politie er is voor onze veiligheid is  meegaan met rechts, en het is verkeerd.

Gave actie tegen Wilders en PVV

(Aanvulling, 3 november: enkele foto’s, zie onderaan; en enkele correcties)

Een beetje licht in de duisternis. Dat brachten tegen de 200 mensen, door met fakkels in een optocht door Arnhem te lopen. Zo protesteerden zij – wij, want ik liep mee – tegen de steeds langere schaduwen van racisme en autoritaire asociale politiek die Wilders en zijn PVV ons willen opdringen en opleggen. De actie was opgezet onder het motto “Wilders sluit ook jou uit”. Aanleiding was een bijeenkomst die Wilders in Arnhem voor zijn aanhangers had belegd.

Het was een goede tocht. Vrij veel jonge mensen, rond de twintig, soms aanzienlijk daaronder, deels wel en deels niet in de alternatieve outfit van de linksradicale beweging. Ook wat ouderen. Aanvankelijk vond ik de samensteling wel erg witjes. Maar later zag ik een flinke groep jonge migranten,  blijkbaar voorop in de stoet, die zich duchtig lieten gelden met enthousiast en fel geroepen leuzen. Opvallend vond ik ook de diverse positieve reacties van omstanders, en sowieso het bekijks dat we trokken. Actievoerders deelden aan omstanders ook pamfletten uit.

Vrijwel geheel afwezig, althans onzichtbaar, was weer een georganiseerd links. Geen zichtbare aanwezigheid van de grorte sociaaldemocratische clubs GroenLinks en Socialistische Partij (over de sociaal-liberalen van de PvdA zwijg ik verder). Ook vrijwel geen zichtbare aanwezigheid van marxistisch links. Ik heb geeneens zin om namen van organisaties te noemen waarvan ik levenstekenen had hopen te bespeuren, maar die geen merkbare aanwezigheid hadden. Alleen de linkse basisorganisatie Doorbraak, ook betrokken bij de organisatie van de actie, was herkenbaar aanwezig en deelde hun krant uit.

Aanvankelijk was de wandeling een vrijwel stille tocht. Een enkel spandoek, een bord met “Hoeveel kost de PPV ons eigenlijk?”, en verder dus veel fakkels. Later begonnen mensen vooraan, eerst nog wat aarzelend, leuzen te roepen en ook een paar liedjes. Wat ik zoal hoorde:

• Racisme: NEE, Fascisme: NEE, PVV: NEE NEE NEE!
• Geen man, geen vrouw, geen mens is illegaal!
• Luister niet naar zijn geblaat, maak een eind aan rassenhaat!
• Racisme is geen mening, racisme is een misdaad! (of zoiets; lezers mogen me corrigeren )
• Wilders, PVV, opgerot, weg er mee!
• Niemand illegaal, Wilders asociaal (eigen probeerseltje, maar werd eventjes overgenomen)
• (gezongen): Hey Geert, blijf van mijn vrienden af , 4x ; op de melodie van ‘Go West’ van The Village People
• (gezongen): Wilders, rot op, Wilders rot op, Wilders Wilders Wilders, rot op!

Aan het eind waren er nog twee korte en bondige toespraakjes; in één ervan wd er op gewezen dat Wilders niet alleen racistisch bezig was, maar ookeen asociaal beleid voorstond ten gunste van bazen, ten koste van arbeiders. Al met al vind ik dat de organisatoren en alle deelnemers, met een goed gevoel terug mogen zien op deze gave actie. Vatbaar voor een soortgelijk vervolg, elke keer en overal als Wilders weer ergens een bijeenkomst houdt.

Foto’s, gemaakt door Doorbraak: hartelijk dank!

demonstrant geïnterviewd

 

Commentaar overbodig

 

Kraken: de beste verdediging is de aanval

Zo doe je dat! De Tweede Kamer heeft een wet aangenomen waarin het kraken van woningen verboden wordt. Krakers her en der hebben de handschoen opgenomen, en gaan door met het kraken van woningen. Gevestigde media nemen nota van de doorgaande kraakstrijd.

Zo was er redelijk wat aandacht voor de demonstratie vóór kraken vorige week. De Volkskrant schreef bijvoorbeeld een stuk waar met opvallende nadruk gewezen werd op de gemoedelijke sfeer en de diversiteit van de mensen die aan de optocht deelnamen. “Er zijn inderdaad enkele hanenkammen, maar ook ouders met kinderen, en vooral veel tieners en twintigers.”

En nu lees ik op Nu.nl: “Kraakactie levert 21 woningen op”. Het gaat om een reeks acties in het kader van de landelijke kraakdagen, van eergisteren tot en met vandaag gehouden. Onder de gekraakte panden bevindt zich een immens complex in Groningen. “Daar willen krakers woon-, werk- en atelierruimte realiseren”, aldus het bericht. In Amsterdam kraakten mensen drie van de 161 leegstaande, voor studenten bedoelde containerwoningen. Intotaal zijn er 1000 van zulke woningen – en 9.500 studenten die een kamer zoeken, aldus het Studenten Kraakspreekuur (SKSU), dan deze actie had opgezet.

Ik word tamelijk vrolijk – alweer – van dit kraakgebeuren. Of het kraakverbod hiermee tegengehouden worden is zeer twijfelachtig, maar het laat alvast zien dat krakers door de dreiging ervan bepaald niet zijn lamgeslagen. Het toont ook alvast aan dat het uitvoeren van het kraakverbod bepaald geen makkie voor de staat gaat worden.

Ook heel goed om te zien is de internationale solidariteit – kleinschalig maar reëel – die mensen in andere landen tegen het Nederlandse kraakverbod laten zien. Op Indymedia las ik over een solidariteitsactie van 15 mensen voor de Nederlandse ambassade in Estland, van een soortgelijke actie van 20 tot 30 mensen in de Tsjechische hoofdstad Praag: ook hebben mensen de Nederlandse ambassade in Berlijn “aangevallen met kleuren en stenen”, zo valt via dezelfde site te lezen. Bij de zin van die laatste actie  kun je weliswaar vraagtekens zetten, maar alle drie de acties laten zien dat er nog zoiets bestaat als internationale solidariteit, en dat de Nederlandse regering en haar aanval op onze rechten ook over de grenzen heen in de gaten wordt gehouden.

De Eerste Kamer gaat binnenkort de anti-kraakwet behandelen; op 1 december bespreken de commissies voor Justitie en voor Volkshuisversting, Ruimtelijke Ordening en Wonen/Milieu de zaak. Wellicht weer een goed actiemoment? Hoe dan ook: krakers hebben een oude waarheid met de succesvolle acties van dit weekend weer eens bevestigd: de beste verdediging is de aanval.

(Dank, Jelle )

Jelle Schuurman, welkom terug in weblogland

Links in Nederland heeft nauwelijks een weblog-traditie. Waar je enorme aantallen revolutionaire of anderszins stevig-linkse Engelstalige weblogs kunt aantreffen van de meest fascinerende anarchisten, trotskisten en andere rooie of rood-zwarte ravotrs en weet ik wat al niet nog meer, daar is het Nederlandse stuk internet van dit soort subversieve elementen helaas vrijwel gevrijwaard. Gelukkig is er goed nieuws: Jelle Schuurman heeft zijn weblog-activiteit hervat. Go, Jelle, go!

Er zijn een paar weblogs vanuit de richting van de SAP/Grenzeloos: Leo de Kleijn, met een stevige nadruk in binnenlandse en Rotterdamse zaken (daar is hij gemeenteraadslid voor de SP); en Kritisch Links, waar meerdere mensen aan meewerken, met vooral aandacht voor internationale zaken. Maar op Kritisch Links is helaas al maandenlang geen nieuw stuk geplaatst. Een min of meer prominente lid van de Internationale Socialisten (IS) met een persoonlijk weblog is er bij mijn weten helaas niet. Geen Nederlandse tegenhanger van het onmisbare Lenin’s Tomb, dus.

Er was een vaak treffend en amusant blog van Hiram: Ipse dixit. Tijdens het maken echter van dit stuk je check ik dat weblog en lees: “Dit onbeschreven balad wordt u aangeboden door de anarchist Hiram, die zelf eindelijk, wijselijk zijn mond houdt.” Tsja, zo komt die staatloze wereld van solidariteit en samenwerking er natuurlijk ook niet sneller, waarde kameraad . Er is gelukkig nog wel de weblog-veteraan Martin Wisse met “het eerste Nederlandse socialistische blog”, oftewel Linkse Gedachten. Maar het laatste bericht daar is ook alweer van eind juli.

Kijken we naar stevig maar niet revolutionair links, dan hebben we prominente SP-ers met een eigen weblog: Harry van Bommel, en vooral Anja Meulenbelt, immer inspirerende stem vóór de rechten van palestijnen en tégen Islamofobie. Vermeldenswaard is nog het weblog van Platform Rosa, enkele revolutionaire marxisten die actief zijn binnen de SP.

En er zijn natuurlijk de officiële sites van de diverse revolutionaire groepen, Internationale Socilisten, Offensief, SAP/Grenzeloos. Maar mij gaat het hier juist om die onofficiële, persoonlijke stemmen uit de linkse beweging. Die zijn veel te schaars, al is mijn overzicht ongetwijfeld erg incompleet (wie mooie weblogs in dit genre kent, of zelf maakt: de commentaarrev briek is er ook voor jou!).

Gelukkig is nu jelle Schuurman weer terug van te lang weggeweest. Hij was eerder in webblogland actief, met levendige verslagen van zijn deelname aan bijvoorbeeld de protesten tegen de G8 in Rostock, en felle betogen tegen allerlei vormen van onderdrukking.

Nu is hij er weer, met een aantrekkelijk, kleurrijk vormgegeven blog. Hij zet zijn tanden meteen in een belangrijk onderwerp: democratie, en de verschillende kijk die anarchisten en marxisten hebben op hoe een bevrijde maatschappij zich moet besturen. Zelf situeert hij zich ergens tudden die twee stromingen in, een plaats waar het trouwens ook voor mij steeds beter toeven is. Reden temeer om hier te zeggen: Welkom terug, Jelle!

 

Vrolijke kraakdemonstratie

Hoe vrolijk kan een mens op een regenachtige zaterdagmiddag worden? Zeer vrolijk. Althans, afgelopen zaterdag gold dat voor mij. Aanleiding tot deze vrolijkheid was een zeer geslaagde demonstratie vóór kraken. Tegen de duizend mensen, krakers en sympathisanten, voerden met deze betoging actie tegen het kraakverbod dat onlangs door de Tweede Kamer is aangenomen.

Heel veel hoeft er over het exacte verloop hier niet gezegd te worden. Het was een vrij lange tocht door de binnenstad, vrijwel onder gedoe met de politie zodat de volle aandacht bij de zaak zelf lag: de noodzaak en het nut van kraken, de opgewekte wil van mensen op te komen vóór het kraken, maar ook voor de alternatieve levensstijl die daar voor veel mensen mee samenhangt.

Pas tegen het einde was er een vleugje spanning, toen er opeens politiebusjes snel langsreden en agenten te paard voorbij kwamen galopperen. Plotseling stond er een ME-linie en was er een begin van een charge zichtbaar aan de flank van de actie. Ook aan de andere kant van de dmonstratie was  ME opgedoken. De aanleiding? Voor mij op dat moment onduidelijk, ik begreep naderhand dat mensen een kant op wilden waar het gezag ons niet wilde hebben.

Het politiegebeuren zag er op dat moment uit als combinatie van nervositeit en machtsvertoon. maar de spanning nam gelukkig snel af. Wat bij andere betogingen vaak gebeurt, namelijk dat veel demonstranten het opgefokte politiegedrag met eigen opgefokheid beantwoordden, dat bleef nu achterwege. Mensen bleven rustig en gingen opgewekt verder met de actie zelf, die niet zo heel lang erna op een veldje dichtbij het station werd afgesloten.

Opgewektheid typeerde de actie. Het was een stoet vol dansende en springende mensen, voor een flink deel meer een streetrave dan een ‘gewone’ demonstratie. Het strakke  groepsgewijs scanderen van leuzen – dat ik zo goed ken van acties waarin de Internationale Socialisten, die dáár goed in zijn, prominent aan deelneemt – ontbrak goeddeels, al werd af en toe wel “Idealen ontruim je niet, kraken gaat door!” geroepen – vooral hoorbaar waar mensen in groepsverband zo’n leus aanhieven. Iets méér leuzen, iets meer variatie erin, iets meer aandacht voor die kant van de actie, was welkom geweest. Zulke leuzen zijn niet alleen voor demonstranten zelf handvaten, ze maken vooral ook aan omstanders iets duidelijk. Maar het is een relatief detail.

Er was daarentegen wel een veelheid van borden en spandoeken, zo te zien vooral handgemaakt en soms erg mooi, te zien. Dat compenseerde het matige leuzen roepen. De foto’s hieronder geven een indruk. De kern van het thema werd duidelijk, vaak ook humoristisch, voor het voetlicht gebracht. Humor en vrolijkheid typeerden de sfeer sowieso. Dit zag er niet uit als een restant van een vrijwel verslagen beweging. Dit zag er uit als iets springlevends, iets met niet alleen een roemrucht en respectabel verleden van strijd, maar evenzeer met toekomst.

Het zag er ook niet uit als enkel of zelfs vooral een in zichzelf gekeerde scene. Het grimmige karakter, dat vroeger bij acties waarin krakers een grote rol speelde zo opviel, met de veelheid aan donkere kleding en eindeloze punkmuziek ontbrak vrijwel.  Ja, er was woede, en terecht. Dat bleek wel uit meegevoerde leuzen en zo. Maar het was geen woede uit plichtsbesef. Het was boosheid uit levenslust. Deze mensen hadden op een zeer aanstekelijke wijze plezier in wat ze – pardon, wat we – deden. En dat straalde de stoet dan ook uit. ja, mensen waren met zichzelf, met hun eigen ding bezig. Dat kun je ‘naar binnen gekeerd’ noemen, als je dat graag wilt. Maar het ding waar men mee bezig was, werd juist door de zo evidente lol van mensen, tegelijk gecommuniceerd naar iedereen die kon zien en/of horen. In al dat pleier was intussen steeds zichtbaar waar het om draaide: kraken heeft waarde, kraken is nodig, kraken gaat door.

Uit de muziek op de geluidwagens bleek eenzelfde soort vrolijkheid. Eerste nummer dat ik herkende toen de stoet liep: “Lust for Life”, van Iggy Pop. Dat zou zo ongeveer het motto van de demonstratie hebben kunnen zijn! Ja, een punknummer – maar ook een tamelijk bekend nummer, destijds in 1977 een hit (ik herinner me nog hoe Iggy Pop de studio zo ongeveer verbouwde tijdens een optreden in het toenmalige populaire programma Toppop…). Daarna: “Somebody to Love”, Jefferson Airplane, 1967 en een hippie-lied zonder weerga. Het werd nog gekker: “Ma Baker”, disconummer van Boney M. uit de jaren zeventig, “Tainted Love” van Soft Cell, “Le Freak” van Chic (ook weer stokoude disco), “These Boots Are Made for Walking” (Nancy Sinatra)… Allemaal nummers die je niet meteen met de kraakwereld of radicaal-links  in verband zou brengen. Maar ook allemaal nummers die veel omstanders herkend zullen hebben, en die de afstand tussen betogers en mensen erbuiten eerder kleiner dan groter zullen hebben gemaakt. En dat helpt.

Degenen die verantwoordelijk waren voor de muziekkeus hadden een groot gevoel voor ironische humor: veel van de genoemde titels zijn makkelijk op te vatten als ondeugende rebelse knipogen. These Boots Are Made for Walking (I’m gonna walk all over you)…  Ze hadden ook het inzicht om nu eens niet de smaak in het gemiddelde kraakpand of infocentrum tot uitgangspunt te maken, zoals in het verleden te vaak gebeurde op demonstraties. Die smaak is immers nogal anders dan die in de gemiddelde eensgezinswoning, en juist dat verschil via muziek benadrukken vergoot de afstand nodeloos. Maar daarvan was dus nu minder dan tevoren sprake. Verfrissend en vrolijkmakend. Zoals eigenlijk de hele actie.

Waren er geen minpunten? Zeker wel. De belangrijkste zwakte was de samenstelling van de betoging. Krakers natuurlijk, ik had ook de indruk dat er redelijk wat studenten (al dan niet zelf krakend) meededen. De kraakbeweging wás er, en ik vond het aantal van 1000 mensen heel behoorlijk (ik had enkele honderden mensen verwacht). Maar er waren zeer weinig mensen in georganiseerd verband van buiten de kraakwereld gekomen. Ik zag maar één linkse groep die georganiseerd zichtbaar actief was: een handvol mensen van de Internationale Socialisten (IS), met enkele borden en een stapel pamfletten over klimaatacties rond de top in Kopenhagen. Ik was erg blij dat de IS aanwezig was. Maar waar was Rood (SP-jongeren, zelf nog wel eens bezig met kraakacties)? Waar waaren andere uiterst-linkse groepen, Offensief, Rode Morgen, NCPN? Misschien heb ik ze over het hoofd gezien, de stoet was groot… maar ik let op zulke dingen. En waar was Dwars (GroenLinkse jongeren)? Dan heb ik het nog maar niet over zichtbare SP- en GroenLinkse aanwezigheid. OK, ik zag één iemand met een SP-tomaat en een button tegen hogere pensioenleeftijd. Maar onder georganiseerde aanwezigheid versta ik iets meer dan dat.

Ik zeg het maar eens hard. Vrijwel geheel links buiten de linksradicale, met kraken verweven, scene, heeft de krakers, en daarmee het kraken zelf, en daarmee een wezenlijk gevecht om woonrecht, in de steek gelaten. Verwijzingen naar de naar-binnen-gekeerdheid, het scene-krakter, van de kraakbeweging gaan minder dan ooit op. Ze kunnen gehanteerd worden als smoes om verstek te laten gaan, maar niet langer als serieus argument.

Alleen al het spandoek “mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging”,  dat vanuit de kraakbeweging al enige tijd wordt verspreid, laat juist een inzet zien van krakers om hun strijd nara buiten uit ter dragen, de relevantie ervan te laten zien. Dit spandoek hangt veelal op panden die via kraken voor sloop opf speculatie behoed zijn en inmiddels eene sociale en/ of culturele bestemming hebben gevonden. Ik vind het spandoek meesterlijk, en de verspreiding ervan heel verstandig en slim. Zoals ik eigenlijk de hele demonstratie vond getuigen van ene verstandige, slimme en vooral dus zeer vrolijke aanpak. Het is een vrolijkheid die links in de huidige moeilijke tijden zeer goed kan gebruiken.

Foto’s gemaakt door Peter Storm; gebruik ervan is prima, maar dan graag met vermelding van maker en verwijing naar dit weblog.

Dilemma opgelost, kraken gaat vóór

Eerder deze week schreef ik over het kraakverbod, en het doorgaand verzet ertegen. in dat verband noemde ik de demonstratie “Kraken gaat door!”, morgen in Utrecht. Toen schreef ik ook dat ik niet zeker was of ik eraan deel ging nemen. Er is immers op dezelfde dag ook een mars tegen klimaatverandering. Dilemma dus. Maar ik ben er uit. Ik ga naar de kraakdemonstratie.

Ja, het door mensenhanden catastrofaal veranderende klimaat is met gemak het meest dreigende probleem dat de mensheid bedreigt. Ja, actie op straat daartegen is noodzakelijk, de de klimaatmars verdient op zichzelf steun. En in de aanloop naar de top in Kopenhagen, waar ook grootschalige actie verwacht wordt, is de timing ook goed.

Toch ga ik, om een handvol redenen, naar de kraakdemonstratie.  Allereerst heb ik zoiets van “wie A zegt moet ook B zeggen”. Ik heb het kraakverbod herhaaldelijk gehekeld, de noodzaak van verzet beklemtoond, en er op gewezen dat juist solidariteit van buiten de kraakbeweging zelf belangrijk is. Welnu: ik ben zelf geen kraker, maar wel solidair. Ik hoor mijn eigen advies dus op te volgen, dus ik ga erheen.

Maar er zijn belangrijker redenen dan mijn eigen behoefte om consistent te zijn. De actie – de hele strijd tegen een kraakverbod – is van groot gewicht voor de opbouw van links verzet, vér buiten de kraakbeweging zelf. 

Het gaat sowieso om een wezenlijk recht: het recht op een dak boven je hoofd. Kraken betekent niet alleen huisvesting voor krakers zelf. Het betekent ook dat bezitters van panden rekening houden met de dreiging van kraken. Het maakt leegstand voor hen riskant, en dat betekent dat ze zich enigszins in moeten houden met eindeloos speculeren. De kans op kraak motiveert eigenaars ook om andere woningzoekenden goedkope woonruimte te bieden: zonder kraak geen antikraak. Als kraken effectief verboden wordt, komen niet alleen  krakers op straat, maar dan is ook de kans op woonruimte op anti-kraakbasis vrijwel verkeken. Een kraakverbod betekent meer woningnood. Het betekent dat slachtoffers van gedwongen huisverkoop, bijvoorbeeld dat gezin dat na DSB-narigheid in Breda via de kraakbeweging aan woonruimte kwam, nog minder kansen op huisversting krijgen.

Dat verbod mag er dus niet komen. De Tweede Kamer  heeft weliswaar ja gezegd, maar de Eerste Kamer nog niet. De strijd is dus niet beslist. Maar hij moet dan wel per direct met alle kracht gevoerd worden. Een soortgelijke nu-of-nooit factor is er met het klimaat veel minder, dat is op een heel ándere manier urgent. De strijd tegen klimaatverandering staat of valt niet met wat er tussen nu en een handvol weken gebeurt. De kraakstrijd mogelijk wél. Volgens mij betekent dat: naar die demonstratie morgen!

Er is meer. Kraken is niet alleen vechten voor een woning. Er is zoiets als een kraakbeweging. Daarbinnen zijn mensen actief die veel verder kijken, die zich inzetten voor een fundamenteel andere wereld. Vandaaruit zijn allerlei verwante initiatieven: weggeefwinkels, infocentra, ook podia voor kritische en alternatieve kunst. De politieke inslag van dit alles is veelal anarchistisch, en dat is in dit ordelievende landje eerder een pluspunt dan iets negatiefs. Maar wezenlijker dan die identiteit is het feit dat dit alles een soort van infrastructuur van radicaal-links activisme biedt. En dat gaat veel breder dan het anarchisme van veel krakers. Zonder kraakpanden en voormalige kraakpanden ook geen centra als ACU in Utrecht en (tot voor kort ) Hotel Bosch in Arnhem, noem het allemaal maar op. Valt dit weg, dan wordt héél links strategisch verzwakt, dan worden plekken vanwaaruit we onze acties kunnen organiseren weer schaarser, en duurder. Wie aan het kraken komt, die komt aan de speelruimte voor kritiek en verzet. En dat gaat héél links aan.

Dat betekent niet dat links kritiekloos meedoet met alles wat in krakerskringen wordt bedacht en gedaan. Het betekent  kritisch meedoen, niet klakkeloos meelopen. Zo is de gerichtheid van grote stukken kraakbeweging op de scene als bijna een eigen wereldje niet erg productief. En ook is de anarchistische politiek -  hoe welkom ook als tegenwicht tegen het oprukkend autoritarisme in dit land – bepaald niet probleemloos. En juist het feit dat het een politieke verzetsvorm in de marge van de maatschappij is maakt de beweging kwetsbaar.

Hoe kwetsbaar blijkt uit de houding van bestuurders en politie tegen kraak-gerelateerd activisme. Zo krijgen de organisatoren van de demonstratie van morgen ook allerlei beperkende eisen voorgelegd over de route. Daar zouden de autoriteiten minder makkelijk mee wegkomen als er bredere steun, groter draagvlak, rond deze demonstratie stond. En voor dat bredere draagvlak moeten krakers, maar juist ook niet-krakers uit de volle breedte van links, maar eens helpen zorgen, vind ik. Het gaat hier ook nog eens om ons demonstratierecht.

Maar het feit dat een deel van de kraakbeweging vooor deze marginale plek kiezen, maakt het des te urgenter voor andere delen van links om die marginaliteit te doorbreken – niet door met het vingertje naar die marginale krakers te wijzen, maar door zij aan zij met krakers aan acties deel te nemen. Dat laat in de praktijk zien wat er nodig is: een combinatie van breed en tegelijk radicaal verzet, voor het woonrecht van ons allemaal én voor een fundamenteel andere wereld. Daarom: kraken gaat niet alleen dóór. Morgen gaat kraken vóór.

Demonstratie “Kraken gaat door!”, Morgen, Utrecht, verzamelen 12.00 uur Mariaplaats, en dan 5 kilomoter strijdbaar lopen door de stad.