Her en der in Europa staken arbeiders, op aanzienlijke schaal en met soms aanzienlijk effect. Italië, België en Groot-Brittannië leveren voorbeelden.

Afgelopen avond begon bijvoorbeeld een 24-uursstaking van spoorwegarbeiders in Italië.  Het gata de vakbond om betere veiligheid, nadat er eerder dit jaar bijvoorbeeld een ontspoorde, metvloein baar gas gevulde wagon tot 22 doden leidde.

Eerder deze week staakten spoorwegarbeiders in België, ook voor  24 uur. Hier gaat het om een protest tegen een saneringsplan van het spoorbedrijf NMBS. “Het treinverkeer in België ligt zo goed als stil. Het spoorwegpersoneel heeft massaal gehoor gegeven aan de oproep van de vakbonden om te staken”, aldus de NRC op de stakingsdag, 5 november.

Intussen heeft in Groot-Brittannië de vakbond CWU, na eerdere succesvolle stakingsdagen, haar voorgenomen stakingen bij het Britse postbedrijf Royal Mail opgeschort. Er komen nieuwe onderhandelingen, maar de plannen van Royal Mail – die banen kosten en de werkdruk verder dreigen te verhogen – zijn bepaald niet van de baan. Zowel op de website van Socialist Worker als op die van  The Commune (en mij tot voor kort tamelijk onbekende, maar klaarblijkelijk zinnige, linkse groepering), wordt uitgelegd dat het stopzetten van de stakingen een slechte zaak is. Ook Lenin’s Tomb toont overtuigend dat aan. Enkele van de argumenten uit deze stukken:

De bond kondigde die stopzetting al aan vóór de overeenkomst – die nauwelijks meer inhoudt dan een aanzet tot  nieuwe onderhandelingen – er lag. De bond heeft geen enkele garantie gekregen dat de directie serieuze concessie gaat doen. Het stopzetten van strafmaatregelen tegen eerdere stakers en het wachten met plaatselijke verslechteringen is een wel heel magere tegenprestatie voor het stoppen van de stakingen, net nu de kerst nadert en het dus extra pijn begint te doen. Juist in de aanloop naar de kerstdagen voelt een postbedrijf een staking extra hard, en het is dom om daar geen gebruik van te maken.

Het gevaar is nu groot dat Royal Mail gewoon de onderhandelingen rekt tot ná kerst, om dan vervolgens haar aanval te hervatten. Dan staan de arbeiders veel zwakker, en is bovendien de kans dat de huidige strijdbaarheid is veranderd in demoralisatie, levensgroot.

Het is voor arbeiders dan ook zaak om van de bond te eisen dat de stakingen hervat worden, en desnoods – zoals The Commune expliciet bepleit – tot wilde stakingen over te gaan. En het is voor postpersoneel in Nederland zaak  om de strijd aan de overkant van het Kanaal goed te blijven volgen; TNT Post is immers met soortgelijke aanvallen op banen en arbeidsvoorwaarden bezig – aanvallen die het krachtigst mogelijke verzet blijven verdienen.

Dat was een verdrietige schrik: ik lees zonet dat Chris Harman, revolutionair marxist en voo5aanstaand lid van de Socialist Workers Party, afgelopen dag is overleden aan een hartstilstand.

Chris Harman was veteraan van de trotskistische beweging – in het land waar hij actief was, Groot Britttannië, maar vanwege zijn talloze artikelen en vele belangwekkende boeken en ook vanwege bezoeken aan andere landen ook ver daarbuiten. Hij heeft een stevige bijdrage geleverd aan het overeind houden en verder uitwerken van marxistische analyses.

Die betroffen met name de wereldeconomie en de marxistische theorievorming rond crisis en dergelijke; ontwikkelingen in de wereld zoals de omvorming van de Stalinistische staten in marktkapitalistische richting; maar ook – in het artikel “The Prophet and the Proletariat”, uit 1994 – de rol van de politieke Islam in de laatste decennia. Ook zijn analyse uit 1992 van  allerlei vormen van nationalisme vond ik – tegen de achtergrond van bijvoorbeeld de oorlogen in Joegoslavië – zeer terzake en messcherp.

Altijd bracht hij in zijn verhandelingen de vraag naar voren: wat betekent deze of gene ontwikkeling voor socialisten, voor de stellingname, voor de strategie die revolutionair links dient te volgen? Zijn werk was steeds gekoppeld aan de praktische noodzaak  om de wereld ter veranderen, maar op doordachte, onderbouwde wijze.

Chris Harman werd in 1942 geboren. In 1961 wered hij lid vande Socialist Review Group, voorloper van eerst de International Socialists en later de Socialist Workers Party. Hij is langdurig hoofdredacteur geweest van Socialist Worker (het weekblad van die groepering), en later van International Socialism Journal, het kwartaalblad van de SWP.

Ik heb hem herhaaldelijk horen spreken, op Marxism, het jaarlijke politieke evenement dat de SWP organiseert, en dat ik van 1988 tot en met 1996 jaarlijks heb bezocht, en waar ik in 2003 voor het laatst was. Dat was een wat vermoeiende belevenis: hij sprak snel, bijna gejaagd, vaak niet helemaal glashelder te verstaan, al werd dat in de loop der jaren beter; met gedrevenheid kwam er een woordenvloed uit waarin hij vaak complexe zaken probeerde uit te leggen in tijd die altijd te kort was voor zoiets. Toch werkte het.  

Maar het meeste heb ik – zelf van voorjaar 1988 tot in 2008 lid van de Internationale Socialisten, zusterorganisatie van de SWP – geleerd van het lezen van artikelen en boeken van zijn hand. Ik noem er een paar die indruk hebben gemaakt:

“Class Struggle in Eastern Europe”, waarin hij uitlegde dat de Oosteuropese staten een vorm van kapitalisme – bureaucratisch staatskapitsalisme – vertegenwoordigden, en waarin jhij liet zien hoe de strijd vann arbeiders keer op keer in revoltes, soms revoluties uitmonddden. Hongarije 1956 en Polen 1980-1981 vormden in die strijd hoogtepunten.

“Explaining the Crisis”, waarin hij niet alleen de toenmalige crisis – in de eerste helft van de jaren tachtig – besprak, maar ook eerdere recessies en depressies , zoals de crash van 1929 en de grote depressie die daarop volgde. Kern van zijn verhaal is echter zijn uiteenzetting over de marxistische crisistheorie zelf.

“A People’s History of the World”: daarin schildert hij een panaroma van de wereldgeschiedenis, de ontwikkeling van verschillende maatschappijvormen en hoe daarin economische ontwikkelingen, politieke en militaire veranderingen, en het verzet van de onderdrukte klassenin samenhang de maatschappij vormden en veranderden. Heel knap hoe hij dat, met een inderdaad wereldwijde kijk, doet.

Kortere boeken en artikelen van zijn hand zijn voor mij van misschien nog wel groter gewicht geweest. Zo is er de tekst “Russia: How the Revolution was lost”, over de Oktoberrevolutie – die vandaag jarig is trouwens! – en de teloorgang ervan door de opkomst van de bureaucratie die uiteindelijk haar brute dictatuur vestigde en Rusland van arbeidersstaat tot staatskapitalisme omvormde in wat een keiharde contrarevolutie was.

Ik kan met tegenwoordig weliswaar niet meer vinden in de manier waarop hij de repressieve maatregelen van de Bolsjevistische partij, de straffe autoritaire politiek die ze al snel na 1917 voerde, als onvermijdelijk en zelfs goeddeels terecht presenteert. Hij vindt bijvoorbeeld de onderdrukking van de matrozenopstand van Kronstadt in 1921 noodakelijk om de revolutie te redden; ik ben dat heel lang met hem eens geweest, maar denk er tegenwoordig anders over.

Het neemt niet weg dat de zaken waar hij in dit verband op wijst – de economiosche ineenstorting, de imperialistische interventie, de gewapende contrarevolutie en de verbeten strijd daartegen die de Bolsjevieken werd opgedrngen – wel moeten worden meegewogen in het verhaal. Dát naar voren brengen, blijft wel een verdienste van Harmans werk, dat sowieso in kort bestek een nuttig overzicht van  de geschiedenis van Rusland  in de periode 1917-1929 geeft.

Misschien het meest verhelderend vond ik echter zijn analyse van de teloorgang van de ‘communistische’ éénpartijstaten in oost-Europa, deze herfst twintig jaar geleden. Een groot deel van links zag hier een teloorgang van een vorm van socialisme in, en zag de gebeurtenissen dan ook als een grote terugslag, een nederlaag. Allerlei liberalen zagen er het omgekeerde in: het falen van het socialisme was nu duidelijk, het kapitalisme, pardon ‘de democratie’,  kreeg nu helemáál ruim baan, ideologisch en in de praktijk.

Harman betoogde – bijvoorbeeld in The Storm Breaks, International Socialism Journal 46, uit 1990 –  dat het anders zat. Er wás in het Oostblok allang kapitalisme. De staat bezat de economie, de bureaucratie, die bevoorrechte groep van partijbestuurders, fabrieksdirecteuren en ministers , verenigd in één partij, bestuurde de staat. Die bureaucratie – een heersende klasse – beheerde die staatseconomie als één groot berdrijf. Concurrentie binnenslands was enr nauwelijks. Concurrentie internationaal – op de wereldmarkt, maar vooral via een wapenwedloop – was er wel degelijk. Om die concurrentie aan te gaan, hield de heersende bureaucratie de levensstandaard van arbeiders en boeren laag. Die kwamen dan keer op keer in verzet. Het was dezelfde dynamiek als het Westerse kapitalisme: uitbuiting, concurrentie, klassenstrijd.

Maar omdat de wereldeconomie zich steeds meer wereldwijd organiseerde – via multinationale ondernemingen ibjvoorbeeld – raakten staten die zich daarvan afschermden en  de hele economie als één groot staatsbedrijf bleven behandelen, steeds meer achterop. Dat leidde tot toenemende economische stagnatie, en tot hervormingspogingen  richting markteconomie zoals die van Gorbatsjov in Rusland.

Hervormingen waren echter binnen de elite omstreden, de heersende klasse raakte verdeeld, en trad aarzelend op tegen de protesten die steeds sterker waren. Uiteindelijk vielen de éénpartijregeringen in 1989 de één na de ander onder druk van die protesten die in diverse landen revolutionaire vormen aannamen met een algemene staking in Tsjechoslowakijke, aanhoudende demonstraties en de sloop van de Berlijnse Muur in de DDR, en een gewapende revolutionaire opstand in Roemenië.

De revoluties brachten echter niet de bevolking aan de macht. De éénpartijstructuur verdween weliswaar. Maar dát deel van de heersende klasse dat zich verbonden had met markthervormingen, gaf het bewind een facelift, reorganiseerde de machtsstructuur in de richting van een meerpartijenstelsen én een, in toenemende mate geprivatiseerde, markteconomie. In de woorden van Harman: de maatschappij deed geen stap terug (van socialisme naar kapitalisme), en geen stap vooruit (van dictatuur naar democratie) maar een stap opzij (van staatskapitalisme naar marktkapitalisme).

Ik vond dat destijds een heel verhelderend inzicht, en dat vind ik in de kern nog steeds.  Datzelfde geldt voor zo veel andere bijdragen aan de marxistische traditie die Chris Harman heeft geleverd. Hij zal gemist worden – door nabestaanden uiteraard, maar ook door de SWP en de International Socialist Tendency, de stroming waar SWP en IS deel van uitmaken – en door al degenen die van deze stroming heel veel geleerd hebben, en willen blijven doen.

(gewijzigd/ verbeterd kort na plaatsing)

Zes anarchisten in Servië worden aangeklaagd wegens ‘internationaal terrorisme’. Daar staat in Servië 15 jaar straf op. Ze zijn lid of sympathisant van Anarcho-Syndicalistisch Initiatief (ASI). Ze worden beschuldigd van een aanval op de Griekse ambassade in de Servische hoofdstad Belgrado – een aanval met een molotovcocktail waarin een heuse barst in een ruit is gemaakt, en ook nog een brandplek. De aanslagen op het WTO op 11 september 2001 verbleken inderdaad bij deze daad van “internationaal terrorisme”. 

De zes ontkennen. “Anarchosyndicalisten plegen volgens de ASI geenb individuele aanslagen, maar vertrouwen op de collectieve acties van de massa, die er in Servië zeker zijn”, lezen we op de website die er rond de zaak is 0pgezet. “Voor de zoveelste maal wordt de organisatie van ware belangenstrijd van de arbeiders door schijnprocessen onderdrukt “ – althans, dat wordt geprobeerd. Het heeft er inderdaad veel van weg dat de Servische autoriteiten gewoon willekeurige handvol linksradicalen achter slot en grendel wil zetten, in een situatie waarin arbeiders hun onvrede vaak strijdbaar tot uiting brengen.

Vijftien jaar de gevangenis in voor een aanval met een molotovcocktail waarbij niemand omkwam of gewond raakte is al idioot. Vijf jaar cel voor een aanslag die ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet eens hebben gepeegd is de waanzin voorbij. De zes van Belgrado, zoals ze op anarchistische en andere linksradicale websites – ik las het nieuws eerst op Indymedia - bekend staan, verdienen onze solidariteit, acties voor hun vrijlating verdienen steun.

Die solidariteit kan wortelen in waardering voor hun opvattingen. En ja, ik heb grote waardering voor anarchistische politiek, vooral die richting waarin georganiseerde arbeidersstrijd in het middelpunt staat. Het anarchosyncicalisme is een vorm van zulk anarchisme.

Maar er zijn veel dwingender redenen voor solidariteit dan gehele of gedeeltelijke instemming met hun gedachtengoed. De arrestaties en de dreigende veroordeling horen door iedereen die vecht voor een andere, meer sociale en democratische wereld, te worden afgewezen. Haet gata hier om een aanval op héél strijdbaar links, en iedereen die zich daartoe rekent – anarchist, trotskist, milieu-activist, antifascist, vakbondsstrijder,  noem maar op – kan zich dat maar beter aantrekken. vandaag zijn het zes anarchisten in Servië. Morgen zijn het misschien activisten tegen deportaties van vluchtelingen in Nederland. En overmorgen ben je het misschien zelf. vrijheid is ondeelbaar, solidariteit dus ook.

Dan is er nog de situatie in Servië zelf die solidariteit met dee anarchisten extra relevant maakt. InServié wor dt h stevig arbeidersverzet. Er zijn herhaaldelijk stakingen en andere acties tegen privatisering, tegen de corrupte wijzze waarop die verloopt, tegen het verlies van banen. Er vindt al aanzienlijke coördinatie van arbeidersstrijd plaats. Zo is er onlangs een Coördinatiecomité voor Arbeidersprotesten in Servië gevormd vanuit meerdere stakingscomités, zo staat in een artikel op Zmag te lezen. Eind augustus waren er in 40 tot 45 bedrijven dagelijks stakingen, met zo’n 33.000 deelnemers, volgens een bericht op IPS op basis van vakbondscijfers.

In dit soort situaties is georganiseerd revolutionair links  – bijvoorbeeld ook georganiseerd anarchosyndicalisme – van extra betekenis. Dit soort links kande arbeidersstrijd helpen aanscherpen, helpen organiseren, van extra onhoud en stevigheid helpen voorzien. Een aanval op mensen van georganiseerd revolutionair links verzwakt daarmee ook de kansen van de arbeiders in verzet. Solidariteit met de strijdende arbeiders in Servië impliceert dan ook nu: solidariteit met de bedreigde zes anarchisten. Hopelijk krijgen al eerder gehouden protestacties in meerdere landen snel een vervolg.

Opnieuw is Griekenland een land dat in opstand raakt. Nee, ik doel niet zozeer op de stadsguerrilla die daar gaande is, met herhaaldelijk aanslagen op politiebureau’s en agenten. Daarover lees je het één en ander in een NRC-stuk, en ik kom er zometeen even op terug. Nee, ik doel ook niet op de verkiezingsnederlaag van rechts en de overwinning van de sociaaldemocratische PASOK. Daarover heeft International Viewpoint, magazine van de trotskistische Vierde Internationale (althans, één van de…) een nuttige, maar wel erg op de electorale kant van het verhaal gerichte, analyse.

Nee, ik doel op opstandige jongeren, scholieren om precies te zijn.   Die zijn bezig met een groot aantal bezettingsacties op scholen. Libcom, onmisbare website over opstandigheid buiten officiële kanalen, schrijft erover.

In Saloniki zijn 35 scholen bezet. ook in andere plaatsen vinden soortgelijke acties plaats. Actievoerders eisen verbeteringen op school, maar zijn ook kwaad vanwege pogingen om tegen bezettende scholieren strafvervolging in te zetten. In Athene vond een prachgtioge actie plaats. Een scholier weigerde in de houding te staan voor de nationale vlag. Hij kreeg straf. Daarop weigerden medescholieren de klas binnen te gaan, uit protest. De straf werd ingetrokken. Zo werkt solidariteit.

De lerarenvakbond OLME is tegen de strafvervolging van actievoerende studenten. Zelfs agenten voelen er weinig voor, omdat “dit alleen de situaatie maar extra doet ontvlammen, en tot een automatische reactie van leerlingen leidt louter bij het zien van politieagenten.” Dat laatste is geen solidariteit. Dat is ángst van de politie. Angst voor een boze jeugd. Welnu, die angst lijkt mij een teken van vrij gunstige krachtsverhoudingen. Die angst stemt me positief.

Het is niet te zeggen hoe dit verder gaat. Maar minder dan een jaar geleden, in december 2008,  waren jongeren óók in opstand, op nog veel grotere schaal en met enorme felheid. Aanleiding was het doodschieten van een 15-jarige jongen. Maar de expoderende woede richte zich niet alleen tegen de politie, maar tegen een hele orde die jonge mensen tot werkloosheid of belachelijk lage lonen veroordeelde, en die op protest weinig beters wist te verzinnen dan onderdrukking. Die opstand ebde weg. Maar de onderliggende woede broeit nog steeds. Een volgende grote uitbarsting ervan is te verwachten, en de huidige acties kunnen daarvan wel degelijk een begin of voorbode zijn.

De politieke context is inmiddels wel iets veranderd. De gehate rechtse regering is in september via de stembus verjaagd. Er zit nu een sociaaldemocratiosche regering. maar erg veel verandert er weer eens niet.

Intussen woedt er een kleinschalige stadsguerrilla, zoals ik al zei. Dat is, gezien de houding van de politie, en de samenwerking van politiemensen met openlijke fascisten, niet vreemd. Maar het is geen actievorm die de strijd van de opstandige jeugd veel vooruit helpt. Aanslagen leiden bij rebelse mensen eventueel tot bewondering van mensen die óók de politie terecht verafschuwen.  Bij anderen leiden ze eerder tot angst, en tot toenemend begrip als de staat extra ‘veiligheids’-mtregelen doordrukt. Nee, ik heb er geen behoefte aan me tegen de linkse stadsguerilla-groepen te keren. Ik sta aan dezelfde kant. Maar ik ben het met hun aanpak oneens. maar waar aanslagen zelden toe leiden is: massale navolging. Het is voor de meeste mensen domweg geen optie om een machinegeweer aan te schaffen, ermee te leren omgaan, en de oorlog tegen de staat te gaan voeren. Veel meer dan passieve steun en begrip wekt het niet op. En als het om de macht van het geweer gaat, dan wint de orde van staat en fascisten dat steeds van de opstand. Bovendien is het een kwestie van tijd voor er omstanders geraakt worden. Dat zou het begriop dat er voor radicaal verzett in Griekenland wel degelijk bestaat, snel in afwijzing en steun aan het gezag kunnen helpen omslaan. Kortom: stadsguerrilla is niet effectief, en te makkelijk zelfs contraproductief.

De opstand heeft een andere kracht: actief verzet van zoveel mogelijk mensen sámen. De scholieren die nu actie voeren, laten de weg zien. Als ze een verbinding vinden met arbeiders – óok keer op keer in verzet, zoals in een staking tegen privatisering in Piraueus, waar het Griekse dagblad Ekathemerini over bericht (LibCom maakte me op deze zaak attent trouwens)  - dan kan de kracht van de revolte onstuitbaar worden. En verbindingen bouwen tussen scholieren en arbeiders is geen illusie. Per slot van rekening gaat het in heel veel gevallen gewoon om de ouders van de boze scholieren…

(meermalen aangevuld en gewijzigd kort na plaatsing)

Avignor Lieberman, minister van buitenlandse zaken van Israël, bezoekt op 11 november Nederland. Uit protest houden mensen die dag een picketline, van 15.30 tot 18.00 op het Plein in Den Haag, vlakbij het Tweede Kamergebouw, waar Lieberman zal praten met de Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken. ’s Avonds om 19.30 is er een lawaaidemonstratie bij Hotel Golden Tulip Apollo Hotel in Amsterdam. Daar houdt het CIDI een besloten bijeenkomst met deze racistische politicus.

Liebermans officiële komst verdient protest. De man is een uiterst-rechtse racist. De man wil dat Palestijnen uit Israël vertrekken, omdat ze het Joodse karakter van de staat zouden bedreigen. “Jullie zijn hier tijdelijk. Op een dag zullen we wel raad met jullie weten”, zo voegde hij Arabische parlementsleden nog niet zo lang geleden toe. Feitelijk is hij hiermee voorstander van een volgende ronde van etnische zuivering, na de eerderer rondes in 1948-1949 waarmee de staat Israël haar debuut maakte.

Zijn partij wil iedereen die geen eed van loyaliteit aflegt aan de staat Israël, feitelijk uitsluiten van allerlei voorzieningen. En het moet dan gaan om loyaliteit aan Israël als democratische en Joodse staat. Dat laatste zou betekenen dat Palestijnen niet alleen tweederangsburgers zijn, maar ook nog eens de rechtmatigheid van die discriminatie moeten onderschrijven. Geen Palestijn met zelfrespect doet zoiets, Lieberman weet dat, de loyaliteitseed is dus gewoon een truuk om Palestijnen nog verder buiten te sluiten. En hoe een staat tegelijk democratisch kan zijn én een bepaald etnisch karakter dwingend kan opleggen, deze tegenstrijdigheid tussen een democratisch én Joods karakter van de staat Israël, legt hij niet uit.

De partij van Lieberman gelooft niet in samenleven van Palestijnen en Joden als gelijken. Dus kiest de partij voor rassenscheiding. “(D)e enige oplossing is de uitwisseling van land en bevolkingen, met als doel de scheiding van de Joodse en de Palestijnse naties.” Waarbij die “Joodse natie” gewoon haar militaire oppermacht en het grootste deel van het gebied van historisch Palestina vasthoudt, dat mag duidelijk zijn. Het onderliggende racisme is evident.

Deze uiterst rechtse man wordt als fatsoenlijk politicus ontvangen door Tweede Kamerleden, en dat is een schande. Juist nu, nu Israël nog steeds weigert haar misdaden in Gaza, zoals beschreven in het Goldstone-rapport, écht onder ogen te zien, is het zaak om de druk op het officiële Israël en haar agressieve onderdrukking van Palestijnen, verder op te voeren. Dat Israël hierin nog steeds steun krijgt van de VS, maakt die noodzaak nog groter. 

De picketline en de lawaaidemonstratie van 11 september zijn van het opbouwen van protest tegen dit Israël een belangrijk onderdeel. Als je kúnt, en je wílt je helpen bij het tonen van solidariteit met Palestijnen en protesteren tegen hun onderdrukking – dan is het zaak dat je ook kómt.

Meer lezen over de Palestijnse vrijheidsstrijd, de onderdrukking door Israël, over solidariteitsacties, en wat je zelf kunt doen? Zie de website van het Nederlands Palestina Komitee.

Minister van binnenlandse Zaken Guusje Ter Horst wil flink bezuinigen op de politie, tot een berdrag van 190 miljoen euro jaarlijks. De SP neemt daartegen stelling en heeft onderzoek gedaan naar de gevolgen van bezuinigen. “Uit de uitkomsten blijkt dat  vertrekkende collega’s niet meer worden vervangen en politiebureaus sluiten. Ook is er minder geld voor ondersteuning en materieel.” Kamerlid Ronald van Raak concludeert: “We kunnen ons geen verdere inkrimping van politie op straat permitteren.” Van Raak ziet de politie kennelijk als handhaver van one veiligheid. Ik niet. Ik zie de politie als handhaver van een orde die de onze niet is.

Wil Van Raak echt meer blauw op straat? Gisteravond was ik in Arnhem, om mee te lopen met de fakkeloptocht tegen Wilders. Er was blauw op straat, en veel ook. Agenten op het station, agenten op hoeken van de straat, politiebusjes, al ver van het verzamelpunt. Ik hoorde van iemand dat de politie op het station ook controleerde op identiteitsbewijzen, maar kennelijk weer eens alleen bij mensen die er als actievoerder uitzagen (mij lieten ze weer eens met rust. Pure discriminatie is het). Onderweg was ook her en der politie te zien, en busjes met politie.

Geen idee wat zoiets allemaal kost, maar van het bedrag kun je een flink stuk achterstandswijk in een mum van tijd tot prachtwijk omtoveren, lijkt me zo. En dit alles voor een volstrekt vreedame optocht van 200 mensen. Zelfs in termen van openbare orde – termen die de mijne niet zijn – waren twee agenten voorp en twee agenten achteraan de stoet ryuimschoots voldoende geweest.

Te weinig blauw op straat? Niets van gemerkt. Te véél blauw op straat. Maar het laat zien waar de prioriteiten van de orehandhavers en hun gezagsdragende opdrachtgevers liggen: bij hún orde, niet bij ónze veiligheid.

Moeten we dat de bezuinigingen van Ter Horst slikken? Geenszins. Zij bezuinigt, niet omdat ze kritisch staat tegenover de taak van de politie, maar omdat ze dezelfde ordehandhaving wil voor minder geld. Beuinigen op politie maakt deel uit van een algemeen bezuinigingsbeleid dat in grte lijnen de rechten en voorzieningen van ons allemaal  aantast. Dat deze specifieke bezuinigingen de politie iets zwakker maken, is geen ramp, maar niet het doel van haar beleid.

Ik heb eenvoorstel waarmee 1. geen steun verleend wordt aan de politie als zodanig, zoals de SP helaas wel doet, maar tegelijk 2. geen acceptatie van de bezuinigingen inhoudt. Het werkt als volgt:

Neem dat bedrag van 190 miljoen. Kijk hoeveel politiebanen het doorzetten van die beuiniging  zou kosten. En vervang elke politiebaan door een andere baan die wél echte veiligheid bevordert.  Bijvoorbeeld:

Wordt een vertrekkende wijkagent niet vervangen wegens bezuinigingen? Neem voor hetelfde bedrag een maatschappelijk werker in dienst. Dreigt een wijkagent worden ontslagen wegens bezuiniging? Schrap die bezuiniging, school de wijkagent om tot buurtwerker; ervaring in de buurt heeft ij of hij al. Dat geeft ondersteuning bij problemen in de buurt, dat bevordert de veiligheid.

 Bestuurders van politiebusjes? Biedt ze aan om buschauffeur te worden, en vervang geschrapte politiebusjes door stadsbussen. meer beschikbare bussen, meer personeel in het OV, minder frustraties bij reizigers, minder agressie, meer veiligheid.

Kortom: schrap het bezuinigingsbedrag, maar zet het bedrag in voor minder politie en méér inzet in collectieve voorzieningen waar we wat aan hebben. En wat kan met dit bezuinigingsbedrag, kan in principe ook met het héle politiebudget. Zet dat om in een budget voor werkelijk nuttige, sociale zaken. Beter voor de werkgelegenheid, beter voor de leefbaarheid en uiteindelijk beter voor de veiligheid. Dáár zouden socialisten zich hard voor moeten maken, want van de regering zelf zal zo’n ommezwaai niet komen. Meegaan met het idee dat de politie er is voor onze veiligheid is  meegaan met rechts, en het is verkeerd.

(Aanvulling, 3 november: enkele foto’s, zie onderaan; en enkele correcties)

Een beetje licht in de duisternis. Dat brachten tegen de 200 mensen, door met fakkels in een optocht door Arnhem te lopen. Zo protesteerden zij – wij, want ik liep mee – tegen de steeds langere schaduwen van racisme en autoritaire asociale politiek die Wilders en zijn PVV ons willen opdringen en opleggen. De actie was opgezet onder het motto “Wilders sluit ook jou uit”. Aanleiding was een bijeenkomst die Wilders in Arnhem voor zijn aanhangers had belegd.

Het was een goede tocht. Vrij veel jonge mensen, rond de twintig, soms aanzienlijk daaronder, deels wel en deels niet in de alternatieve outfit van de linksradicale beweging. Ook wat ouderen. Aanvankelijk vond ik de samensteling wel erg witjes. Maar later zag ik een flinke groep jonge migranten,  blijkbaar voorop in de stoet, die zich duchtig lieten gelden met enthousiast en fel geroepen leuzen. Opvallend vond ik ook de diverse positieve reacties van omstanders, en sowieso het bekijks dat we trokken. Actievoerders deelden aan omstanders ook pamfletten uit.

Vrijwel geheel afwezig, althans onzichtbaar, was weer een georganiseerd links. Geen zichtbare aanwezigheid van de grorte sociaaldemocratische clubs GroenLinks en Socialistische Partij (over de sociaal-liberalen van de PvdA zwijg ik verder). Ook vrijwel geen zichtbare aanwezigheid van marxistisch links. Ik heb geeneens zin om namen van organisaties te noemen waarvan ik levenstekenen had hopen te bespeuren, maar die geen merkbare aanwezigheid hadden. Alleen de linkse basisorganisatie Doorbraak, ook betrokken bij de organisatie van de actie, was herkenbaar aanwezig en deelde hun krant uit.

Aanvankelijk was de wandeling een vrijwel stille tocht. Een enkel spandoek, een bord met “Hoeveel kost de PPV ons eigenlijk?”, en verder dus veel fakkels. Later begonnen mensen vooraan, eerst nog wat aarzelend, leuzen te roepen en ook een paar liedjes. Wat ik zoal hoorde:

• Racisme: NEE, Fascisme: NEE, PVV: NEE NEE NEE!
• Geen man, geen vrouw, geen mens is illegaal!
• Luister niet naar zijn geblaat, maak een eind aan rassenhaat!
• Racisme is geen mening, racisme is een misdaad! (of zoiets; lezers mogen me corrigeren )
• Wilders, PVV, opgerot, weg er mee!
• Niemand illegaal, Wilders asociaal (eigen probeerseltje, maar werd eventjes overgenomen)
• (gezongen): Hey Geert, blijf van mijn vrienden af , 4x ; op de melodie van ‘Go West’ van The Village People
• (gezongen): Wilders, rot op, Wilders rot op, Wilders Wilders Wilders, rot op!

Aan het eind waren er nog twee korte en bondige toespraakjes; in één ervan wd er op gewezen dat Wilders niet alleen racistisch bezig was, maar ookeen asociaal beleid voorstond ten gunste van bazen, ten koste van arbeiders. Al met al vind ik dat de organisatoren en alle deelnemers, met een goed gevoel terug mogen zien op deze gave actie. Vatbaar voor een soortgelijk vervolg, elke keer en overal als Wilders weer ergens een bijeenkomst houdt.

Foto’s, gemaakt door Doorbraak: hartelijk dank!

demonstrant geïnterviewd

Commentaar overbodig

Zo doe je dat! De Tweede Kamer heeft een wet aangenomen waarin het kraken van woningen verboden wordt. Krakers her en der hebben de handschoen opgenomen, en gaan door met het kraken van woningen. Gevestigde media nemen nota van de doorgaande kraakstrijd.

Zo was er redelijk wat aandacht voor de demonstratie vóór kraken vorige week. De Volkskrant schreef bijvoorbeeld een stuk waar met opvallende nadruk gewezen werd op de gemoedelijke sfeer en de diversiteit van de mensen die aan de optocht deelnamen. “Er zijn inderdaad enkele hanenkammen, maar ook ouders met kinderen, en vooral veel tieners en twintigers.”

En nu lees ik op Nu.nl: “Kraakactie levert 21 woningen op”. Het gaat om een reeks acties in het kader van de landelijke kraakdagen, van eergisteren tot en met vandaag gehouden. Onder de gekraakte panden bevindt zich een immens complex in Groningen. “Daar willen krakers woon-, werk- en atelierruimte realiseren”, aldus het bericht. In Amsterdam kraakten mensen drie van de 161 leegstaande, voor studenten bedoelde containerwoningen. Intotaal zijn er 1000 van zulke woningen – en 9.500 studenten die een kamer zoeken, aldus het Studenten Kraakspreekuur (SKSU), dan deze actie had opgezet.

Ik word tamelijk vrolijk – alweer – van dit kraakgebeuren. Of het kraakverbod hiermee tegengehouden worden is zeer twijfelachtig, maar het laat alvast zien dat krakers door de dreiging ervan bepaald niet zijn lamgeslagen. Het toont ook alvast aan dat het uitvoeren van het kraakverbod bepaald geen makkie voor de staat gaat worden.

Ook heel goed om te zien is de internationale solidariteit – kleinschalig maar reëel – die mensen in andere landen tegen het Nederlandse kraakverbod laten zien. Op Indymedia las ik over een solidariteitsactie van 15 mensen voor de Nederlandse ambassade in Estland, van een soortgelijke actie van 20 tot 30 mensen in de Tsjechische hoofdstad Praag: ook hebben mensen de Nederlandse ambassade in Berlijn “aangevallen met kleuren en stenen”, zo valt via dezelfde site te lezen. Bij de zin van die laatste actie  kun je weliswaar vraagtekens zetten, maar alle drie de acties laten zien dat er nog zoiets bestaat als internationale solidariteit, en dat de Nederlandse regering en haar aanval op onze rechten ook over de grenzen heen in de gaten wordt gehouden.

De Eerste Kamer gaat binnenkort de anti-kraakwet behandelen; op 1 december bespreken de commissies voor Justitie en voor Volkshuisversting, Ruimtelijke Ordening en Wonen/Milieu de zaak. Wellicht weer een goed actiemoment? Hoe dan ook: krakers hebben een oude waarheid met de succesvolle acties van dit weekend weer eens bevestigd: de beste verdediging is de aanval.

(Dank, Jelle )

Links in Nederland heeft nauwelijks een weblog-traditie. Waar je enorme aantallen revolutionaire of anderszins stevig-linkse Engelstalige weblogs kunt aantreffen van de meest fascinerende anarchisten, trotskisten en andere rooie of rood-zwarte ravotrs en weet ik wat al niet nog meer, daar is het Nederlandse stuk internet van dit soort subversieve elementen helaas vrijwel gevrijwaard. Gelukkig is er goed nieuws: Jelle Schuurman heeft zijn weblog-activiteit hervat. Go, Jelle, go!

Er zijn een paar weblogs vanuit de richting van de SAP/Grenzeloos: Leo de Kleijn, met een stevige nadruk in binnenlandse en Rotterdamse zaken (daar is hij gemeenteraadslid voor de SP); en Kritisch Links, waar meerdere mensen aan meewerken, met vooral aandacht voor internationale zaken. Maar op Kritisch Links is helaas al maandenlang geen nieuw stuk geplaatst. Een min of meer prominente lid van de Internationale Socialisten (IS) met een persoonlijk weblog is er bij mijn weten helaas niet. Geen Nederlandse tegenhanger van het onmisbare Lenin’s Tomb, dus.

Er was een vaak treffend en amusant blog van Hiram: Ipse dixit. Tijdens het maken echter van dit stuk je check ik dat weblog en lees: “Dit onbeschreven balad wordt u aangeboden door de anarchist Hiram, die zelf eindelijk, wijselijk zijn mond houdt.” Tsja, zo komt die staatloze wereld van solidariteit en samenwerking er natuurlijk ook niet sneller, waarde kameraad . Er is gelukkig nog wel de weblog-veteraan Martin Wisse met “het eerste Nederlandse socialistische blog”, oftewel Linkse Gedachten. Maar het laatste bericht daar is ook alweer van eind juli.

Kijken we naar stevig maar niet revolutionair links, dan hebben we prominente SP-ers met een eigen weblog: Harry van Bommel, en vooral Anja Meulenbelt, immer inspirerende stem vóór de rechten van palestijnen en tégen Islamofobie. Vermeldenswaard is nog het weblog van Platform Rosa, enkele revolutionaire marxisten die actief zijn binnen de SP.

En er zijn natuurlijk de officiële sites van de diverse revolutionaire groepen, Internationale Socilisten, Offensief, SAP/Grenzeloos. Maar mij gaat het hier juist om die onofficiële, persoonlijke stemmen uit de linkse beweging. Die zijn veel te schaars, al is mijn overzicht ongetwijfeld erg incompleet (wie mooie weblogs in dit genre kent, of zelf maakt: de commentaarrev briek is er ook voor jou!).

Gelukkig is nu jelle Schuurman weer terug van te lang weggeweest. Hij was eerder in webblogland actief, met levendige verslagen van zijn deelname aan bijvoorbeeld de protesten tegen de G8 in Rostock, en felle betogen tegen allerlei vormen van onderdrukking.

Nu is hij er weer, met een aantrekkelijk, kleurrijk vormgegeven blog. Hij zet zijn tanden meteen in een belangrijk onderwerp: democratie, en de verschillende kijk die anarchisten en marxisten hebben op hoe een bevrijde maatschappij zich moet besturen. Zelf situeert hij zich ergens tudden die twee stromingen in, een plaats waar het trouwens ook voor mij steeds beter toeven is. Reden temeer om hier te zeggen: Welkom terug, Jelle!

Komende maandagavond hebben we de gelegenheid om in georganiseerd verband in alle openheid onze afkeer van Wilders, zijn PVV en het griezelige gedachtengoed van dat politieke verschijnsel tot uitting te brengen. Op die dag, 2 november, vindt er in Arnhem een fakkeloptocht plaats onder het motto: Wilders sluit ook jou uit. Aanleiding is een bijeenkomst die Wilders die avond in die stad houdt.

Het is hoog tu ijd voor zo’n vreed anti-Wilders-geluid op straat. De opmars van die man en ijn grieelige gardisten krijgt veel te weinig tegengas, en de tegengeluiden die te horen zijn komen te vaak van politici die zelf boter op hun hoofd hebben, mee verantwoordelijk zijn voor het soort van onvrede waar Wilders mee aan de haal gaat om er zijn racistische draai aan te geven, of allebei.

Hoe gevaarlijk Wilders is, blijkt uit ijn electorale positie en uit de vor oorstellen en uitingen die hij keer op keer doet. Eerst de steun die hij onder kiezers inmiddels heeft opgebouwd. Die is formidabel, en niet zeer onderhevig aan grote schommelingen. Peiling na peiling laat dat zien.

Zo schrijft de Volkskrant vandaag: “De PVV doet het in Den Haag minder goed dan verwacht. In een vrijdag gepresenteerd kiezersonderzoek van TNS-NIPO reikt de partij met een score van 13 procent niet verder dan een vierde plek.”

Dertien procent! Dat is meer dan één op de acht kiezers. Dat staat voor pakweg tussen de 18 en de 19 Kamerzetels. Weliswaar ruim onder pelingen van Maurice de Hondt die hem vaak 28 etels toekennen. Maar wel twee keer zoveel als het huidige PVV-zeteltal. En dat heet “minder goed dan verwacht”. Zo ver zijn we al gekomen…

Ja, de Haagse score in de TNS-NIPO-peiling ligt flink onder de uitslag aldaar bij de Euroverkiezingen. Maar daar had, volgens het Volkskrantbericht, de lage opkomst mee te maken. En kijken we buiten Den Haag, dan zien we in thuisbasis Venlo 33 procent voor Wilders, en landelijk 20 procent. Dat is één op de vijf kiezers, en een Kamerfractie met 30 zetels, als je het naar landelijke verkiezingen omrekent. Er is geen ontkomen aan de conclusie: Wilders heeft een zeer omvangrijke aanhang verworven met zijn islamofobe haat[politiek. En die aanhang schrompelt niet bij het eerste zuchtje tegenwind weer ineen.

Intussen gaat hij door met zijn naargeestige provocaties richting Moslims. Zijn doelwitten worden steeds absurder. Deze week richtte hij zijn gifpijlen op een oud liedje van Kinderen voor Kinderen – omdat daarin het zinnetje “Allah Akhbar” werd gezongen. Islam-propaganda, volgens Wilders. Mij schiet iets over de vrijheid van meningsuiting te binnen, waar Wilders zelf zo graag mee schermt. Maar die geldt blijkbaar alleen voor Ariërs en degenen die zich aan de Grote Leider onderwerpen.

Op 2 november gaan we dus de straat op, hopelijk met zeer velen. Want inderdaad. “Wilders is al vele malen te ver gegaan met zijn racistische uitspraken en asociale plannen. Het is tijd voor een tegengeluid’, aldus een woordvoerder van Wilders sluit ook jou uit.” Het is hoog tijd om hem strijdbaar van repliek te dienen.

Fakkeloptocht “Wilders sluit ook jou uit”

• Tijd: 2 november, 20.00 uur
• Plaats: Kerkplein (Eusebiuskerk), Arnhem