SP over bezuinigingen politie

Minister van binnenlandse Zaken Guusje Ter Horst wil flink bezuinigen op de politie, tot een berdrag van 190 miljoen euro jaarlijks. De SP neemt daartegen stelling en heeft onderzoek gedaan naar de gevolgen van bezuinigen. “Uit de uitkomsten blijkt dat  vertrekkende collega’s niet meer worden vervangen en politiebureaus sluiten. Ook is er minder geld voor ondersteuning en materieel.” Kamerlid Ronald van Raak concludeert: “We kunnen ons geen verdere inkrimping van politie op straat permitteren.” Van Raak ziet de politie kennelijk als handhaver van one veiligheid. Ik niet. Ik zie de politie als handhaver van een orde die de onze niet is.

Wil Van Raak echt meer blauw op straat? Gisteravond was ik in Arnhem, om mee te lopen met de fakkeloptocht tegen Wilders. Er was blauw op straat, en veel ook. Agenten op het station, agenten op hoeken van de straat, politiebusjes, al ver van het verzamelpunt. Ik hoorde van iemand dat de politie op het station ook controleerde op identiteitsbewijzen, maar kennelijk weer eens alleen bij mensen die er als actievoerder uitzagen (mij lieten ze weer eens met rust. Pure discriminatie is het). Onderweg was ook her en der politie te zien, en busjes met politie.

Geen idee wat zoiets allemaal kost, maar van het bedrag kun je een flink stuk achterstandswijk in een mum van tijd tot prachtwijk omtoveren, lijkt me zo. En dit alles voor een volstrekt vreedame optocht van 200 mensen. Zelfs in termen van openbare orde – termen die de mijne niet zijn – waren twee agenten voorp en twee agenten achteraan de stoet ryuimschoots voldoende geweest.

Te weinig blauw op straat? Niets van gemerkt. Te véél blauw op straat. Maar het laat zien waar de prioriteiten van de orehandhavers en hun gezagsdragende opdrachtgevers liggen: bij hún orde, niet bij ónze veiligheid.

Moeten we dat de bezuinigingen van Ter Horst slikken? Geenszins. Zij bezuinigt, niet omdat ze kritisch staat tegenover de taak van de politie, maar omdat ze dezelfde ordehandhaving wil voor minder geld. Beuinigen op politie maakt deel uit van een algemeen bezuinigingsbeleid dat in grte lijnen de rechten en voorzieningen van ons allemaal  aantast. Dat deze specifieke bezuinigingen de politie iets zwakker maken, is geen ramp, maar niet het doel van haar beleid.

Ik heb eenvoorstel waarmee 1. geen steun verleend wordt aan de politie als zodanig, zoals de SP helaas wel doet, maar tegelijk 2. geen acceptatie van de bezuinigingen inhoudt. Het werkt als volgt:

Neem dat bedrag van 190 miljoen. Kijk hoeveel politiebanen het doorzetten van die beuiniging  zou kosten. En vervang elke politiebaan door een andere baan die wél echte veiligheid bevordert.  Bijvoorbeeld:

Wordt een vertrekkende wijkagent niet vervangen wegens bezuinigingen? Neem voor hetelfde bedrag een maatschappelijk werker in dienst. Dreigt een wijkagent worden ontslagen wegens bezuiniging? Schrap die bezuiniging, school de wijkagent om tot buurtwerker; ervaring in de buurt heeft ij of hij al. Dat geeft ondersteuning bij problemen in de buurt, dat bevordert de veiligheid.

 Bestuurders van politiebusjes? Biedt ze aan om buschauffeur te worden, en vervang geschrapte politiebusjes door stadsbussen. meer beschikbare bussen, meer personeel in het OV, minder frustraties bij reizigers, minder agressie, meer veiligheid.

Kortom: schrap het bezuinigingsbedrag, maar zet het bedrag in voor minder politie en méér inzet in collectieve voorzieningen waar we wat aan hebben. En wat kan met dit bezuinigingsbedrag, kan in principe ook met het héle politiebudget. Zet dat om in een budget voor werkelijk nuttige, sociale zaken. Beter voor de werkgelegenheid, beter voor de leefbaarheid en uiteindelijk beter voor de veiligheid. Dáár zouden socialisten zich hard voor moeten maken, want van de regering zelf zal zo’n ommezwaai niet komen. Meegaan met het idee dat de politie er is voor onze veiligheid is  meegaan met rechts, en het is verkeerd.

Gave actie tegen Wilders en PVV

(Aanvulling, 3 november: enkele foto’s, zie onderaan; en enkele correcties)

Een beetje licht in de duisternis. Dat brachten tegen de 200 mensen, door met fakkels in een optocht door Arnhem te lopen. Zo protesteerden zij – wij, want ik liep mee – tegen de steeds langere schaduwen van racisme en autoritaire asociale politiek die Wilders en zijn PVV ons willen opdringen en opleggen. De actie was opgezet onder het motto “Wilders sluit ook jou uit”. Aanleiding was een bijeenkomst die Wilders in Arnhem voor zijn aanhangers had belegd.

Het was een goede tocht. Vrij veel jonge mensen, rond de twintig, soms aanzienlijk daaronder, deels wel en deels niet in de alternatieve outfit van de linksradicale beweging. Ook wat ouderen. Aanvankelijk vond ik de samensteling wel erg witjes. Maar later zag ik een flinke groep jonge migranten,  blijkbaar voorop in de stoet, die zich duchtig lieten gelden met enthousiast en fel geroepen leuzen. Opvallend vond ik ook de diverse positieve reacties van omstanders, en sowieso het bekijks dat we trokken. Actievoerders deelden aan omstanders ook pamfletten uit.

Vrijwel geheel afwezig, althans onzichtbaar, was weer een georganiseerd links. Geen zichtbare aanwezigheid van de grorte sociaaldemocratische clubs GroenLinks en Socialistische Partij (over de sociaal-liberalen van de PvdA zwijg ik verder). Ook vrijwel geen zichtbare aanwezigheid van marxistisch links. Ik heb geeneens zin om namen van organisaties te noemen waarvan ik levenstekenen had hopen te bespeuren, maar die geen merkbare aanwezigheid hadden. Alleen de linkse basisorganisatie Doorbraak, ook betrokken bij de organisatie van de actie, was herkenbaar aanwezig en deelde hun krant uit.

Aanvankelijk was de wandeling een vrijwel stille tocht. Een enkel spandoek, een bord met “Hoeveel kost de PPV ons eigenlijk?”, en verder dus veel fakkels. Later begonnen mensen vooraan, eerst nog wat aarzelend, leuzen te roepen en ook een paar liedjes. Wat ik zoal hoorde:

• Racisme: NEE, Fascisme: NEE, PVV: NEE NEE NEE!
• Geen man, geen vrouw, geen mens is illegaal!
• Luister niet naar zijn geblaat, maak een eind aan rassenhaat!
• Racisme is geen mening, racisme is een misdaad! (of zoiets; lezers mogen me corrigeren )
• Wilders, PVV, opgerot, weg er mee!
• Niemand illegaal, Wilders asociaal (eigen probeerseltje, maar werd eventjes overgenomen)
• (gezongen): Hey Geert, blijf van mijn vrienden af , 4x ; op de melodie van ‘Go West’ van The Village People
• (gezongen): Wilders, rot op, Wilders rot op, Wilders Wilders Wilders, rot op!

Aan het eind waren er nog twee korte en bondige toespraakjes; in één ervan wd er op gewezen dat Wilders niet alleen racistisch bezig was, maar ookeen asociaal beleid voorstond ten gunste van bazen, ten koste van arbeiders. Al met al vind ik dat de organisatoren en alle deelnemers, met een goed gevoel terug mogen zien op deze gave actie. Vatbaar voor een soortgelijk vervolg, elke keer en overal als Wilders weer ergens een bijeenkomst houdt.

Foto’s, gemaakt door Doorbraak: hartelijk dank!

demonstrant geïnterviewd

 

Commentaar overbodig

 

Kraken: de beste verdediging is de aanval

Zo doe je dat! De Tweede Kamer heeft een wet aangenomen waarin het kraken van woningen verboden wordt. Krakers her en der hebben de handschoen opgenomen, en gaan door met het kraken van woningen. Gevestigde media nemen nota van de doorgaande kraakstrijd.

Zo was er redelijk wat aandacht voor de demonstratie vóór kraken vorige week. De Volkskrant schreef bijvoorbeeld een stuk waar met opvallende nadruk gewezen werd op de gemoedelijke sfeer en de diversiteit van de mensen die aan de optocht deelnamen. “Er zijn inderdaad enkele hanenkammen, maar ook ouders met kinderen, en vooral veel tieners en twintigers.”

En nu lees ik op Nu.nl: “Kraakactie levert 21 woningen op”. Het gaat om een reeks acties in het kader van de landelijke kraakdagen, van eergisteren tot en met vandaag gehouden. Onder de gekraakte panden bevindt zich een immens complex in Groningen. “Daar willen krakers woon-, werk- en atelierruimte realiseren”, aldus het bericht. In Amsterdam kraakten mensen drie van de 161 leegstaande, voor studenten bedoelde containerwoningen. Intotaal zijn er 1000 van zulke woningen – en 9.500 studenten die een kamer zoeken, aldus het Studenten Kraakspreekuur (SKSU), dan deze actie had opgezet.

Ik word tamelijk vrolijk – alweer – van dit kraakgebeuren. Of het kraakverbod hiermee tegengehouden worden is zeer twijfelachtig, maar het laat alvast zien dat krakers door de dreiging ervan bepaald niet zijn lamgeslagen. Het toont ook alvast aan dat het uitvoeren van het kraakverbod bepaald geen makkie voor de staat gaat worden.

Ook heel goed om te zien is de internationale solidariteit – kleinschalig maar reëel – die mensen in andere landen tegen het Nederlandse kraakverbod laten zien. Op Indymedia las ik over een solidariteitsactie van 15 mensen voor de Nederlandse ambassade in Estland, van een soortgelijke actie van 20 tot 30 mensen in de Tsjechische hoofdstad Praag: ook hebben mensen de Nederlandse ambassade in Berlijn “aangevallen met kleuren en stenen”, zo valt via dezelfde site te lezen. Bij de zin van die laatste actie  kun je weliswaar vraagtekens zetten, maar alle drie de acties laten zien dat er nog zoiets bestaat als internationale solidariteit, en dat de Nederlandse regering en haar aanval op onze rechten ook over de grenzen heen in de gaten wordt gehouden.

De Eerste Kamer gaat binnenkort de anti-kraakwet behandelen; op 1 december bespreken de commissies voor Justitie en voor Volkshuisversting, Ruimtelijke Ordening en Wonen/Milieu de zaak. Wellicht weer een goed actiemoment? Hoe dan ook: krakers hebben een oude waarheid met de succesvolle acties van dit weekend weer eens bevestigd: de beste verdediging is de aanval.

(Dank, Jelle )

Jelle Schuurman, welkom terug in weblogland

Links in Nederland heeft nauwelijks een weblog-traditie. Waar je enorme aantallen revolutionaire of anderszins stevig-linkse Engelstalige weblogs kunt aantreffen van de meest fascinerende anarchisten, trotskisten en andere rooie of rood-zwarte ravotrs en weet ik wat al niet nog meer, daar is het Nederlandse stuk internet van dit soort subversieve elementen helaas vrijwel gevrijwaard. Gelukkig is er goed nieuws: Jelle Schuurman heeft zijn weblog-activiteit hervat. Go, Jelle, go!

Er zijn een paar weblogs vanuit de richting van de SAP/Grenzeloos: Leo de Kleijn, met een stevige nadruk in binnenlandse en Rotterdamse zaken (daar is hij gemeenteraadslid voor de SP); en Kritisch Links, waar meerdere mensen aan meewerken, met vooral aandacht voor internationale zaken. Maar op Kritisch Links is helaas al maandenlang geen nieuw stuk geplaatst. Een min of meer prominente lid van de Internationale Socialisten (IS) met een persoonlijk weblog is er bij mijn weten helaas niet. Geen Nederlandse tegenhanger van het onmisbare Lenin’s Tomb, dus.

Er was een vaak treffend en amusant blog van Hiram: Ipse dixit. Tijdens het maken echter van dit stuk je check ik dat weblog en lees: “Dit onbeschreven balad wordt u aangeboden door de anarchist Hiram, die zelf eindelijk, wijselijk zijn mond houdt.” Tsja, zo komt die staatloze wereld van solidariteit en samenwerking er natuurlijk ook niet sneller, waarde kameraad . Er is gelukkig nog wel de weblog-veteraan Martin Wisse met “het eerste Nederlandse socialistische blog”, oftewel Linkse Gedachten. Maar het laatste bericht daar is ook alweer van eind juli.

Kijken we naar stevig maar niet revolutionair links, dan hebben we prominente SP-ers met een eigen weblog: Harry van Bommel, en vooral Anja Meulenbelt, immer inspirerende stem vóór de rechten van palestijnen en tégen Islamofobie. Vermeldenswaard is nog het weblog van Platform Rosa, enkele revolutionaire marxisten die actief zijn binnen de SP.

En er zijn natuurlijk de officiële sites van de diverse revolutionaire groepen, Internationale Socilisten, Offensief, SAP/Grenzeloos. Maar mij gaat het hier juist om die onofficiële, persoonlijke stemmen uit de linkse beweging. Die zijn veel te schaars, al is mijn overzicht ongetwijfeld erg incompleet (wie mooie weblogs in dit genre kent, of zelf maakt: de commentaarrev briek is er ook voor jou!).

Gelukkig is nu jelle Schuurman weer terug van te lang weggeweest. Hij was eerder in webblogland actief, met levendige verslagen van zijn deelname aan bijvoorbeeld de protesten tegen de G8 in Rostock, en felle betogen tegen allerlei vormen van onderdrukking.

Nu is hij er weer, met een aantrekkelijk, kleurrijk vormgegeven blog. Hij zet zijn tanden meteen in een belangrijk onderwerp: democratie, en de verschillende kijk die anarchisten en marxisten hebben op hoe een bevrijde maatschappij zich moet besturen. Zelf situeert hij zich ergens tudden die twee stromingen in, een plaats waar het trouwens ook voor mij steeds beter toeven is. Reden temeer om hier te zeggen: Welkom terug, Jelle!

 

Vrolijke kraakdemonstratie

Hoe vrolijk kan een mens op een regenachtige zaterdagmiddag worden? Zeer vrolijk. Althans, afgelopen zaterdag gold dat voor mij. Aanleiding tot deze vrolijkheid was een zeer geslaagde demonstratie vóór kraken. Tegen de duizend mensen, krakers en sympathisanten, voerden met deze betoging actie tegen het kraakverbod dat onlangs door de Tweede Kamer is aangenomen.

Heel veel hoeft er over het exacte verloop hier niet gezegd te worden. Het was een vrij lange tocht door de binnenstad, vrijwel onder gedoe met de politie zodat de volle aandacht bij de zaak zelf lag: de noodzaak en het nut van kraken, de opgewekte wil van mensen op te komen vóór het kraken, maar ook voor de alternatieve levensstijl die daar voor veel mensen mee samenhangt.

Pas tegen het einde was er een vleugje spanning, toen er opeens politiebusjes snel langsreden en agenten te paard voorbij kwamen galopperen. Plotseling stond er een ME-linie en was er een begin van een charge zichtbaar aan de flank van de actie. Ook aan de andere kant van de dmonstratie was  ME opgedoken. De aanleiding? Voor mij op dat moment onduidelijk, ik begreep naderhand dat mensen een kant op wilden waar het gezag ons niet wilde hebben.

Het politiegebeuren zag er op dat moment uit als combinatie van nervositeit en machtsvertoon. maar de spanning nam gelukkig snel af. Wat bij andere betogingen vaak gebeurt, namelijk dat veel demonstranten het opgefokte politiegedrag met eigen opgefokheid beantwoordden, dat bleef nu achterwege. Mensen bleven rustig en gingen opgewekt verder met de actie zelf, die niet zo heel lang erna op een veldje dichtbij het station werd afgesloten.

Opgewektheid typeerde de actie. Het was een stoet vol dansende en springende mensen, voor een flink deel meer een streetrave dan een ‘gewone’ demonstratie. Het strakke  groepsgewijs scanderen van leuzen – dat ik zo goed ken van acties waarin de Internationale Socialisten, die dáár goed in zijn, prominent aan deelneemt – ontbrak goeddeels, al werd af en toe wel “Idealen ontruim je niet, kraken gaat door!” geroepen – vooral hoorbaar waar mensen in groepsverband zo’n leus aanhieven. Iets méér leuzen, iets meer variatie erin, iets meer aandacht voor die kant van de actie, was welkom geweest. Zulke leuzen zijn niet alleen voor demonstranten zelf handvaten, ze maken vooral ook aan omstanders iets duidelijk. Maar het is een relatief detail.

Er was daarentegen wel een veelheid van borden en spandoeken, zo te zien vooral handgemaakt en soms erg mooi, te zien. Dat compenseerde het matige leuzen roepen. De foto’s hieronder geven een indruk. De kern van het thema werd duidelijk, vaak ook humoristisch, voor het voetlicht gebracht. Humor en vrolijkheid typeerden de sfeer sowieso. Dit zag er niet uit als een restant van een vrijwel verslagen beweging. Dit zag er uit als iets springlevends, iets met niet alleen een roemrucht en respectabel verleden van strijd, maar evenzeer met toekomst.

Het zag er ook niet uit als enkel of zelfs vooral een in zichzelf gekeerde scene. Het grimmige karakter, dat vroeger bij acties waarin krakers een grote rol speelde zo opviel, met de veelheid aan donkere kleding en eindeloze punkmuziek ontbrak vrijwel.  Ja, er was woede, en terecht. Dat bleek wel uit meegevoerde leuzen en zo. Maar het was geen woede uit plichtsbesef. Het was boosheid uit levenslust. Deze mensen hadden op een zeer aanstekelijke wijze plezier in wat ze – pardon, wat we – deden. En dat straalde de stoet dan ook uit. ja, mensen waren met zichzelf, met hun eigen ding bezig. Dat kun je ‘naar binnen gekeerd’ noemen, als je dat graag wilt. Maar het ding waar men mee bezig was, werd juist door de zo evidente lol van mensen, tegelijk gecommuniceerd naar iedereen die kon zien en/of horen. In al dat pleier was intussen steeds zichtbaar waar het om draaide: kraken heeft waarde, kraken is nodig, kraken gaat door.

Uit de muziek op de geluidwagens bleek eenzelfde soort vrolijkheid. Eerste nummer dat ik herkende toen de stoet liep: “Lust for Life”, van Iggy Pop. Dat zou zo ongeveer het motto van de demonstratie hebben kunnen zijn! Ja, een punknummer – maar ook een tamelijk bekend nummer, destijds in 1977 een hit (ik herinner me nog hoe Iggy Pop de studio zo ongeveer verbouwde tijdens een optreden in het toenmalige populaire programma Toppop…). Daarna: “Somebody to Love”, Jefferson Airplane, 1967 en een hippie-lied zonder weerga. Het werd nog gekker: “Ma Baker”, disconummer van Boney M. uit de jaren zeventig, “Tainted Love” van Soft Cell, “Le Freak” van Chic (ook weer stokoude disco), “These Boots Are Made for Walking” (Nancy Sinatra)… Allemaal nummers die je niet meteen met de kraakwereld of radicaal-links  in verband zou brengen. Maar ook allemaal nummers die veel omstanders herkend zullen hebben, en die de afstand tussen betogers en mensen erbuiten eerder kleiner dan groter zullen hebben gemaakt. En dat helpt.

Degenen die verantwoordelijk waren voor de muziekkeus hadden een groot gevoel voor ironische humor: veel van de genoemde titels zijn makkelijk op te vatten als ondeugende rebelse knipogen. These Boots Are Made for Walking (I’m gonna walk all over you)…  Ze hadden ook het inzicht om nu eens niet de smaak in het gemiddelde kraakpand of infocentrum tot uitgangspunt te maken, zoals in het verleden te vaak gebeurde op demonstraties. Die smaak is immers nogal anders dan die in de gemiddelde eensgezinswoning, en juist dat verschil via muziek benadrukken vergoot de afstand nodeloos. Maar daarvan was dus nu minder dan tevoren sprake. Verfrissend en vrolijkmakend. Zoals eigenlijk de hele actie.

Waren er geen minpunten? Zeker wel. De belangrijkste zwakte was de samenstelling van de betoging. Krakers natuurlijk, ik had ook de indruk dat er redelijk wat studenten (al dan niet zelf krakend) meededen. De kraakbeweging wás er, en ik vond het aantal van 1000 mensen heel behoorlijk (ik had enkele honderden mensen verwacht). Maar er waren zeer weinig mensen in georganiseerd verband van buiten de kraakwereld gekomen. Ik zag maar één linkse groep die georganiseerd zichtbaar actief was: een handvol mensen van de Internationale Socialisten (IS), met enkele borden en een stapel pamfletten over klimaatacties rond de top in Kopenhagen. Ik was erg blij dat de IS aanwezig was. Maar waar was Rood (SP-jongeren, zelf nog wel eens bezig met kraakacties)? Waar waaren andere uiterst-linkse groepen, Offensief, Rode Morgen, NCPN? Misschien heb ik ze over het hoofd gezien, de stoet was groot… maar ik let op zulke dingen. En waar was Dwars (GroenLinkse jongeren)? Dan heb ik het nog maar niet over zichtbare SP- en GroenLinkse aanwezigheid. OK, ik zag één iemand met een SP-tomaat en een button tegen hogere pensioenleeftijd. Maar onder georganiseerde aanwezigheid versta ik iets meer dan dat.

Ik zeg het maar eens hard. Vrijwel geheel links buiten de linksradicale, met kraken verweven, scene, heeft de krakers, en daarmee het kraken zelf, en daarmee een wezenlijk gevecht om woonrecht, in de steek gelaten. Verwijzingen naar de naar-binnen-gekeerdheid, het scene-krakter, van de kraakbeweging gaan minder dan ooit op. Ze kunnen gehanteerd worden als smoes om verstek te laten gaan, maar niet langer als serieus argument.

Alleen al het spandoek “mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging”,  dat vanuit de kraakbeweging al enige tijd wordt verspreid, laat juist een inzet zien van krakers om hun strijd nara buiten uit ter dragen, de relevantie ervan te laten zien. Dit spandoek hangt veelal op panden die via kraken voor sloop opf speculatie behoed zijn en inmiddels eene sociale en/ of culturele bestemming hebben gevonden. Ik vind het spandoek meesterlijk, en de verspreiding ervan heel verstandig en slim. Zoals ik eigenlijk de hele demonstratie vond getuigen van ene verstandige, slimme en vooral dus zeer vrolijke aanpak. Het is een vrolijkheid die links in de huidige moeilijke tijden zeer goed kan gebruiken.

Foto’s gemaakt door Peter Storm; gebruik ervan is prima, maar dan graag met vermelding van maker en verwijing naar dit weblog.

Dilemma opgelost, kraken gaat vóór

Eerder deze week schreef ik over het kraakverbod, en het doorgaand verzet ertegen. in dat verband noemde ik de demonstratie “Kraken gaat door!”, morgen in Utrecht. Toen schreef ik ook dat ik niet zeker was of ik eraan deel ging nemen. Er is immers op dezelfde dag ook een mars tegen klimaatverandering. Dilemma dus. Maar ik ben er uit. Ik ga naar de kraakdemonstratie.

Ja, het door mensenhanden catastrofaal veranderende klimaat is met gemak het meest dreigende probleem dat de mensheid bedreigt. Ja, actie op straat daartegen is noodzakelijk, de de klimaatmars verdient op zichzelf steun. En in de aanloop naar de top in Kopenhagen, waar ook grootschalige actie verwacht wordt, is de timing ook goed.

Toch ga ik, om een handvol redenen, naar de kraakdemonstratie.  Allereerst heb ik zoiets van “wie A zegt moet ook B zeggen”. Ik heb het kraakverbod herhaaldelijk gehekeld, de noodzaak van verzet beklemtoond, en er op gewezen dat juist solidariteit van buiten de kraakbeweging zelf belangrijk is. Welnu: ik ben zelf geen kraker, maar wel solidair. Ik hoor mijn eigen advies dus op te volgen, dus ik ga erheen.

Maar er zijn belangrijker redenen dan mijn eigen behoefte om consistent te zijn. De actie – de hele strijd tegen een kraakverbod – is van groot gewicht voor de opbouw van links verzet, vér buiten de kraakbeweging zelf. 

Het gaat sowieso om een wezenlijk recht: het recht op een dak boven je hoofd. Kraken betekent niet alleen huisvesting voor krakers zelf. Het betekent ook dat bezitters van panden rekening houden met de dreiging van kraken. Het maakt leegstand voor hen riskant, en dat betekent dat ze zich enigszins in moeten houden met eindeloos speculeren. De kans op kraak motiveert eigenaars ook om andere woningzoekenden goedkope woonruimte te bieden: zonder kraak geen antikraak. Als kraken effectief verboden wordt, komen niet alleen  krakers op straat, maar dan is ook de kans op woonruimte op anti-kraakbasis vrijwel verkeken. Een kraakverbod betekent meer woningnood. Het betekent dat slachtoffers van gedwongen huisverkoop, bijvoorbeeld dat gezin dat na DSB-narigheid in Breda via de kraakbeweging aan woonruimte kwam, nog minder kansen op huisversting krijgen.

Dat verbod mag er dus niet komen. De Tweede Kamer  heeft weliswaar ja gezegd, maar de Eerste Kamer nog niet. De strijd is dus niet beslist. Maar hij moet dan wel per direct met alle kracht gevoerd worden. Een soortgelijke nu-of-nooit factor is er met het klimaat veel minder, dat is op een heel ándere manier urgent. De strijd tegen klimaatverandering staat of valt niet met wat er tussen nu en een handvol weken gebeurt. De kraakstrijd mogelijk wél. Volgens mij betekent dat: naar die demonstratie morgen!

Er is meer. Kraken is niet alleen vechten voor een woning. Er is zoiets als een kraakbeweging. Daarbinnen zijn mensen actief die veel verder kijken, die zich inzetten voor een fundamenteel andere wereld. Vandaaruit zijn allerlei verwante initiatieven: weggeefwinkels, infocentra, ook podia voor kritische en alternatieve kunst. De politieke inslag van dit alles is veelal anarchistisch, en dat is in dit ordelievende landje eerder een pluspunt dan iets negatiefs. Maar wezenlijker dan die identiteit is het feit dat dit alles een soort van infrastructuur van radicaal-links activisme biedt. En dat gaat veel breder dan het anarchisme van veel krakers. Zonder kraakpanden en voormalige kraakpanden ook geen centra als ACU in Utrecht en (tot voor kort ) Hotel Bosch in Arnhem, noem het allemaal maar op. Valt dit weg, dan wordt héél links strategisch verzwakt, dan worden plekken vanwaaruit we onze acties kunnen organiseren weer schaarser, en duurder. Wie aan het kraken komt, die komt aan de speelruimte voor kritiek en verzet. En dat gaat héél links aan.

Dat betekent niet dat links kritiekloos meedoet met alles wat in krakerskringen wordt bedacht en gedaan. Het betekent  kritisch meedoen, niet klakkeloos meelopen. Zo is de gerichtheid van grote stukken kraakbeweging op de scene als bijna een eigen wereldje niet erg productief. En ook is de anarchistische politiek -  hoe welkom ook als tegenwicht tegen het oprukkend autoritarisme in dit land – bepaald niet probleemloos. En juist het feit dat het een politieke verzetsvorm in de marge van de maatschappij is maakt de beweging kwetsbaar.

Hoe kwetsbaar blijkt uit de houding van bestuurders en politie tegen kraak-gerelateerd activisme. Zo krijgen de organisatoren van de demonstratie van morgen ook allerlei beperkende eisen voorgelegd over de route. Daar zouden de autoriteiten minder makkelijk mee wegkomen als er bredere steun, groter draagvlak, rond deze demonstratie stond. En voor dat bredere draagvlak moeten krakers, maar juist ook niet-krakers uit de volle breedte van links, maar eens helpen zorgen, vind ik. Het gaat hier ook nog eens om ons demonstratierecht.

Maar het feit dat een deel van de kraakbeweging vooor deze marginale plek kiezen, maakt het des te urgenter voor andere delen van links om die marginaliteit te doorbreken – niet door met het vingertje naar die marginale krakers te wijzen, maar door zij aan zij met krakers aan acties deel te nemen. Dat laat in de praktijk zien wat er nodig is: een combinatie van breed en tegelijk radicaal verzet, voor het woonrecht van ons allemaal én voor een fundamenteel andere wereld. Daarom: kraken gaat niet alleen dóór. Morgen gaat kraken vóór.

Demonstratie “Kraken gaat door!”, Morgen, Utrecht, verzamelen 12.00 uur Mariaplaats, en dan 5 kilomoter strijdbaar lopen door de stad.

Vreeman, vertrek!

Ruud Vreeman, burgemeester van Tilburg, dient  onmiddellijk zijn functie neer te leggen. Doe hij dat niet – en tot nu toe weigert hij – dan dient de gemeenteraad hem te dwingen. Doet de gemeenteraad dat niet afdoende, dan wordt het tijd voor bewoners van Tilburg om de druk op te voeren – op straat.

Waar draait het om? Heel simpel. De gemeente Tilburg Tilburg nam deel an de verbouwing van de Midi-bioscoop tot een theater. Maar heel veel van wat er mis kon gaan, ging ook mis. Initiatiefnemer Arijan van Bavel (‘Adje’voor de kijkers naar Paul de Leeuw) trok zich terug, en kosten vielen veel hoger uit dan gepland. En daar ligt de kern: Vreeman was op de hoogte van die hogere kosten, en heeft de gekozen gemeenteraad daarover niet ingelicht. Dat betekent dat hij die raad niet juist heeft geïnformeerd. En hij erkent dat hij dat welbewust gedaan heeft. Hij heeft dus doodgewoon gelogen.

Daarmee zou de zaak bekeken moeten zijn, in zelfs de meest schamele democratie die Nederland is. Raadsleden zijn gekozen door ons. Zij controleren namens ons het bestuur. e kunnen dat alleen enigszins doen als ze van het bestuur alle relevante informatie krijgen, en als die informatie ook klopt. Is dat niet het geval, dan wordt controle – door gekozenen, namens ons – een wassen neus, en wordt het beetje democratie dat er is geweld aangedaan. SP-fractievoorzitter Veerle Slegers zegt het duidelijk. “Doordat de raad (…) buitenspel is gezet heeft de democratie zijn werk niet kunnen doen, vindt Slegers.” o is het. Niet voor niets heet het foutief inlichten van een gemeenteraar of een parlement een politieke doodonde. Op die doodzonde staat straf: aftreden.

Veeman denkt daar echter anders over, en hij voert een kwalijk argument aan. Hem is ter ore gekomen dat één raadslid, Hans Smolders, van corruptie verdacht wordt. Corruptie, zo gaat zijn ‘logica’ verder, gedijt als het bestuur zwak is. Als Vreeman de raad tijdig en juist had ingelicht, dan zou het College , het daadwerkelijke gemeentebestuur, ten val zijn gekomen (er zijn in het hele slepende Adje-drama al twee wethouders afgetreden). Een val van dat college betekent een verzwakking van het bestuur, en dus kansen voor corruptie. dat moest voorkomen worden, dus ‘moest’ Vreeman zijn relevante informatie wel onder de pet houden.

Het is op drie manieren een absurd verhaal. Onder wat voor bestuursverhoudingen ook wel of niet gedijt is om te beginnen hier totaal niet relevant. Corruptie dient, in het soort staat waarin Vreeman functionaris is, onderzocht worden door politie en justitie. Bij strafbare feiten volgt strafvervolging en straf, en dan vertrekt de dader natuurlijk uiit de gemeenteraad. De vraag of de gemeente intussen geleid wordt door een sterk of zwak bestuur is volstrekt niet ter zake. Dat is één.

Verder is een gemeentebestuurder die schermt met integriteit van het bestuur, pas geloofwaardig als hij zelf integer is. Liegen, ik stip het maar even vriendelijk aan, is niet integer. Een aantoonbaar liegende burgemeester is tegenover een wellicht (er is nog geen bewijs getoond!) corrupt gemeenteraadslid een nogal ongeloofwaardige tegenstander. Juist als je corruptie wilt bestrijden, moet je zelf onkreukbaar zijn, en dus: niet liegen. Dat is twee.

Kwalijker misschien nog is de gedachtengang zelf. Vreeman zegt in feite: democratie is belangrijk, maar bestuurbaarheid is nog belangrijker. Welnu, in een democratie maakt Vreeman niet uit of democratie ondergeschikt mag zijn aan wat dan ook. Die afweging maakt de bevolking, direct of indirect. Niemand anders. Als we toestaan dat bestuurders eigenmachtig kunnen beslissen dat democratie ondergeschikt kan worden gemaakt aan wat dan ook, is de democratie kapot. Dat is drie.

Hoe gaat het nu verder? De geemeenteraad heeft in meerderheid het vertrouwen opgezegd in Vreeman, de Brabantse Commissaris van de Koningin beraadt zich momenteel of hij mag aanblijven of niet. Ik snap niet dat daar méér dan 15 seconden over hoeft worden nagedacht. En ik snap evenmin waarom een gemeenteraad zelfs maar 15 seconden in overweging zou nemen om een ander besluit dan onmiddellijk vertrek van Vreeman te tolereren. Evenmin begrijp ik dat er nog één ambtenaar in het gemeentehuis bereid is ook maar een stap te etten die het werk van vreeman als burgemeester mogelijk maakt. Gemeenteraad en ambtenaren dienen die man gewoon te boycotten.

En bij een zelfs maar tijdelijk aanblijven van de man wordt het tijd dat bewoners van de stad zelf maar eens iets van laten horen. Een samenscholing voor het gemeentehuis, avond aan avond, met als eis: Vreeman, waar wacht je op? Als gekozen bestuurders niet opkomen effectief opkomen voor democratische controle, dan doen we dat wel weer zelf.

Onrust Noord-Brabant, staking Leiden

De gemeente Noord-Brabant gaat 340 van haar 1340 arbeidsplaatsen afdanken. Met deze aantasting van werkgelegenheid wil het provinciebestuur alvast vooruitlopen op dreigende bezuinigingen: de provindie verwacht in 2011 al 40 miljoen minder van het Rijk te krijgen, en er ligt ook een advies van de Raad voor de Financiële Verhoudingen waarin Noord-brabant zelfs 146 miljoen moet gaan bezuinigen (van de 600 miljoen die alle provincies samen moeten ophoesten).

Gedeputeerde  Thoon Essed (CDA) is al op bezoek geweest bij de Directie Middelen om te vertellen dat men het dara met de helft minder mensen moest doen. “Er wordt 25 procent van het werk uitbesteed en de overige 25 procent moet efficiënter.” Dat laatste komt doorgaans neer op harder werken, waarschijnlijk tegen hetzelfde salaris. En uitbesteden betekent naar alle waarschijnlijkheid dat hetzelfde wek gedaan gaat worden door personeel van particuliere bedrijven met slechtere arbeidsvoorwaarden. Dán immers is de provincie goedkoper uit.

Mensen die het te horen kregen waren niet blij. “Essed: ‘deze boodschap zorgde voor onrust.’” Dat lijkt me zeer terecht, en hopelijk wordt die onrust árbeidsonrust, stáken, tegen deze aanval op banen en arbeidsvoorwaarden. Elders in het land zien we daarvan een mooi voorbeeld.  “De vuilnismannen in Leiden zijn in staking gegaan.” Eerst wild, maar inmiddels met vakbondssteun. De eis: uitstel van verzelfstandiging van van afdeling Stedelijk Beheer van de gemeente.

Hoe dat precies werkt weet ik niet, deze verzelfstandiging. Maar doorgaans komt zoiets neer op, inderdaad, efficiënter werken op een (nog) meer commerciële basis. En dát komt doorgaans neer op: nog harder werken voor hóóguit hetzelfde loon.

Ziedaar de parallel met wat personeelsleden van gemeente Noord-Brabant boven het hoofd hangt. Stél dat zij aan de strijd van de vuilnislieden in Leiden moed en inspiratie kunnen ontlenen? Stél dat contact tussen beide groepen werkers en klein vuurtje van verzet iets groter kan maken? Het zou zomaar kunnen.

TNT wil personeel inzetten tegen staking Royal Mail

TNT, het postbedrijf dat haar personeel bij duizenden op straat wil gooien en een loonsverlaging wil doordrukken om haar concurrentiepositie te behouden, overschrijdt een nieuwe grens in asociaal gedrag – een landsgrens deze keer. “TNT nv dringt er bij de BRitse overheid op aan toestemming te krijgen om in Groot-Brittannië eigen postbodes in te zetten, vanwege een dreigende staking bij Royal Mail”, aldus Nieuws nl op basis van The Guardian. Anders gezegd: TNT organiseert een vorm van stakingsbreken. Hier moet een stokje voor gestoken worden.

Het postpersoneel bij Royal Mail gaat staken voor behoud van banen en voor een behoorlijk loon. Het is het soort actie dat ook posbodes en ander TNT-personeel in Nederland nodig hebben. Als de postcollega’s in Groot-Brittannië winnen, dan is dat ook een opsteker voor het TNT-personeel dat tegenover soortgelijke bazen-agressie staat. Het is zaak dat de staking aan de overkant van het Kanaal slaagt. Het is dus zaak dat de inzet van TNT-postbodes daarginds wordt verhinderd.

De Britse regering voelt, naar verluidt, weinig voor het TNT-aanbod. Maar daar kunnen we beter niet op bouwen. Voor TNT-postbodes zou inzet tijdens de staking in Groot-Brittannië besmet werk moeten zijn, waard om geweigerd te worden. Vakbonden dienen zo’n weigering te ondersteunen, aan te moedigen en te organiseren. Dat is solidariteit, en die is nu nodig.

Kraken: op naar de volgende verzetsronde

De Tweede Kamer heeft vorige week het kraakverbod  aangenomen, dankzij de steun van de PVV die in ruil hiervoor zwaardere straffen voor kraken en aanverwanten in het wetsvoorstel terugzag. Tijdens en direct na de steemming was er levendig, vrolijk en uiteindelijk grimmig protest van enkele honderden krakers. Zij hadden een tentenkamp op het Plein in Den Haag opgezet. ’s Avonds hielden ze een sit-in bij het Binnenhof. hardhandig politieoptreden maakte later aan die actie een einde. De politie arresteerde tegen de 100 actievoerders. Die zijn inmiddels allemaal weer vrij, lees ik op Indymedia. Merijn de Boer maakte een mooi verslag, te vinden op de website van de Internationale Socialisten (IS) (1).

Wat mij opviel is de opgewekte zelfbewuste houding van kraakactivisten, op het Plein en sowieso de laatste tijd. Het oogt niet als een beweging die op haar laatste benen loopt. Het ziet er veel meer uit als een beweging die, onder druk van het kraakverbod, een nieuw elan aan het hervinden is. De leus “Kraken gaat door!” is geen slag in de lucht, maar een helder uitgesproken, realistische ambitie.

Dat zal komende zaterdag hopelijk ook duidelijk blijken op de demonstratie die dan in Utrecht plaatsvindt onder de leus, jawel: “Kraken gaat door!”. De bedoeling is, aldus de poster, een “kleurrijke optocht tegen kraken”. Deze actie biedt een prachtige gelegenheid voor krakers, maar voral ook voor niet-krakende sympathisanten, om de druk tegen het kraakverbod op te helpen bouwen als ook om komende kraakacties bij voorbaat een hart onder de riem te steken (2).

Hoe relevant kraken is, juist in een tijd dat mensen makkelijk in geldproblemen raken, blijkt uit een kraakactie in Breda die vandaag in de publiciteit kwam. Het gaat om een gezin dat in financiële nood raakte omdat ze een te dure hypotheek plus koopsompolis van de DSB hadden gekocht. Schulden, huis ver onder de prijs verkocht, drama. gelukkig konden ze praktische steun vinden. “De Bredase kraakbeweging heeft zondag in de Bredase Meerten Verhoffstraat een woning gekraakt voor een gezin dat onder meer door een dure DSB-hypotheek op straat was beland.”

Een hele goede zaak – zowel voor dit gezin dat concreet geholpen is, als voor de kraakbeweging zelf die laat zien dat ze zich open opstelt, naar buiten kijkt en een rol speelt in bredere behartiging van belangen van mensen inn nood. Kraken als voorhoedestrijd? Daar mogen zowel anarchisten als leninisten eens lekker over na gaan denken .

(1). In mijn vorige stuk schreef ik dat “de rest van links het weer eens grotendeels liet afweten”waar het ging om een campagne tegen het kraakverbod. Ik noemde daarbij “niet alleen parlementair maar ook grote delen van revolutionair links.” Een dag na mijn stuk was er gelukkig het al genoemde stuk op de site van de IS – en ee reactie op mijn stuk van de hand van Sieb. Die wees mij op het IS-stuk (dat ik inmiddels had gezien), en voegde er aan toe: ‘nog wel voorpagina nieuws” (élk nieuwe stuk staat op zo’n site even op de voorpagina, haha). Iets serieuzer: mijn kriteik was niet dat er niet nu en dan over  kraken en kraakverbod geschreven werd door bijvoorbeeld de IS. Mijn punt was dat linkse groepen buiten de kraakbeweging zelf heel weinig merkbare inzet vertonen als het om activiteiten rond kraken, een campagne tegen het kraakverbod bijvoorbeeld, gaat. Dat punt hou ik overeind, hoe mooi en welkom ik het artikel van Merijn de Boer ook vindt.

(2). Ik weet zelf nog niet of ik aan deze demonstratie deelneem. Op dezelfde dag is er namelijk ook een optocht tegen klimaatsverandering, en die vind ik ook belangrijk (gevonden via de IS-site). Op twee plaatsen tegelijk actievoeren gaat me niet lukken. Dilemma dus.