Groot-Brittannië, Frankrijk, Griekenland: verkiezingen versus bezuinigingen

donderdag 10 mei 2012

Onderstaand artikel schreef ik voor de website van Doorbraak, waar het ook al pronkt

Verkiezingen in drie landen maakten de afgelopen dagen duidelijk dat heel veel mensen boos zijn vanwege grof bezuinigingsbeleid, en zich tegen de zittende regeringen keren. Hier en daar lees je al dat het nu zo ongeveer gedaan is met ‘austerity’. Dat is, zacht gezegd, nogal voorbarig. De bezuinigingen zijn er niet gekomen omdat kiezers het wilden; het idee dat bezuinigingen nu verdwijnen nu kiezers het niet blijken te willen, ziet de werkelijke redenen – en de sterke machten – achter de bezuinigingen over het hoofd. Evengoed zijn de verkiezingsuitslagen in Groot-Brittannië, Frankrijk en vooral Griekenland belangwekkend genoeg om bij stil te staan.

Bevrijdingsfestival, maar waar was de vrijheid gebleven?

zaterdag 5 mei 2012

Leerzaam en lachwekkend, zo valt mijn bezoek aan het vrijheidsfestival in Breda te omschrijven. Wie zoiets restrictiefs weet te bedenken en als viering van vrijheid weet te presenteren, zouden ze eigenlijk de Hoofdprijs Hypocrisie – ook wel bekend als Nobelprijs voor de Vrede – moeten geven. Maar wat voerde mij die kant uit? Welnu, ik was uitgenodigd om als lid van Vrije Bond aan een programmaonderdeel bij te dragen. Dat wilde ik wel, dus vandaar.

Staatsgeweld, ver weg en dicht bij

vrijdag 4 mei 2012

Europese politici maken een bespottelijke hoop heisa over de lotgevallen van de Oekraïense ex-premier Timosjenko. Zij zit gevangen vanwege beschuldigingen, en maakt aannemelijk dat ze door bewakers mishandeld is. Ze is in honmgerstaking gegaan. En nu dreigen Eurocommissarissen, een Poolse oppositieleider, de Duitse bondskanselier Merkel en “de overheden van Nederland, Duitsland, Italië, Oostenrijk, Tsjechië, Estland, Letland en Slovenië (…) met afzegging” van het bijwonen van de Europese kampioenschap voetbal, althans van die delen die in Oekraïne worden gehouden. Het is lachwekkend en grotesk.

Waarom de politie principieel niet deugt

vrijdag 4 mei 2012

De politie heeft zich op 1 mei in Amsterdam weer als kwaadaardige kracht doen gelden: agressie en mishandeling van niet-gewelddadige demonstranten, hardhandige arrestatie van sommigen van hen. Feitelijk was het, zoals Joke Kaviaar treffend stelt, gijzeling van mensen door de politie. Dezelfde dag echter, in Den Haag, was het toch vooral een soms bijna kleffe vriendelijkheid tussen politie en actievoerders. En inderdaad, agenten keken daar voornamelijk toe hoe het Rondje Binnenhof verliep. Je zou hieruit kunnen concluderen dat het politiegeweld in Amsterdam een ontsporing was, en de ontspannen sfeer in Den Haag eigenlijk de norm. Dit berust echter op een gevaarlijke misvatting, namelijk het idee dat de politie een noodzakelijk nuttig en onmisbaar orgaan is voor ons allemaal. Dat is de politie niet, dat is de politie nooit geweest, en dat kan de politie principieel nooit zijn ook. Daarvoor zijn tal van aanwijzingen.

1 Mei Amsterdam: dappere demonstranten, verachtelijk gezag, bedenkelijke berichtgeving

woensdag 2 mei 2012

Opnieuw heeft een stedelijk gezagsdrager ME en arrestatiesteams losgelaten op een demonstratie die hem niet beviel. Opnieuw hebben deze agenten grof geweld gebruikt, mensen geslagen, mishandeld en opgepakt. Opnieuw speelde het gezag daarmee haar rol als onderdrukker. En opnieuw kozen gevestigde media ervoor om de gang van zaken leugenachtig en verwrongen weer te geven. Er is reden voor woede, en tegelijk ook voor analyse van de berichtgeving. Er is ook reden voor grote hulde, aan de dappere demonstranten en aan doortastende organisatoren.

Eén Mei, Rondje Binnenhof: positieve actie, met enkele kanttekeningen

woensdag 2 mei 2012

Rondje Binnenhof, de Eén-Mei-actie in Den Haag waar ik aan heb deelgenomen, was een succesje, met enkele beperkingen waar we van kunnen leren. Het succes zat in het enthousiasme van deelnemers, in de veelvormigheid van die deelnemers, en in de open sfeer en de ruimte voor spontaniteit en eigen inbreng. Belangrijkste beperking was het toch tamelijk geringe aantal deelnemers. Ook onderdelen van de aanpak zijn hier en daar voor verbetering vatbaar. Maar actie voeren ís dan ook een voortdurend leerproces, en mijn kritiekpunten zijn als onderdeel van dat leerproces bedoeld, en zelf bepaald niet boven discussie verheven.

Eén Mei in de VS, gisteren en morgen

vrijdag 27 april 2012

Onderstaand stuk schreef ik voor Doorbraak, waar je de geïllustreerde versie kunt lezen.

Eén Mei is in aantocht, en het ziet er naar uit dat het op veel plekken aanzienlijk meer wordt gevierd dan in voorgaande jaren. In Nederland zijn er al een hele handvol initiatieven, waarvan vooral; het Rondje Binnenhof in Den Haag, de anarchistische antikapitalistische demonstratie in Amsterdam, en het initiatief ‘Code Rood’, om op 1 mei om 11.58 uur lawaai te gaan maken en iets roods te dragen aan te doen als teken van alarm wegens onze bedreigde bestaanszekerheid. Opvallend zijn vooral ook de initiatieven die in de VS vanwege de Eerste Mei op gang komen. Allerhande groepen roepen daar op tot een algemene staking op die dag.

Foute plannen sneuvelen, maar links triomfalisme is misplaatst

woensdag 25 april 2012

De huidige kabinetscrisis is op zichzelf aardig. Als onze kwelgeesten bovenin – beter bekend staand als ‘politici’ – ruzie krijgen en daardoor tijd steken in het pesten van elkaar, geeft dat ons onderaan wat ademruimte. Allerlei enge plannen lopen vertraging op. Dat geeft ons tijd om er meer verzet tegen op te houden. Andere plannen gaan zelfs van de baan. Dat geeft ons gelegenheid om onze pijlen weer ergens anders op te richten. Maar laten we wel de voeten op de vloer houden. Deze vertraging, en zelfs dit afblazen, van akelig beleid is geen verdienste van links, van verzet en protest of zoiets dergelijks. Het is iets wat ons overkomt, en wat we kunnen benutten. Maar voor een triomfantelijke toon is weinig aanleiding.

Na kabinetscrash: mini-straatfeest Tilburg…

woensdag 24 april 2012

Hahaha, dat was vast het kleinste straatfeestje sinds tijden, gisteren op de Heuvel in Tilburg. Aanleiding ervoor was de val van het kabinet. Tegelijk was het bedoeld als oproep om door te gaan met protest tegen bezuinigingen en dergelijke, compleet met verwijzingen naar mooie Eén Mei-acties volgende week in Amsterdam en Den Haag. Via mail, Facebook en ook Indymedia is de oproep verspreid. Op Facebook gaven tien mensen aan dat ze zouden komen, tien mensen zeiden ‘misschien’. Van de komers zou er echter al één slechts in gedachten aanwezig zijn, viel te lezen. Een andere ja-zegger was … de Facebook-groep Occupy Kurdistan, hetgeen dus ook eerder een sympathiebetuiging dan een toezegging genoemd kom worden. Toch vriendelijk. Maar hoeveel mensen er werkelijk zouden komen…?

Kabinetscrash: bezuinigingsdreiging blijft op scherp

dinsdag 24 april 2012

Het kabinet-Rutte is gestruikeld over zijn eigen bezuinigingsobsessies. De heilige 3 procentsnorm – de omvang die het begrotingstekort volgens EU-afspraak mag bedragen, zou en moest vertaald worden in een bezuinigingspakket van 14,2 miljard euro. VVD, CDA en gedoogclub PVV leken vrijwel akkoord. Wilders zag echter zijn kiezers weglopen, voelde aandrang om zijn se scheurende partij op scherp te krijgen, en liep vervolgens zelf weg. Over het gevaar dat een Wilders die zijn handen weer vrij heeft om te stoken en te provoceren, schreef ik in m het vorige stuk. Intussen grijnst een andere dreiging ons levensgroot in het gezicht: het bezuinigingsbeleid waarover in ieder geval VVD en CDA het eens waren, en de ruimte die zij nu hebben gekregen om iets in die (on)geest keihard door ter drukken. Hoe beteuterd hun kopstukken ook keken zaterdagmiddag, in feite hebben zij hun strategische positie aanzienlijk verbeterd. De deur staat wagenwijd open voor grof sloopwerk.