Na de Gay Pride: opmerkingen over links en homo-emancipatie

Gisteren schreef ik over de Gay Pride, en over de vrijwel complete afwezigheid van links daar. Vandaag ga ik even door op de rol die links in de strijd voor verdere homo-emancipatie speelt.

Laten we de Gay Pride, en de aandacht daarvoor, eens tot vertrekpunt maken. Ik heb inderdaad geen SP-boot gezien, er was er wel eentje van GroenLinks las ik, maar erg opvallen deed die niet, mij  is het als toeschouwer ontgaan. PvdA-politici waren er in ruime mate, zoveel zelfs dat het De Volkskrant begon op te vallen en Van Middelkoop begon te storen. Maar de PvdA-kopstukken spraken hetzij namens het kabinet, hetzij (Cohen) namens het ruimdenkende (en in toeristen geïnteresseerde) Amsterdam, een serieuze progressieve boodschap viel hieruit niet te destilleren. Wel verdient de PvdA-opstelling verdediging tegenover de reacties uit de hoek van Van Middelkoop en zijn ChristenUnie. Maar dat maakt de PvdA-boodschap nog niet tot serieus links.

Maar in het land der blinden zijn de éénogen Plasterk en Ter Horst wel een koninklijk paar, ere wie ere toekomt. De Socialistische Partij had niet alleen geen boot, maar wist ook geen woord te produceren over de Gay Pride op haar website.  Sowieso is daar erg weinig over het hele onderwerp homo-bevrijding te vinden. Daarmee heeft deze partij zich, beschamend genoeg, links laten inhalen door de Amsterdamse politie die wèl met een boot kwam. Kan het gênanter?

GroenLinks doet het niet veel beter. In het lijstje persberichten op haar website – een lijstje dat teruggaat tot 2 juli – komt niets over Gay Pride voorbij, niet over homoseksualiteit ook trouwens. Gelukkig besteedden de Internationale Socialisten aandacht aan het gebeuren, door middel van een weliswaar niet probleemloos maar wel goed artikel van Kees Hoogendijk, waar ik gisteren al op inging.

Nu kun je zeggen: waar maak je je zo druk over, homoseksualiteit is toch allang geaccepteerd in Nederland? Mijn antwoord daarop is tweeledig. In de eerste plaats is de wereld groter dan Nederland, zoals de boot van Amnesty duidelijk maakte: in tientallen landen is homoseksualiteit nog altijd strafbaar, in flink wat landen kan iets als de Gay Pride nog steeds niet ongestoord plaatsvinden: uiterst rechtse agressie en politiegeweld maken dat geheel of gedeeltelijk onmogelijk. Onder die landen zitten staten waarmee Nederland op hele goede voet staat. Uit die landen komen vluchtelingen, ook vluchtelingen die problemen hebben gekregen vawege hun seksuele oriëntatie. Aandacht voor de positie van homoseksuele mannen en vrouwen hoort een doodsimpele kwestie van internationale solidariteit te zijn.

Een tweede reden, schokkender wellicht, is dat het met die acceptatie van homoseksualiteit nogal tegenvalt. Als die aanvaarding werkelijk zo universeel was – waarom maakt een van Middelkoop zich dan zo druk over de PvdA-politici op de botenparade gisteren? En kijk eens naar de aanhang van regeringspartij ChristenUnie (CU): “Helft CU-aanhang vindt homo’s te geëmancipeerd”, kopt Nieuws.nl vandaag. We hebben dus een regering met een partij erin waarvan de helft van de achterban de klok voor homo-rechten het liefst een stukje zou terugdraaien. Ten overvloede (zou ik willen hopen): de achterban van  de CU bestaat uiot protestente, overwegend witte, Nederlanders, niet uit Marokkaanse moslims. Dit voor degenen die het gevaar voor homoseksuelen vooral zien opdoemen uit Islamitische kring. Opvallend in dit verband is dat niet alleen de CU-aanhang (70 procent), maar ook de aanhang van Geert Wilders’ PVV (54 procent) de PvdA-politici liever niet had zien meevaren op de Gay Pride. Of bij die PVV-houding homofobie de drijfveer was, of afkeer van de PvdA, valt hierin niet uit te maken. Maar haat tegen links en weerzin tegen seksuele vrijheid gaan ter uiterste rechterzijde wel eens vaker samen.

Natuurlijk zijn er wel meer symptomen die erop wijzen dat de wijdverbreide chronische ziekte die bekend staat als homofobie bepaald niet is verslagen is, maar zelfs oprukt. Bezoek een gay chatbox, en noteer het aantal keren dat je spreekt met jonge, maar ook oudere, mannen wiens omgeving ab-so-luut niet mag weten dat ze homo of bi zijn. Kijk hoe vaak er sprake is van potenrammerij op ontmoetingsplaatsen, maar ook hoe mensen in de omgeving van zulke plekken hun weerzin uiten. Overlast is dan het argument vaak wat wordt aangevoerd, maar dat horen we zelden als het gaat om vrijende hetero-stelletjes op warme zondagavonden in het uitgaanscentrum van menig stad en dorp. Kijk ook hoe dit soort ontmoetingsplaatsen door teveel plaatselijke autoriteiten worden bejegend: oogluikend toegestaan als het meezit, met afsluiting van hekken zoals bij de Hoornse Plas en het Paterswoldemeer eerder dit jaar en kappen van bosjes gesaboteerd als het tegenzit.

Nee, zo heel homovriendelijk is de maatschappij in Nederland bepaald nog niet. Links – de politiek die menselijke emancipatie in al haar facetten, en dus ook homo-emancipatie, centraal stelt of hoort te stellen – heeft hier een taak, waarin ze te vaak nalatig is. Van rechts – de soort politiek die emancipatie sowieso niet als uitgangspunt neemt – hoeven we al helemaal niets te verwachten. Wordt grimmig vervolgd dus, vermoed ik zo.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: