De val van Duyvendak: groteske vertoning

Een lichtelijk grotesk tafereel, het vertrek van Wijnand Duyvendak, Kamerlid voor GroenLinks, en wat eraan voorafging. De korte versie: Duyvendak erkent betrokkenheid bij een inbraak bij Economische Zaken in 1985, en bij publicatie van namen en adressen van topambtenaren. Rechtse media en politici beginnen te roepen om zijn vertrek. GroenLinks staat aanvankelijk achter Duyvendak. Eén van de topambtenaren wiens adres vanwege inbraak en publicatie in actieblad Bluf! openbaar was geworden – met betrokkenheid van Duyvendak – schrijft een open brief waarin hij zegt dat vervolgens iemand brand had proberen te stichten in diens woning. Duyvendak reageert geschokt, dit was nooit de bedoeling, spijt etcetera -en treedt af.

Het is een raar verhaal allemaal, met verschillende kanten die niet goed voor het voetlicht komen. Allereerst is de rechtse verontwaardging over Duyvendaks onwettige actieverleden volstrekt hypocriet. En het zegt iets over de totaal verloederde politieke atmosfeer dat dit zelf maar uitgelegd dient te worden. Maar goed, de politieke atmosfeer laat geen andere keus.

Hypocriet is de rechtse woede, omdat men zich daar nu wel druk maakt over een inbraak en een mislukte brandstichting zonder zelfs maar één gewonde, terwijl men veel grotere en veel gewelddadiger wetteloosheid in eigen kring blijft afdekken. Iedereen die een parlementair onderzoek blokkeert naar de politieke steun die het kabinet-Balkenende Twee in 2003 gaf aan de aanval op Irak, heeft ladingen boter op  het hoofd. Die aanval was een illegale agressieoorlog, waarbij een heel land in de brand is gestoken en meer dan een miljoen mensen de dood zijn ingejaagd. Iedereen die vandaag de dag oproept tot steun aan arm klein Georgië tegenover Rusland heeft boter op het hoofd. Arm klein Georgië heeft zelf een aanval geopend op Zuid-Ossetië en naar schatting 1400 tot 2000 mensen de dood in gejaagd. Dat maaakt de Russische aanval die erop voilgde niet rechtvaardig om juist – maar feit blijft dat arm klein Georgië bloed aan de handen heeft, en de supporters ervan – inclusief bijvoorbeeld de heer Verhagen – dus ook.

Korter gezegd, Nederland word wordt geregeerd door gewelddadige criminelen in het kabinet, gesteund door gewelddadige criminelen in het parlement: CDA, VVD, D66, en ja, ook PvdA die er netjes in meegaat, als die club al niet voorop loopt. Dát verzwijgen en tegelijk Wijnand Duyvendak de les menen te mogen lezen – het is grotesk. Het begin van ieder links antwoord aan rechts op de hele zaak zou moeten zijn: kijk naar je eigen handen, druipend van bloed.

Maar daar kunnen we het niet bij laten. Rechts heeft geen moreel recht van spreken over wat Duyvendak wel of niet verkeerd deed, maar links heeft dat wel degelijk. En dan zijn er meerdere dingen te zeggen. Het feit dat GroenLinks ruimte biedt aan mensen die ooit de wet trotseerden en overschreden, om zich te verzetten tegen bijvoorbeeld kernenergie en het opjagen, opsluiten en deporteren van vluchtelingen, strekt die partij niet tot schande, maar tot eer. Het afstand nemen van iedere illegale actie van destijds, en het beklemtonen dat GroenLinks en Duyvendak tegenwoordig alleen ‘de politiek’ – lees: de parlementaire politiek – als weg zien om dingen te bereiken, siert hen absoluut niet en boezemt mij nogal wat weerzin in.

In de SP gaan ze daar anders mee om: Krista van Velzen, Kamerlid voor die partij, loopt zo nu en dan tegen een arrestatie aan als ze burgerlijk ongehoorzaam is. De SP doet daar niet moeilijk over. nee,  data maakt de SP niet tot een serieuze buitenparlemntaire kracht van links. Maar de relaxede houding ten opzichte van wetsoverschrijding steekt toch gunstig af bij de krampachtige legaliteit-boven-alles houding die Femke Halsema uitstraalt en die Duyvendak nu ook van de daken schreeuwt.

Juist dat krampachtige legaliteitsvertoon, in combinatie met het actieverleden van Duyvendak, leidt tot een ander akelig  verschijnsel: liegen. Jarenlang loog Duyvendak, waarschijnlijk ook tegen zijn partij. Maar jarenlang logen hoge partijleden blijkbaar mee. Schaamte – onterechte schaamte, in de kern – over het radicale verleden bracht hen hiertoe, plus angst voor de rechtse reactie als de waarheid uitkwam. Waarom nooit gezegd: ja, ik heb die inbraak gepleegd, ik stond daar achter? Moeilijk weliswaar, maar dan kunnen partijleden en kiezers zich daar vervolgens gewoon over uitspreken. Beter dat je het zelf naar buiten brengt, dan dat je wacht tot rechts ermee komt en je ermee beschadigt. Liegen speelt de tegenstander in de kaart, zoals ook nu weer blijkt.

Met onwettige acties hoort een serieus soort van links op zichzelf dus geen problemen te hebben. De aloudee krakersleus “hun rechtsorde is de onze niet” heeft wat mij betreft niets van zijn geldigheid verloren. Wel moet het deel van links dat de wet wil trotseren goed kijken hóé ze dat doet, welk actiemiddel wel OK is en welk actiemiddel niet. En dan moet gezegd worden dat de actie waar Duyvendak uiteindelijk deze week over struikelen – het na inbraak openbaar maken van namen en adrssen van ambtenaren die betrokken waren bij onrechtvaardig beleid – gewoon niet deugt.

De reden ervoor is eenvoudig, of zou dat moeten zijn. Die ligt niet in de onwettigheid ervan, maar in het riskeren en aanmoedigen van geweld tegen volstrekt onschuldige mensen. Namen en adressen van ambtenaren publiceren en oproepen de rust van zulke mensen te verstoren is totaal onverantwoordelijk. Je neemt dan het risico dat iemand daadwerkelijk naar zon’n adres toegaat en iets naar binnen gooit – iets hards, iets brandends. En in zo’n woning zit niet alleen de ambtenaar, maar vaak ook gezinsleden ervan. Die mensen de stuipen op het lijf jagen is al totaal verkeerd. Het risico nemen dat die mensen gewond raken of erger na brandstichting is dat nog tien keer meer. We winden ons terecht op als de NAVO in Afghanistan burgerslachtoffers maakt en dat ‘collateral damage’ noemt. Links hoort niet haar eigen versie van het ‘collateral damage’-argument te hanteren.

Zouden dit soort acties wel deugen als alleen de ambtenaar, maar niet zijn gezin, aan risico blootgesteld werden na publicatie van adresgegevens? Volgens mij ook niet. Het beleid waar – terecht! – verzet tegen is, wordt niet gemaakt door afzonderlijke ambtenaren. Het treiteren van zulke mensen kan eventueel leiden tot ontslagname door hen – en dan komen er vervangers, plus betere beveiliging. Wat is er dan bereikt?

En het argument dat mensen die met hun beleid leed veroorzaken, zelf maar eens moeten voelen wat leed is, is linkse mensen onwaardig. We zouden ons moeten bezighouden met het veranderen van de wereld, het bestrijden van onrecht. Het bevredigen van wraakgevoelens en het terugpesten van personen die ons pesten dragen daar minder dan niets toe bij, en verschaft de staat en rechts alleen maar extra argumenten om links nog wat harder aan te pakken bovendien.

De actie waarover Duyvendak nu is gestruikeld deugde dus niet. Maar het probleem was niet te onwettigheid  ervan, maar de onjuistheid. En de discussie daarover is een zaak voor links. Tegen de rechtse critici van Duyvendak zeg ik: blijf met je poten van Duyvendak af.

Opmerking: normaal gesproken plaats ik allerlei hyperlinks in mijn stukken. Ik heb daar even geen zin in, ben al blij dat het weer lukt om wat te schrijven. Misschien zoek ik ze alsnog bij en voeg ik ze toe. Maar ik beloof niets.

Advertenties

3 Responses to De val van Duyvendak: groteske vertoning

  1. keesjemaduraatje schreef:

    De leus “hun rechtsorde is de onze niet” is heel erg moeilijk te combineren en te plaatsen binnen je eigen personlijke leven. Een uitkering aanvragen, een baan binnen de overheid en zelfs een baan aannemen binnen een gewoon bedrijf, is allemaal erg moeilijk te rijmen met deze leus. Het is dan ook geen wonder dat Wijnand de leus alleen heeft geroepen tot het moment dat hij zelf in de politiek ging. Dat kan ik nog volgen. Maar als hij nu opeens roept dat buitenparlementaire acties niet meer mogen, dan gaat het inderdaad te ver.

    Zijn halfslachtige houding heeft hem de das omgedaan en niet de hetze van rechts.

  2. […] tussen zijn houding van toen en die van nu. Het is óók geen echte verontwaardiging over het, bepaald niet probleemloze, karakter van onderdelen van het inbraak-plus-publicatie-gebeuren uit […]

  3. […] eerste succes boekte rechts tegen GroenLinks-kamerlid Duyvendak. Die erkende dat hij betrokken was bij een inbraak bij Economische Zaken. Uit documenten die […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: