Griekenland: escalatie van strijd

29 juni, 2011

woensdag 29 juni

Het Griekse parlement heeft gestemd: het nieuwe bezuinigingspakket van de regering krijgt groen licht vaneen meerderheid. Acceptatie van deze plannen warenvoorwaarde voor nieuwe financiële steun aan de Griekse staat, zonder welke een staatsbankroet erg dichtbij kwam. Ongetwijfeld is er nu opluchting in de financiële wereld, in EU-regeringen ook. Maar het antwoord van de straat-in-opstand is elder, en noodzakelijk bovendien. “Dit betekent oorlog”, schreef het revolutionaire webog From The Greek Streets. Inderdaad, en in die oorlog verdienen de opstandigen in Athene actieve steun. Lees de rest van dit artikel »


‘Echte democratie nu’ – aspecten van diverse acties

28 mei, 2011

Zondag 29 mei

De manifestratie voor ‘Echte Democratie Nu’ vandaag op de Dam in Amsterdam was, zo te zien aan foto’s en Facebook-berichtgeving,  geen enorm groot maar wel een redelijk levendig gebeuren. De actie kwam voort uit de protesten die al meer dan een week plaatsvonden uit solidariteit met de pleinbezettingen in Spanje. Tegelijk was de actie, net als soorgelijke (voorgenomen) manifestaties in onder meer Groningen en Maastricht, onderdeel van pogingen om ook in Nederland zo’n actiegolf voor democratie en tegen bezuinigingen te ontketenen. Dit veelal onder het etiket ‘Nederlandse revolutie, #Dutchrevolution en dergelijke.

Lees de rest van dit artikel »


Griekenland: strijd gaat door, plus discussie over tactiek

7 mei, 2010

De Griekse regering heeft haar giftige bezuinigingsplannen door het parlement aangenomen gekregen: 172 parlementsleden stemden vóór, 121 steden tegen. Hoe hard de regering het speelde, bleek uit het lt van drie leden van regeringspartij PASOK die zich van stemming onthielden. Die werden door de premier uit zijn team van parlementsleden – de PASOK-fractie, zo begrijp ik uit het zinsverband – gegooid.

Wie dacht dat de protesten nu voorbij zijn, na de explosieve demonstratie op de algemene stakingsdag van 5 mei, zou zich wel eens kunnen vergissen. Donderdag 6 mei demonstreerden 30.000 mensen. Zeven- tot achtduizend protesteerden ‘s avonds bij het parlementsgebouw, waar de politie ze aanviel. Een vakbond voor bankpersoneel hield vandaag een staking vanwege de door van de drie  mensen in het bij de rellen van woensdag in brand gevlogen bankgebouw. Intussen maakte de politie van de atmosfeer van geschoktheid die deze tragedie teweegbracht,  misbruik door grove aanvallen te doen in de wijk Exarchia, waar veel linksradicalen wonen en allerlei panden beheren die tot de infrastructuur van de beweging behoren.

Het is duidelijk dat de staat de doden misbruikt om met name het anarchistische deel van het verzet  keihard aan te vallen. Het feit dat er nu – terecht of ten onrechte – doden kunnen worden toegeschreven aan militante tactieken van actievoerders, is iets waar regering en politie op in kunnen spelen. Dat met name anarchisten in Griekenland een extra zware tijd beleven, is evident en tegelijk tragisch.

Maar deze aanvallen van staatswege kunnen worden afgeslagen. Nu al lijkt het erop dat het demonstreren gewoon doorgaat. Intussen blijkt ook binnen anarchistische en andere revolutionaire kringen, bijvoorbeeld op Libcom.org (diverse commentaren bij het artikel)  een hele gezonde discussie op gang te komen over het soort van militante tactieken die aan het soort tragedies als die van 5 mei bijgedragen kunnen hebben. Want ja, de hoofdverantwoordelijken hier zijn de regering die en haar internationale geldschieters EU en IMF. De Griekse regering tergt de bevolking door haar draconische bezuinigingsplannen. Die vormen een dosis diepgaand geweld tegen miljoenen mensen, een dosis die met een grote poltiemacht tegen protesten kracht wordt bijgezet – en precies dat geweld maakt iedere veroordeling van het beetje molotov-geweld van actievoerderskant zo totaal hypocriet. Het bankmanagement dat kennelijk mensen in het aangevallen, en zeer brandonveilige, pand had opgesloten, is medeplichtig. Maar wie een gebouw met brandbommen aanvalt zonder zeker te weten of er binnen nog mensen zitten, is onverantwoordelijk bezig. Sowieso mag je je afvragen of zulke aanvallen op gebouwen van kapitaal en staat wel positief effect hebben, al wil ik de symbolische waarde ervan niet ontkennen.

Dit soort discussies moeten gevoerd worden, in Griekenland en erbuiten. Maar daarbij kan juist nu al te stoere taal, veroordeling van actievoerders waarmee je een meningsverschil kunt hebben maar  die daarom nog wel mede-actievoerders blijven. Veroordeling van meer vreedzame actievoerders door militante strijders vergroot nodeloos het isolement van de laatsten, en drijft die meer vreedzame actievoerders in de armen van  het midden, of erger, van de staat. Veroordeling vanuit die minder heftige actievoerders – de tienduizenden zeer m boze arbeiders die betoogden maar geen heil zagen in een straatgevecht – betekent echter het werk van de politie in het onderdrukken van anarchisten en dergelijke makkelijker maken. Meer of minder militant in de keus van tactieken, we hebben elkaar veel te hard nodig, juist nu regeringen, bepaald niet alleen de Griekse, aankoersen op steeds hardere confrontaties me arbeiders en andere lagen onderaan de maatschappij.


Griekenland: staking en de noodzaak van solidariteit

5 mei, 2010

Griekenland, wederom. Staking dus, op grote schaal. Vandaag in zowel de particuliere als in de openbare sector. Het zoveelste protest tegen de bezuinigingspakketten van de regering. Afgelopen dagen  werden de nieuwste maatregelen bekend. Dertig miljard euro moet er uit de Griekse bevolking worden geperst, door middel van nog hogere BTW (van 21 naar 23 procent), kortingen op pensioenen, bevriezing van lonen en meer van dat asociaals. “In ruil krijgt het land een lening van 110 mijard euro van de Europese Unie en het Internationaal Monetair Fonds”. EU en IMF proberen de Griekse staat van haar financiële nood te redden – en de Griekse arbeiders mogen  bloeden.

Gisteren al staakten en demonstreerden allerlei groepen. Studenten en docenten  betoogden. Wat stenengegooi door smmigen, peperspray ingezet door de politie, niets bijzonders inmiddels. Docenten, mensen in de gezondheidszorg, ambtenaren waren gisteren al begonnen aan een 48-uursstaking in de openbare sector sector. Driehonderd gepensioneerden hielden een demonstratie. Hun leus: “onze pensioenen stelen is niet het antwoord”. Een honderdtal actievoerders van de Communistische partij higen een spandoek op aan de Acropolis, waarmee ze tot verzet in Europa opriepen. Honderdvijftig militairen “hielden een stille tocht om te protesteren tegen het korten op hun bonussen. Hoopgevend! Als soldaten beginnen te demonstreren tegen bezuinigingen, in een situatie waarin allerlei arbeiders tegen soortgelijke bezunigingen protesteren, dan is de orde immers niet gegarandeerd.

Hoe de staking, en vooral het straatprotest dat daarmee gepaard gaat, verloopt, zal in de loop van de dag duidelijker worden. In de tussentijd zijn er diverse aspecten om even op in te gaan. Zo merkt de Christian Science Monitor op dat de omvang en felheid van het protest tot nu toe meevalt! Ja, er zijn stakingen, rellen ook. “Maar de schaal van het protest verbleekt tot nu toe in vergelijking met de rellen van december 2008 die Athene in oschudding brachten, of zelfs in vergelijking met  protesten tegen  éerdere bezuinigingsmaatregelen in de vroege jaren negentig.” Het blad noemt enkele redenen: het besef onder Grieken dat er echt een probleem is in de Grieke maatschappij, en het feit dat het nu de sociaaldemocratische PASOK is die het beleid doordrukt, niet de conservatieven.

Ik denk dat er iets anders nog een rol speelt. De protesten van 2008 hadden het doodschieten door politie van een vijftienjarige jngen als aanleiding. De rellen en demonstraties die daarop uitbraken, waren een immense woede-uitbarsting, tegen politiegeweld en verpaupering van vooral jongeren. Ze hadden nauwelijks een gericht eisenprogramma. De afweging ‘zijn we sterk genoeg om iets te bereiken’ speelde amper een rol, en twijfel of men sterk genoeg was, vormde dan ook amper een rem. Mensen gingen de straat op, belegerden politieburaus, sloopten banken en bedrijven, vochten met de oproerpolitie. De opstand was als het ware grotendeels haar eigen doel. Dat was haar beperking, maar tevens ook haar glorie.

Nu is het anders. Arbeiders staken en demonstreren om het regeringsbeleid te blokkeren. Inschattingen over kansen op succes en krachtsverhoudingen spelen nu wél mee. In die krachtsverhoudingen voelen protesterende  mensen dat ze niet alleen tegenover een GRiekse regering en kapitalistenklase staan die wanhopig-vastbesloten is om  haar politiek door te zetten. Ze staan ook nog eens tegenover de gezamenlijke Europese staten e ondernemersklassen, tegenover de EU, en tegenover het IMF. Een immense overmacht dus. Zó bezien is juist de kracht en omvang van het protest van arbeiders en anderen in Griekenland opmerkelijk. We beleven vandaag immers  al de derde algemene 24-uursstaking binnen enkele maanden, en de ambtenaren, die eerst 24 uur zouden staken – zijn dus deze keer een etmaal eerder begonnen en maakten er een 48-uursstaking van.

Intussen is die overmacht waartegenover de Griekse protesten staan wel een feit – en het is op dit punt dat arbeiders en solidaire mensen sowieso een rol dienen te spelen. De opstandige Grieken mogen niet zo goed als moederziel alleen blijven staan!  We dienen ze te hulp te komen met solidariteitsacties – want als de Griekse arbeiders worden verslagen, dan zullen ondernemers en regeringen elders des te meer moed vatten om ook in andere landen hun bezuinigingsbeleid te verscherpen.

Intussen horen we in de media verhalen die het begrip in andere landen voor de situatie in Griekenland vertroebelen, en sympathie en solidariteit met arbeiders in dat land bemoeilijken. Die verhalen moeten we doorprikken. Griekse arbeiders zitten in het zelfde schuitje, en de Grikse staat is niet principieel corrupter en kalijker dan de ndere Europese staten, inclusief de Nederlandse.

We horen bijvoorbeeld veel over het bedrog met de omvang van de Griekse staatsschuld. Inderdaad, een eerder Grikse regering heft met boekhoudkundige trukendozerij de staasschuld lager doen voorkomen dan die was. Maar, zoals Pascal Franchet uiteenzet in International Viewpoint, een trotskistisch magazine, andere landen – Italië, Frankrij, Duistsland – sjoemelden ook met cijfers. De eenzijdige boosheid op Griekenland is huichelarij.

We horen ook veel over de Griekse bevolking die best wat bezuinigingen kunnen ophoesten. Ze hebben immers een dertiende en veertiende maand salaris? Ze betalen immers amper belastingen? Die verwende Grieken toch! Dat is de beeldvorming, met als functie om begrip en solidariteit met de arme mensen in Grieknland te ondermijnen. Een artikel op de website “In Defense of Marxism”, van een andere trotskistische stroming, prikt mythen door. Griekse arbeiders werken bijvoorbeeld gemiddeld 42 uur. het gemiddelde in de EU is 40,3 uur. Het gemiddelde bruto maandloon is in Griekenland 803 euro. In Nederland is dat 14oo euro. Bij dat bruto maandloon zitten trouwens die dertiende- en veertiende maand salaris – feitelijk een kerst/ eindejaarstoeslag en een paasbonus of iets dergelijks – inbegrepen. Het percentage ambtenaren in Griekenland is met 23,3 procent niet uitzonderlijk hoog – lager dan in Nederland bijvoorbeeld, waar het percentage ambtenaren op 27 staat. van die GRiekse ambtenaren werkt dan ook nog eens 300.000 voor lage lonen met weinig arbeidsrechten in tijdelijke contracten. Intussen iss het leven in Griekenland duur. een kopje thee? Drie tot drie-en-een-halve euro. In het aangehaalde artikel is nog wel meer verhelderend cijfermateriaal te vinden.

Over die belastingen valt ook nog wel een verhaal te vertellen. De BTW gaat dus verder omhoog, van 21 naar 23 procent. Dat raakt vooral mensen met weinig geld. Op het budget van een arme gepensioneerde is duurdere benzine een aanslag, op het budget van chevrolet-rijdende rijken nauwelijks. Rijke mensen ontduiken de belastingen intussen op waarlijk gigantische schaal. De New York Times verhaalt van buurten vol rijke mensen.  Daar gaven 324 mensen aan de staat op dat ze een zwembad hadden. Satellietfoto’s van die wijken lieten zien dat er in die buurten maar lifst 16.974 zembaden waren. Het laat iets zien over de schaal van verzwegen belastbare rijkdommen. Natuurlijk ontduiken arme mensen de belastingen ook waar ze maar kunnen. Geef ze, gezien hun levenspeil en het feit dat de staat tegenover de mensen en hun rechtmatige belangen staat, eens ongelijk! Maar er is een wereld van verschil tussen een rijke villabewoner die nauwelijks belasting betaalt om zijn rijkdommen te beschermen, en een arme bouwvakker of gepensioneerde die de belasting ontduikt om de eindjes nog een beetje aan elkaar te kunnen knopen.

De arbeiders en andere onderliggende groepen in Griekenland verdienen onze daadwerkelijke en actieve solidariteit. Zij en wij staan tegenover dezelfde niets ontziende tegenstander: het kapitaal en de daarmee verbonden politiek. Er heeft inmiddels een verklaring van een reeks antikaitalistische, hoofdzakelijk trotskistische groepen uit tal van Europese landen, het levenslicht gezien. Ook de Internationale Socialisten hebben die verklaring onderschreven. Ik mag hopen dat er nu ook – snel! – activiteiten worden ontplooid, uit wat voor antikapitalistische hoek ook, bijvoorbeeld voor de deur van Griekse consulaten en dergelijke maar ook bij Nederlandse en Europese financiële en politieke instellingen die de Griekse regering tot steeds grovere bezuinigingen manen, om solidariteit met de Griekse anti-bezuinigingsprotesten daadwerkelijk handen en voeten te geven.

Intussen is één ding duidelijk. Komende uren en dagen worden spannend in Griekenland, daar twijfel ik niet aan. Waardevolle updates over het nieuws uit Griekenland check ik, zoals op dit soort dagen gebruikelijk, bij de libertair-revolutionaire website Libcom.org en bij het zinderend opstandige weblog After the Greek Riots . Als er reden voor is, kom ik ook snel op de GRiekse gebeurtenissen terug. Ze dóen ertoe als weinig andere ontwikkelingen vandaag de dag.


Griekenland: tegenaanval begonnen, waar blijft solidariteit?

10 februari, 2010

De tegenaanval in Griekenland is begonnen! Arbeiders in de openbare diensten in dat land staken vandaag  op grote schaal. ‘Vluchten blijven aan de grond, veel scholen zijn dicht, en ziekenhuizen draaien alleen maar diensten voor noodgevallen”, schrijft de BBC. De acties zijn een protest tegen de bezuinigingen die de griekse regering doorvoert, op lonen en sociale voorzieningen. Zo gaat ook in Griekenland de pensioenleeftijd omhoog als het aan de regering ligt, en gaan de benzineprijzen omhoog.

De stakingsdag gaat gepaard met demonstraties van duizenden, in Athene en Thessaloniki. Op een enkele plaats leidde dit tot een botsing met de politie. Vuilnisophhalers reden  door een politiecordon, de politie schoot met traangas, mensen gooiden wat stenen. Een kleinigheid, naar strijdbare Griekse maatstaven althans. Maar ook met nauwelijks rellen is de boosheid van arbeiders groot. “Het is een oorlog tegen arbeiders, en we zullen antwoorden met oorlog, met aanhoudende strijd tot de  politiek wteruggedraaid is”, zegt een met de Communistische partij verbonden vakbondslid.

De staking zal ongetwijfeld niet de laatste zijn. Voor 24 februari heeft de vakbondsfederatie GSEE een grote 24-uursstaking aangekndigd. De staking was ook niet de eerste in deze reeks: douane- en belastingambtenaren hielden eind vorige week een staking van 48 uur. Deze twee en tal van andere berichten zijn vindbaar via Labourstart.

De arbeidersstrijd in Griekenland heeft internationaal belang. De bezuinigngsmaatregelen van de Griekse regering zijn een antwoord op een enorm hoge staasschuld. Daar wil die regering zelf iets aan doen, maar dat niet alleen. De EU-staten eisen van Griekanland dat ze dit soort maatregelen nemen. De arbeiders in Griekenland staan tegelijk tegenover hun eigen heersers als tegenover de Europese kapitalistenklasse en haar politieke machtsmiddelen: regeringen en EU.

Glashelder is bijvoorbeeld de houding van Wouter Bos, minister van financiën in één van die Eurolanden. Die “gaat ervanuit dat Griekenland zijn financien binnen twee jaar weer op orde heeft, zo heeft hij de Tweede Kamer dinsdagavond laten weten.” Anders gezegd: Bos gaat ervan uit dat de Griekse regering erin zal slagen de arbeiders van dat land nog wat verder kaal te plukken. En hij houdt het zelf in de gaten ook: “Nederland zal de uitvoering van de maatregelen nauwgezet in de gaten houden, zo meldt hij. ‘Een snelle en rigoreuze implementatie van het programma is cruciaal’ “ 

De angst van Bos en de financiële wereld is verklaarbaar. Het sterk gedaalde vertrouwen van financiers in de grekse econommie begint de Euro onder druk te zette. De Griekse staatsschuld en financiële narigheid was één van de aanleidingen voor een flinke val van de beurskoersen vorige week. De druk op de Griekse regering om haar grove bezuinigingspolitiek door te zetten, wellicht nog aan te scherpen, is enorm. Griekse opstandige arbeiders staan daarmee tegenover het internationale kapitaal.

Dat tegelijk het Griekse kapitaal geen willoos slachtoffer is van internationale druk, maar potentieel mede-profiteur van de geëiste bezuinigingen, maakt Lenin’s Tomb duidelijk: “Het Griekse kapitaal zal hier profijt van hebben. het zal profiteren van laaggehouden lonen, het zal mogelijk een leuke winst behalen uit verkochte staatsbedrijven of delen daarvan, het zal blijvend toegang houden tot de arbeidsmarkt van de balkan en oost-Europa die lidmaatschap van de EU met zich meebrengt. Het is geen aanval op Griekenland. Het is klasse-oorlog.” 

Griekse stakers staan aan de ene kant, tegenover de Griekse regering, maar tegelijk tegenover de Europese heersende klasse en haar politici. Mensen als Bos staan aan de andere kant. Wij kunnen en moeten de Griekse arbeiders te hulp spingen. Hun nederlaag maakt het onze heersers makkelijker om ook hier het mes harder in onze rechten te zetten. Hun overwinning maakt ook onze vijanden, mensen als Wouter Bos, het leven extra zuur.

Het gaat nog iets verder. Griekenland is het land waar de sociale strijd verder is opgelaaid dan waar ook in Europa. Er zijn de stakingen tegen bezuinigingen. Er is het felle boerenverzet de afgelopen weken waar Libcom.org over berichtte, met grootschalige radicale strijdvormen zoals wegblokkades. En er is het radicale, deels anarchistische jongerenverzet, tegen politiegeweld,  tegen racisme en fascisme. Een mooi overzicht geeft Jelle Bruinsma op de website van de Internationale Socialisten. Hij was zelf in Griekenland. Hij stipt meteen ook een probleem aan: versnippering ter linkerzijde. Maar hoe dit ook zij, Griekenland beleeft intens sociaal verzet. Het land zo zomaar in een volkomen sociale revolutie kunnen belanden. Dan, net als nu al, geven de opstandige Grieken een voorbeeld – maar wat geven wij ze , dan en nu, aan tijdige en effectieve solidariteit?


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 35 andere volgers