Berichtgeving rond Gaza – en actie

Oooooooo, wat zijn gevestigde media weer eens evenwichtig over Palestina/Israël! Oooo, wat laten Volkskrant en NRC zich weer eens heerlijk in hun onkritische pseudo-onpartijdige kaart kijken! Oooo, wat geven ze de conclusies van een VN-rapport over de aanval op Gaza eerder dit jaar toch geweldig eerlijk weer!Ik ben nu al benieuwd hoe ze straks over de Gaza Freedom March die in voorbedreiding is en die maximale steun verdient, zullen berichten…

Waar gata het over? Rond de jaarwisseling voerde Israël een moorddadige, wekenlang aanhoudende, aanval uit op de Palestijnen op de Gazastrook. Een VN-commissie geleid door Richard Goldstone, een rechter uit Zuid-Afrika, deed onderzoek naar oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid in het conflict.

Conclusie: beide vechtende partijen, zowel Hamas als Israel, hebben oorlogsmisdaden  gepleegd. De Volskrant: “VN: oorlogsmisdaden Hamas en Israël”. De NRC: “VN: bewijs oorlogsmisdaden Gaza”, heet het relevante artikel. Laten we eens kijken.

De eerste paar regels, iets ingekort: “Een onderzoekscommissie van de Verenigde Naties(…) heeft bewijzen gevonden van Israëlische oorlogsmisdaden tijdens het drie weken durende offensief in de Gazastrook (…) Ook Hamas heeft oorlogsmisdaden gepleegd door raketten af te schieten op Israel, aldus Goldstone.”

Wats er mis met het hier geschetste beeld? Twee partijen, allebei schuldig aan oorlogsmisdaden, forméél is daarop, in het juridisch kader waarbinnen de VN nu eenmaal opereert, niet veel op aan te merken. Maar er kleeft aan dit beeld een suggestie van allebei-even-fout. Verderop in het NRC-artikel wordt echter duidelijk hoe scheef die indruk is.

Zo lezen we bijvoorbeeld over  getallen van slachtoffers. De Israëlische aanvallen kostten 1400 Palestijnse mensenv levens, zo zegt de VN-commisie. het aantal doden ten gevolge van raketten vanuit Gaza is… achttien! En dat is dan vanaf… 2000. Als we het aantal doden aan palestijnse kant vanaf 2000 gaan berekenen, dan komen we bepaald vér boven de genoemde 1400 Palestijnse doden uit. Tekenend is dat het NRC-stuk meteen in de aanhef al wel de Hamas-raketbeschietingen noemt, maar niets specifieks zegt over de aard van de Israëlische misdaden. Verderop doet de NRC dat wel. Maar juist openingszinnen zijn voor de beeldvorming zo wezenlijk.

Een eindje naar onder in het stuk lezen we dan toch: “De Israëlische militaire operatie was volgens Goldstone gericht tegen de gehele bevolking van Gaza, niet alleen tegen Hamas. Het geweld was disproportioneel, Palestijnse burgers werden als menselijk schild gebruikt en grootschalige verwoestingen en totale isolatie hebben het dagelijks leven voor de bevolking zwaar gemaakt.” Daarna noemt de NRC de 18 doden van de 2000, kennelijk dus nogal ineffectieve, raketten. De Hamas-oorlogsmisdaden (als je ze persé zo wilt noemen) vallen nogal in het niet vergeleken bij de Israëlische misdaden – een indruk die je uit kop en aanhef echter bepaald niet zou krijgen. De Volkskrant zegt dan tenminste ook nog expliciet: “Het leeuwendeel van het rapport behelst het optreden van Israël”, waarmee de misplaatst-evenwichtuige benadering uit kop en aanhef tenminste inhoudelijk nog enigszins wordt tenietgedaan.

Ernstiger nog is de afwezigheid van enig oordeel over oorzaak en gevolg, actie en reactie. Afwezig is het niet onbelangrijke feit dat Hamas en Israél vanaf de zomer van 2008 een soort bestand hadden: Israël zou de blokkade opheffen, Hamas zou ophouden met raketten afvuren. Israël kwam haad toezegging niet na, Hamas slaagde er vrijwel volledig in om een eind te maken aan raketbeschietingen vauit Gaza. Pas toen Israël op 5 november een zeer provocerende aanval op Gaza uitvoerde, gingen Palestijnse strijders weer meerraketten afvuren. Zo kreeg Israël haar voorwendsel om haar wrede aanval op Gaza uit te voeren. Naakte agressie was het, en dat alléén al is een oorlogsmisdaad waarover de VN-commissie zich – als ik de berichtgeving in Volkskrant en NRC zie althans – niet uitspreekt.

Intussen duurt de Israëlische oorlog tegen de Palestijnen op Gaza voort, in de vorm van blokkade en  nu en dan  een luchtaanval. Die blokkade te helpen breken, dat is het doel van de Gaza Freedom March, die na een conflict waarin serieuze inbreng van Palestijse kant leidde tot het nogal treurigmakende vertrek van Norman Finkelstein toch steeds steviger in de steigers komt te staan. Die mars naar Gaza verdient, in de vorm van deelname of anderszins, de grootst mogelijke steun.

Opm.: bijgewerkt even na 2 uur in de nacht van 16 september; niet alleen ontbraken de links naar Volkskrant- en NRC artikel; het Volkskrant-artikel online was intussen ook herzien, uitgebreid en van iets eerdere kop voorzien, waardoor eerdere passages erover niet meer correct waren en vervangen zijn door andere. Verder natuurlijk nog wat spelfouten en zo wat…

Obama’s ‘vredesplan’ is oorlogsplan

President Obama werkt aan een ‘vredesplan’ in het Midden-Oosten. Als de berichtgeving in de Guardian correct is, dan komt het plan neer op twee dingen: een minimale concessie van Israël op het gebied van de bouw van Joodse nederzettingen; en als tegenprestatie áán Israël de belofte van de VS om de druk op Iran rond het nucleaire programma van dat land sterk op te voeren. Het is dus geen vredesplan; het is een oorlogsplan, een stap in de richting van een aanval op dat land.

Ik citeer de Guardian: “Sleutel voor het aan boord brengen van Israël is een belofte van de VS om een veel hardere lijn rond Iran en hetbeweerde kernwapenprogramma van dat land. De VS is, samen met Groot-Brittannië en Frankrijk, van plan om de VN-Veiligheidsraad te bewegen om sancties uit te breiden zodat de de Iraanse olie- en gasindustrie omvatten, een stap die de economie van het land kan verlammen.”

We weten uit 12 jaar sancties tegen buurland Irak (1990-2003) hoezeer juist de bevolking van zo’n land onder zo’n lamgelegde economie te lijden krijgt. De machthebbers redden zich wel via smokkel en andere kanalen. We weten bovendien dat dit type sancties als een handvat voor verdere agressie dienen: als het regime (destijds Irak, nu Iran) ook na sancties niet 100 procent plooibaar is, dan wordt de druk verder opgevoerd, tot bombardementen en een invasie aan toe. Aanscherping van santies tegen Iran zijn een stap richting oorlog tegen dat land, een dóór en dóór agressieve daad.

En we weten, of kunnen weten, hoe zulke agressie invloed heeft op de speelruimte voor democratische krachten binnen Iran. Nu al wordt een proces gehouden tegen politici en anderen die protesteerden tegen het bewind, na de presidentsverkiezingen van 12 juni. Aanklachten tegen deze mensen bevatten keer op keer het verwijt dat ze werkten in opdracht van imperialistische bemoeials zoals Groot-Brittannië. Bekentenissen zijn duidelijk dubieus, hoogstwaarschijnlijk met marteling afgedwongen.

Veel Iraniërs kijken hier doorheen. Maar hoe agressiever Westerse staten zich opstellen, hoe groter de neiging van veel Iraniërs om zich om het regime te scharen, en geloof te hechten aan het idee dat  VS en Groot-Brittannië inderdáád met alle middelen – ook via steun aan oppositie in Iran zelf -  het land willen onderwerpen. Zo krijgt het bewind krediet dat het niet verdient, en wordt het nog moeilijker om te protesteren. De sanctiepolitiek waartoe het Westen koers zet, is daarmee niet alleen een aanval op Iran als staatm als land. het is tevens een aanval op de democratische aspecten die er nog steeds zijn binnen de Iraanse maatschappij.

En de reden voor de sancties? “(H)et beweerde kernwapenprogramma”, noemt de Guardian het. Je mag nog blij zijn dat het woord “beweerde” er staat. maar de moeite nemen dat er voor het streven van Iran naar kernwapens geen serieus bewijs bestaat, dat gaat blijkbaar te ver. Iran ontwikkelt kernenergie, en heeft het non-proliferatieverdrag (tegen verspreiding van kernwapens) ondertekend. Dat laatste is meer dan Israël – aan wie de sancties tegen Iran als tegemoetkoming worden gepresenteerd – kan beweren. Er ligt zelfs een fatwa, een bindende religieuze uitspraak van ayatollah Khamenei, de hoogste leider van het land, tegen het maken van kernwapens. Een volgeling van een lagere ayatollah heeft ook we eens het tegendeel beweerd, naar verluidt, maar in het Iraanse politieke systeem wijkt zoiets voor de uitspraak van de Opperste Gids, Khamenei.

En stel dat Iran inderdáád – in strijd met haar beleden principe, maar machthebbers die iets persé willen laten zich zelden binden, zelfs niet door hun eigen instructies en zeker niet door verdragen – in het geheim aan kernwapens werkt, dan nóg. Dan heeft Israël geen recht van protest: dat land heeft zelf in het geheim kernwapens ontwikkeld en bezit er nu enkele honderden. Dan nog heeft de VS al helemáál gene recht van spreken: dat land was de eerste maker en bezitter van kernwapens, en tot nu toe het enige land dat ze ook heeft gebruikt (tegen twe Japanse steden, toen dat land feitelijk allang verslagen was). Een Iraans kernwapen in ontwikkeling is geen aangenaam idee, dat zijn kernwapens nu eenmaal nooit en nergens. Maar een rechtvaardiging van verder opgevoerde Westerse (en dat omvat Israëlische) agressie is het in geen geval.

Israël vindt het voorkomen van een Iraans kernwapen van het grootste belang, en dat is niet vreemd: Israël wil graag de enige kernmacht in het Midden-Oosten blijven, en wil sowieso geen enkel land in de buurt zien dat tegelijk kritisch is over Israël en tevens militair machtig. De VS onderschrijft deze prioriteit, maar heeft alleen meer de neiging om die voorkeur te balanceren met andere prioriteiten. Aan een oorlog tegen Iran hangt nu eenmaal een vrij hoog prijskaartje, anders was Bush in zijn tijd allang tot een aanval overgegaan. Met een Afghaanse oorlog die mis gaat voor de VS, is er sowieso reden voor het Witte Huis om er niet halsoverkop een nieuwe oorlog bij te doen. Toch is een nieuwe oorlog precies waarhene de Amerikaanse politiek zich beweegt.

Israël krijgt kennelijk haar zin van de VS: de druk wordt verder opgevoerd. Wat doet Israël als tegenprestatie? De Guardian opnieuw: “van de Israëlische regering wordt verwacht dat ze akkoord gaat met een gedeeltelijke en tijdelijke bevriezing van de bouw van nederzettingen”. Iets meer details: ” Israël biedt een moratorium van 9 tot 12 maanden op de bouw van nederzettingen aan, een moratorium waar Oost-Jeruzalem en de meeste van de 2400 huizen waarvan israël zegt dat de bouw er al aan begonnen is, buiten zou vallen.”

Het is stuitend dat zoiets als vredesgebaar wordt gepresenteerd. In de eerste plaats mag, als dit de deal wordt, de landroof en annexatie van Palestijns land in oost-Jeruzalem kennelijk gewoon doorgaan. In de tweede plaats biedt ook het doorgaan met bouwen van die 2400 huizen eindeloze opties voor touwtrekkerij: welk huis valt er onder? En zolang het akkoord er niet daadwerkelijk ís, heeft Israël er belang bij om snél met nieuwe huizen te beginnen – zodat Israël straks kan zeggen ‘maar die huizen zijn óók al in aanbouw, dát mogen we afbouwen…’

Maar het belangrijkste is het principe zelf. De bouw van nederzettingen op bezet gebied, het doorgaan met roven van Palestijns land – het is geen onderhandelbaar iets, het is verwerpelijke koloniale politiek, en dient gewoon te stoppen. En het is niet aan de VS of aan wie dan ook om dit principe uit te ruilen of er inperkingen om te accepteren. De énigen die grechtigd zijn om akkoord te gaan met de bouw van nederettingem, ijn degenen op wiens land die nederettingen worden gebouwd: de Palestijnen. En die zeggen via hun organisaties glashelder néé.

Het bouwen van nederettingen is ook nog eens in strijd met uitspraak na uitsraak van de VN, met het gangbare internationale recht en noem maar op. maar internationaal recht is blijkbaar wel geschikt om Iran mee om de oren te slaan, maar niet om  eisen aan Israël mee te onderbouwen.

Samengevat zien we dus een vredesplan datde bouw van nederzettingen iets vertraagt – en dat de koers naar oorlog tegen Iran versnélt. Handige diplomatie is het overigens wél: de VS was tóch al bezig de druk op Iran op te voeren, en kan dat nu presenteren als gebaar aan Israël. Dat land stond onder druk om helemáál met de bouw van nederzettingen te stoppen, maar hoeft nu slechts met een inperking ervan akkoord te gaan. Al zou er ook wel eens een element van chantage mee kunnen spelen. israël laat wel eens doorschemeren dt het eventueel zélf een aav nval op iran overweegt. Kun je uitsluiten dat de Amerikaanse scherpere opstelling dát voor probeert te zijn? Een boodschap van Obama aan Netanyahu: ‘hou je even in, wíj knappen het op’?

De rechten van Palestijnen zijn bij dit alles weer eens bijzaak. De rechten van Iraniërs eveneens – om over hun levens, als straks de bommen op Teheran gaan vallen op Obama’s bevel en met Netanyahu als cheerleader – maar te zwijgen.

Voor wie werkelijk rechtvaardige vrede wil in het Midden-Oosten - en onrechtvaardige vrede ís geen vrede en houdt geen stand – blijft er genoeg te doen. Ik blijf maar wijzen op de Gaza Freedom March die steun verdient – ook van jou.

Zionisten beroepen zich op genocidaal precedent

Sommige racisten argumenteren als volgt: je mag ons niet van racisme beschuldigen, want anderen deden eerder hetzelfde en kwamen er mee weg. Een voorbeeld zien wij bij een protest van een groepje Zionistische fanatici die bezwaar maken tegen de kritiek vanuit de VS op de bouw van nederzettingen op Palestijns land. Bericht en foto vond ik op het weblog Jews Sans Frontières.

Een deel van de actievoerders hadzich, á la Noord-Amerikaanse Indianen, met een verentooi uitgedost.  Eén draagt een bord met de, kennelijk grappig bedoelde, tekst: “Bevries de bouw ten Westen van de Atlantische oceaan. Roodhuidige Amerikaan binnen de grenzen van 1492″. Inderdaad hilarisch. De boodschap lijkt te zijn: de VS is gebouwd als samenstel van witte nederzettingen op Indiaans land; Israël wordt opgebouwd als samenstel van Joodse nederzettingen op Palestijns land. Als de landroof waar de VS op gebaseerd is toelaatbaar was, dan is de roof van Palestijns land ten behoeve van Joodse nederzettingen dat ook. “Amerika, wij begrijpen jullie - begrijp ons ook” is een andere leus van de Zionistische actievoerders. Wij erkennen jullie roofpraktijken, erkent u alstublieft de onze.

Het grappige is dat deze Zionisten een punt hebben. De VS is ontstaan als settler-kolonie; Israël eveneens. Beide staten zouden onbestaanbaar zijn zonder landroof op immense schaal. De VS zette in haar geschiedenis die landroof keer op keer kracht bij met slachtpartijen die herhaaldelijk neerkwamen op genocide. Israël verricht wandaden die herhaaldelijk dezelfde kant op gaan al vind ik genocide (vooralsnog?!) niet de juiste term. De dynamiek is echter gelijksoortig. Het beroep op begrip dat sommige Zionisten bij de VS doen, heeft een reële basis. Racistisch soort zoekt racistisch soort.

Maar het is tegelijk een teken hoe diep racistisch en koloniaal de mentaliteit van dit Zionisme is. Dit Zionisme voelt zich blijkbaar geestverwant met de slagers van enkele honderden opgejaagde Indianen bij het dorpje Wounded Knee (1890) in Zuid-Dakota – als het ware het Deir Yassin van de Lakota-Indianen. Dit Zionisme plaatst zich in de traditie van de grootschalige deportatie, in de jaren dertig van de 19e eeuw, van hele Indiaanse volkeren uit hun vruchtbare geboortegronden ten Oosten van de Mississippi naar het stoffige Oklahoma, duizenden kilometers westwaarts – een treurige gebeurtenis die als Trail of tears, Spoor der Tranen, bekend staat. Het was zo’n beetje de Nakba van de Cherokee, zogezegd. 

Dit Zionisme gaat er ook nog eens van uit dat mensen begrip voor dit type genocidaal kolonialisme weten op te brengen. En dan vragen mensen zich nog af waarom het Zionisme als kolonialisme en racisme veroordeeld dient te worden.

Hoe dit koloniale racisme werkt, is trouwens zeer handzaam in beeld gebracht in een filmpje dat ik aantrof via MRZine. (update) Hier komt het:  Hier had het moeten komen, maar het embedden mislukt. Via de MR Zine-link kun je het bekijken.

Prima om even wrang en luid te lachen. Daarna is het misschien een goed moment om de strijd tegen de koloniale bezetterspraktijken van de staat Israël een stapje vooruit te helpen. Zo kun je bijvoordeeld de Gaza Freedom March ondersteunen – als je dat tenminste nog niet allang doet.

Mars voor vrijheid voor Gaza verdient steun

De grootschalige anval van Israël op de Gazastrook ligt al bijna zeven maanden achter ons.maar het beleg van Gaza gaat onverminderd door. De aanval kostte tegen de 1400 Palestijnse levens, voor een groot deel burgers, voor een flink deel kinderen. Het beleg zorgt ervoor datde honderdduienden Palestijnen die opeengepakt zitten op Gaza en geen kant op kunne, bijven lijden. Dag in dag uit.

Om een eind aan dat beleg te helpen maken, hebben activisten het initiatrief genomen tot een geweldloze mars naar de Gazastrook op nieuwjaarsdag 2010. Die demonstratieve actie verdient wereldwijde steun. Mijn aandacht werd mede op deze actie gevestigd door artikelen erover op het weblog Heathlander, dat veel en goed gedocumenteerd bericht over de Israëlische onderdrukking en het protest ertegen.

De aanval op de Gazastrook van afgelopen december en januari heeft niet alleen 14oo Palestijnen om het leven gebracht; het leven voor de nabestaanden blijft een hel. Twintig procent van de kinderen in de Gazastrook lijdt volgens een schatting aan het posttraumatisch stresssyndroom, vanwege het geweld wat ze hebben gezien of meegemaakt. Het dagelijks leven blijft ontwricht door de blokkade: het is erg moeilijk om auto’s nog gerepareerd te krijgen, als onderdelen de grens niet door mogen of via tunnels moeten worden binnengesmokkeld.

Het is maar een voorbeeld van de impact die Israëls blokkade teweegbrengt. Israël straft hiermee een complete bevolking voor daden die door sommigen begaan worden, en voor het feit dat die bevoking in meerderheid haar steun gaf aan de verzetsbeweging Hamas. Dat is in zichzelf misdadig: geweld tegen burgers om een politiek punt te maken of doel te dienen is doodgewoon terrorisme. De blokkade is dan ook het terroristische vervolg op de eveneens terroristische aanvallen van rond de jaarwisseling.

Het feit dat gewapende Palestijnse groepen nog steeds sporadisch een enkele raket of mortiergranaat op Israël afvuren – daden van kachteloze woede, daden om te zien dat de veretswil nog leeft maar weinig meer dan dat – is voor Israël voorwendsel voor de aanval destijds en de blokkade. Ook ontleent Israël aan zulke daden een excuus om nu aan dan een bombardement op Gaa uit de voeren, zoals ook weer vandaag.

Die blokkade verdient niet alleen veroordeeld te worden, maar ook actief bestreden. De inzet vann solidaire mensen weereldwijd is daarvoor nodig. Al enige tijd is er een intitiatief genomen voor een Gaza Freedom March, een demonstratie voor de vrijheid van gaza, om op geweldloze wijze de blokkade aan de kaak te stellen en zo mogelijk te doorbreken.

Het initiatief komt uit vredesgroepen als  Code Pink in de VS. Een vooraanstaand anti-Zionist, Norman Finkelstein maakt zich er sterk voor. Anti-imperialistisch criticus van de Amerikaanse en Israëlische politiek Noam Chomsky is één van degenen die de oproep ondersteunt. Het is belangrijk dat deze mars voor Gaza’s vrijheid actieve steun krijgt, ook van jou.

Meedoen kan op op zeker twee manieren: door daadwerkelijk mee te gaan: op 27 december start de actie in Cairo, op 1 januari gaat de optocht proberen Gaza in te komen, op 2 januari zijn deelnemers terug in Cairo. Wie mee wil – kosten minimaal 250 dollar, éxclusief je eigen vervoer van en naar Caïro – kan zich via de site van de actie daarvoor opgeven.

Voor heel veel mensen in Nederland zal – gezien onder meer afstand, tijd en kosten – zelf meedoen geen optie zijn. Dat geldt hoogstwaarschijnlijk ook voor mij. Zij/wij doen er goed aan dan minstens wel de oproep tot steun aan de mars via de website van de actie te ondersteunen. Hoe groter de ondersteuning van de mars, hoe breder het draagvlak, hoe moeilijker het voor Israël wordt om de mars te dwarsbomen. Maximaal draagvlak, maximale publiciteit rond de mars is nodig. Israël moet weten dat  er wereldwijd wordt meegekeken en meegeleefd.

Zelf zou ik er nog graag  een idee aan toevoegen. Zou het geen goede zaak zijn om rond de tijd van de mars – dus rond de jaarwisseling – zoveel mogelijk ambassades en consulaten van de sstaat israël met directe acties van burgerlijke ongehooraamheid te confronteren? Iets inde geest van: jullie belegereren Gaza – dan belegeren wij jullie ambassades en consulaten? Zoiets  kan voor een wereldwijde ondersteuning voor de mars zorgen, biedt een mogelijkheid voor de mensen die de mars willen helpen maar dan in het land waar ze wonen – én het verhoogt de druk op Israël nog verder. Zo kan de mars voor Gaza’s vrijheid een nieuwe etappe markeren in de hoognodige solidariteit met Palestijnen tegenover Israël’s misdadige onderdrukking. Werk aan de winkel dus.

Boven alles geldt nu dat de oproep voor dee actie verdere verspreiding en ondersteuning verdient, door personen maar ook door organisaties. Het aantal individuele ondertekenaars bedraagt nu nog 110, de eerste op 6 augustus. Bijna allemaal komen ze uit de VS, en slechts vier uit Nederland. Als lezers van dit weblog hun werk doen, kan dat nog deze week flink omhoog.

Israëlische oorlogsmisdaden “in proportie”?

Het ministerie van buitenlandse zaken van Israël verdedigt de slachting die het Israëlische leger rond de afgelopen jaarwisseling onder Palestijnen op de Gazastrook aanrichtte. Ja, het erkent fouten van Israëlische soldaten: “In dertien gevallen zijn strafrechtelijke onderzoeken geopend wegens mogelijk wangedrag”, en naar aanleiding van rond de 100 klachten wordt onderzoek gedaan. Maar de operatie kon, aldus het ministerie, door de beugel.

Het ministerie noemt het Israelische geweld “in proportie”. Dat Israëlische geweld kostte volgens de VN 1300 Palestijnse mensenlevens (volgens Israël iets minder, volgens Palestijnse bronnen nog iets meer). Het merendeel was burgers. Aan Israëlische kant vielen 13 doden, merendeels soldaten. Wie hier spreekt van geweld dat “proportioneel” was, zegt feitelijk dat één Israelisch mensenleven evenveel waard is als honderd Palestijnse mensenlevens, dat Israëlis dus honderd keer meer mens zijn. Het racisme hier is evident – of zou dat moeten zijn.

Israël erkent inmiddels dat haar militairen witte fosfor hebben ingezet, maar zegt dat dit geen verboden middel is. Maar volgens een ooggetuige in een rapport van Breaking the Silence, een groep die stemmen van zelfkritische Israëlische soldaten  naar buiten brengt, is het spul niet alleen ingezet om een rookgordijn de maken – dat schijnt te mogen – , maar om een huis op te blazen. Een militair “zegt dat fosformunitie is gebruikt om een huis tot ontploffing te brengen waar  volgens de inlichtingendienst explosieven en boobytraps waren aangebracht. Eerst ‘werd een granaat geschoten, maar dat bracht weinig teweeg’, zegt hij. ‘Toen heeft de artillerie besloten het huis onder vuur te nemen en zij gebruikte daar fosfor voor.’” Dat betekent inzet van fosfor in dichtbevolkt gebied, en dat mag nadrukkelijk níét volgens een sinds 1980 geldige VN-overeenkomst. Witte fosfor is een chemisch wapen dat vreselijke brandwonden oplevert.

Wat de soldaat hierboven beschreef was een oorlogsmisdaad. En niet de enige. Amnesty Internetional bracht ongeveer een maand geleden een rapport uit, met volgens de Volkskrant de volgende strekking: “Israël heeft oorlogsmisdaden begaan, roekeloze aanvallen uitgevoerd en buitensporig geweld gebruikt tijdens de 22 dagen durende aanval op de Gazastrook in december en januari”.  Van de 1300 Palestijnse doden waren er 900 burgers, en Amnesty zegt “dat het omkomen van honderden burgerslachtoffers niet simpelweg kan worden afgedaan als fouten of bijkomende schade, zoals Israël stelt.”

Het rapport laat zien hoe misdadig het optreden van Israël was – en het plaatst de staat Israël waar die thuishoort: in de verdachtenbank, samen met andere schrikbewinden op deze planeet. Het zalvende rapport van het Israëlische ministerie van buitenlandse zaken van israël zal daaraan niet wezenlijks veranderen.

Lichtpuntjes

Tussen het overwegend treurige verkiezingsnieuws van de afgelopen week kom ik ook wat actuele lichtpuntjes tegen, van die vrolijkmakende en soms werkelijk bemoedigende berichten. Bijvoorbeeld:

Bij de Euroverkiezingen won de British National Party (BNP) twee zetels. De BNP is een nazi-partij, waar alleen ‘echte’  Britten lid van mogen zijn. Dat bracht bij veel linkse mensen een schokeffect teweeg, het was een dieptepunt van een verkiezingsuitslag die toch al bol stond van narigheid.

Maar de triomf die de nazi’sscoorden werd verstoord door antifascisten. De baas van het nazi-spul, Nick Griffin, wilde zijn overwinning kracht bijzetten met een persconferentie. Antifascisten sloegen alarm en gingen erheen. Ze jouwden hem uit, sommige gooiden eieren zijn kant op. 

Griffin moest vluchten, verdreven door mensen die juist nu blijk gaven één ding heel goed te snappen. Nazi’s van het BNP-type verdienen geen énkele ruimte om in georganiseerd verband hun vergif wereldkundig te maken en om daarmee de weg te banen voor intimidatie, terreur en uiteindelijk een nieuwe dictatuur.

Lenin’s Tomb, waar ik ook het mooie nieuws vond, heeft een overzicht van misdaden waar BNP-ers bij betrokken zijn geweest. Het gaat van oproepen tot rassenhaat tot en met groepsverkrachting. Ja, ik accepteer de noodzaak, in dit soort situaties, van hardhandig, niet per definitie geweldloos, actievoeren tegen nazi’s. Ik vond dit daarom goed nieuws.

Beter nieuws nog kwam uit het bedrijf Veolia. Deze onderneming doet in vervoer en dergelijke. De standsbussen in Tilburg zijn bijvoorbeeld van Veolia. Het bedrijf heeft haar hoofdkwartier in Frankrijk maar zit in tal van landen. Eén van de projecten waarin het bedrijf aan meedeed, was het Jerusalem Light Rail project. Met dee light rail worden Joodse nederzettingen op gestolen Palestijns land met elkaar verbonden.

Actievoerders zetten zich al een flinke tijd in voor een BDS-camb\pagne: Boycot, desinvestering en sancties. Eéén van de bedrijven waar ze zich op richtten was veolia, vanwege dit project waarmee het bedrijf meewerkt aan de bewettingspolitiek van Israël.

Eergister kwam het geweldige nieuws: Veolia trekt zich uit het project terug. Het feit dat het bedrijf andere contracten misloopt, kennelijk deels vanwege de boycot-campagne, speelde hierbij volgens berichtgeving een rol. Anders gezegd: acties tegen collaboratie met Israëls bezetting en onderdrukking boekte resultaat. Nogmaals: geweldig nieuws, dat een vervolg dient te krijgen in een verder aanscherpen en uitbreiden van de wereldwijde BDS-campagne, waartoe al in 2005 door tal van Palestijnse organisaties is opgeroepen (gevonden via een toelichting over BDS  op de website van het Nederlands Palestina Komitee.

(Voordat iedereen reageert: ja, het is Griffin, niet Griffith. Inmiddels verbeterd).

Geen vrede met dit Israël

Israël is regionaal het wezenlijke obstakel voor een rechtvaardige vrede in het Midden-Oosten. En het kan die rol spelen door de steun die het krijgt van het wezenlijke obstakel voor rechtvaardige vrede wereldwijd: de Verenigde Staten.

Enkele nieuwsfeiten maken duidelijk hoe kansloos zelfs het streven naar een mager compromis-akkoord momenteel is. Elk min of meer serieus compromis met Palestijnse krachten die enig gewicht in de schaal leggen, houdt toch minstens in dat Israël de in 1967 bezette gebieden opgeeft. Om dat mogelijk te maken zou iedere bouw van Joods-Israëlische nederzettingen op de Westoever van de Jordaan toch moeten worden stopgezet. Welnu, premier Netanyahu en minister van buitenlandse zaken Lieberman zijn helder: vergéét het maar.

Eerst de grenzen van 1967. “De Israëlische minister van Buitenlandse zaken Avignor Lieberman heeft zondag een terugkeer naar de grensregeling van 1967 uitgesloten”, meldt de Volkskrant. En dan de nederzettingen. “Israël zal huizen blijven bouwen in bestaande joodse nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever. Dat heeft de Israëlische premier Netanyahu vandaag gezegd”, aldus de NRC. Moshe Yalon, minister voor  Strategische Zaken (wie bedenkt zoiets? heeft het land aan één minister van oorlog niet genoeg?) zegt, volgens  de Haaretz: “Wij zullen de bouw in de nederzettingen, in het kader van natuurlijke groei, niet stopzetten.” Alleen het bouwen van illegale nederettingen is niet toegestaan, maar het aantal kolonisten moet dus gewoon kunnen (blijven) stijgen.

Zo wordt niet alleen de bezetting eindeloos in stand gehouden, maar wordt de Westoever ook steeds meer een onderdeel van de Israëlische k0lonistenmaatschappij. En hoe meer kolonisten, hoe groter het Joodse overwicht in het gebied over de resterende, steeds verder weggeduwde Palestijnse bewoners, en hoe moeilijker het wordt om de bezette gebieden óóit nog te ontruimen en terug te geven aan de oorspronkelijke Palestijnse bevolking.

Zelfs een gedééltelijk terugdraaien van de landroof en verdrijving van de Palestijnse bevolking – namelijk het rondje landjepik uit 1967 – is dus al te veel gevraagd. De kern van het probleem zou met zo’n ontruiming, en zelfs met een vestiging van een Palestijnse staat op Westoever en Gazastrook – nog niet eens opgelost zijn. De verdrijving en landroof uit 1948 zouden dan immers nog onaangetast overeind staan. Immers, héél Israël is, sinds haar oprichting en niet pas sinds 1967, op bezetting en verdrijving van de oorspronkelijke bevolking gebouwd.

Maar dat laatste mag je in Israël al nauwelijks meer zeggen zonder van landverraad beschuldigd te worden. Yisrael Beitenu, de regeringspartij van minister Lieberman, heeft een wetsvoorstel in de maak dat het Palestijnse burgers van Israël (binnen die grenzen van 1967 dus) gaat verbieden om de Nakba, de verdrijving van Palestijnen door Israel-in-wording rond 1948, te herdenken. Ze wil dat er een straf van drie jaar gevangenis op komt te staan.  Het weblog Jews Sans Frontières plukt dit uit de Haaretz.

Zo voert de staat Israël haar oorlog, tegen de Palestijnen van nu, en tegen ieder eerlijk historisch besef. Geen begin van rechtsherstel, en zelfs het herdenken van de de historische misdaad die om rechtsherstel schreeuwt dreigt onwettig te worden. Hoe kun je met zo’n staat nu vrede sluiten?

Oorlogsmisdaden in Gaza

Hoe diep kun je zinken? Tamelijk diep, als je soldaat bent in een bezettingsleger van een apartheidsstaat. Wat te denken van het volgende opschrift, gedragen door een Israëlische militair? “One shot, two kills”. Twee doden met één schot. daarbij een tekening van een kennlijk Arabische vrouw die zwanger is. Er zijn meer van dit soort weerzinwekkende shirts in oploop onder Israëlische soldaten.

Officieel keurt het Israëlische leger dit soort uitingen af als “smakeloos”;  een verklaring van dit leger zegt: “Dit soort humor is ongepast en moet worden veroordeeld” (Volkskrant, 23 maart)Zou deze afwijzing er ook gekomen zijn als de shirts geen publiciteit buiten Israël hadden gekregen? heeft er voor die tijd geen officier de wenkbrouwen gefronst  en iets gezégd over de racistische onmenselijkheid, het openlijke enthousiasme om te moorden,  die uit de shirts spreekt? Het heeeft er veel van weg dat het officiële standpunt tegen dit soort shirts niet is ingegeven door menselijkheid, maar uit PR-overwegingen.

Inmiddels lezen we een reeks berichten die bevestigen wat al bekend was: het Israëlische leger heeft oorlogsmisdaden gepleegd in haar oorlog tegen Gaza, eind vorig jaar – begin dit jaar. Die berichten komen nu van Israëlische militairen zelf. “Als we een huis binnengingen werden we verondersteld de deur in te rammen en te beginnen met schieten en dan verdieping voor verdieping voor verdieping omhoog te gaan… dat noem ik moord”, zo zegt een soldaat in een soort evaluatie op een militaire academie. Het is slechts één van de akelige verhalen uit een artikel op Ynet van 19 maart.

De Observer van 22 maart vertelt over 15 soldaten die verslag doen van wandaden, door soldaten in Gaza bedreven. En het gaat niet slechts om incidenten, er zat systeem in. “We hebben het niet over sommige eenheden die agressiever zijn dan andere, maar om onderliggend beleid. Zo erg zelfs dat we praten met sioldaten die zeggen dat ze de orders die ze kregen moesten afremmen”, aldus een Israëlische militair. Opmerkelijk is ook hoe militairen rabbijnen – alsus een Israëlische militair - de operatie presenteerden aan Israëlische soldaten. Het ging er om “van niet-Joden af te komen die ons hinderen bij het veroveren van het heilige land.” Niks bestrijden van terrorisme, stoppen van raketbeschietingen of wat voor smoezen dan ook, maar een religieus gemotiveerde veroveringsoorlog. (Washington Post, 21 maart). De drie  berichten heb ik trouwens gevonden via de website War in Context).

Een Israëlische mensenrechtengroep stelt in een rapport bovendien dat het Israëlische leger bij haar operatie in Gaza “de medische ethiek geschonden heeft”. Het leger viel 34 ziekenhuizen en klinieken aan, en soldaten beletten ook nog eens de evacuatie van gewonden (Aljazeera, 23 maart).

Op zichzelf is  er weinig nieuws aan de berichten dat israelische soldaten bezig waren met misdadige moordpartijen tegen burgers. Belangrijk is dat dit soort berichten nu uit het leger zélf komen. Dat maakt het voor degenen die nog altijd het idee hooghielden dat Israël misschien fouten maakt maar temninste haar bést deed burgerslachtoffers te voorkomen, nog moeilijker aan dit mythische beeld vast te houden.

En misschien kan iemand ook Balkenende en minister Verhagen even op de hoogte brengen. Wat zij ook beweerden, Israël pleegde oorlogsmisdaden op Gaza, op gote schaal, op bevel van hogerhand, en systematisch.

Bisschop Williamson kan wat leren van Hamas

Bisschop Williamsom heeft sorry gezegd voor eerdere omstreden uitspraken van hem. Maar het is een halfslachtig excuus, dat om de hete brij heendraaide. Ontevredenheid erover bleef dan ook niet uit, en terecht.

Williamson beweerde in januari dat er door Nazi-Duitsland geen zes miljoen waren vermoord, maar twee- tot driehonderdduizend. Ook geloofde hij niet dat er gaskamers hadden bestaan in het Derde Rijk. Veel mensen waren boos over deze uitspraken, en de zaak werd pikanter omdat de paus rond die tijd besloot om Williamson, lid van een zeer conservatief en buiten de Katholieke kerk geplaatst genootschap, weer tot die kerk toe te laten. Nadat de commotie omzich heen had gegrepen, verlangde het Vaticaan dat hij zijn uitspraken herriep.

Wat zegt Williamson nu, volgens de NRC? “Gezien de consequenties kan ik eerlijk zeggen dat ik spijt heb van mijn opmerkingen… Als ik vooraf had geweten hoeveel pijn en schade ik zou veroorzaken, speciaal aan de kerk, maar ook aan de overlevenden en nabestaanden van de ongerechtigheden van het Derde Rijk, had ik deze opmerkingen niet gemaakt.” The Guardian komt met nog een stukje van Williams excuus: de bisschop had gezegd dat zijn inzichten niet die waren van een historicus, maar dat ze “20 jaar geleden gevormd waren op basis van bewijs dat toen beschikbaar was en dat zelden in het openbaar tot uitdrukking gebracht is.”

Om met dat laatste te beginnen: wat voor “bewijs” van 20 jaar geleden mag dat dan wel geweest zijn? Het is zo “zelden in het openbaar” vermeld dat het mij, en vele anderen, echt is ontgaan. Ik studeerde van 1980 tot 1986 geschiedenis, en van enige serieuze twijfel aan holocaust, 6 mijoen vermoorde joden en het bestaan van gaskamers was op de Universiteit van Utrecht buitengewoon weinig te merken. Williamson zal met zijn geheimzinnige bewijs toch niet doelen op het werk van David Irving, nazi-sprookjesverteller voor wie de titel ‘historicus’ te veel eer is?

Maar dan de rest van de excuses van Williamson. Rabbi Marvin Hier, van het Simon Wiesenthal Center in Los Angeles zegt: “het ene ding dat hij niet zegt, en het belangrijkste ding, is dat het geen verzinsel is, dat het geen leugen is. Als je excuses wil maken, dan moet je de Holocaust bevestigen.” Inderdaad, en dat doet Williamson niet. Hij betreurt dat zijn uitspraken mensen pijn hebben gedaan, maar nergens zegt hij dat zBisschop Williamson kan leren van hamasijn uitspraken onjuist en onwaar zijn. “Absoluut dubbelzinnig”, noemt de president van de Joodse Gemeenschappen in Italië, Renzo Gagnetto, de uitspraken dan ook (beide uitspraken uit het eerder geciteerde Guardian-artikel).

Misschien had eerwaarde heer Williamson beter even in de leer kunnen gaan bij de Palestijnse verzetsbeweging Hamas. Daar weten ze namelijk wèl hoe je duidelijk en zonder dubbelzinnigheid de Holocaust kunt erkennen als feit, en er volledig afstand van kunt nemen. In 2008 verklaarde die organisatie volgens een bericht in Palestine Monitor: “Wij veroordelen het zoals we elke aantasting van de menselijkheid, elke vorm van discriminatie op de basis van religie, ras, geslacht of nationalitiet veroordelen.” Hamas zei er wel bij: “En op dezelfde moment veroordelen we zonder enige reserve de misdaden van de Nazi’s tegen de Joden van Europa veroordelen, wijzen we categorisch het uitbuiten van de Holocaust door de Zionisten om hun misdaden te rechtvaardigen (…) van de hand.” Maar ook, en in dit verband belangrijker: de Holocaust “was niet slechts een misdaad tegen de menselijkheid maar één van de meest weerinwekkende misdaden in de moderne geschiedenis.”

Daar kan Williamson nog wat van leren. Degenen die maar doorgaan over het ‘antisemitisme’ van Hamas trouwens ook.

Manchester, Suez, Amsterdam: solidariteit met Palestijnen

Allerlei acties in allerlei landen laten zien dat er een internationale beweging uit  solidariteit tegenover Israël’s onderdrukking van de Palestijnse vrijheidsstrijd is opgekomen. Het is tekenend, en zeer hoopgevend, dat die beweging dóórgaat, ook nu de grote aanval op Gaza alweer een maand achter ons ligt. Enkele voorbeelden.

In Engeland woedt een ware golf van bezettingsacties op universiteiten, gehouden door studenten die daarmee hun solidariteit met Gaza uitdrukken. Dit gaat al weken zo. Op de Universiteit van Manchester is zo’n bezetting al 20 dagen bezig, tegenover een keihard universitair bestuur. Socialist Worker heeft er een artikel over in het nieuwste nummer van deze weekkrant.

Arbeiders in Suez, Egypte, hebben geprobeerd met een staking te verhinderen dat het bedrijf waar ze werkten kunstmest vervoerde naar Israël. Er namen honderd arbeiders aan de staking deel, in een bedrijf waar 800 mensen werken. De directie dwong de stakers weer aan het werk te gaan door ze met ontslag te bedreigen en van het hele personeel vijftien dagen loon in te houden. MR zine brengt het bericht. Het laat zien hoe solidariteit met de palestijnen samengaat met de noodzaak van keiharde sttrijd tegen de eigen onderdrukkers, de kapitalistenklasse in Egypte zelf.

Ja, en dan natuurlijk de prachtige actie van de drie schoenengooiers tegen Israël’s legerwoordvoerder Edelheit, afgelopen zondag in een hotel in Amsterdam! De drie schoenengooiers deden geweldig werk, de Internationale Scialisten (IS) - die trots mogen zijn op deze, in die organisatie actieve mensen  – was op haar best bezig. Op de site van de IS staat een verslag. Ook in Israël zelf is het nieuws doorgedrongen: de Jerusalem Post bericht erover, zoals op het weblog Jews Sans Frontières te lezen is.