Presidentsverkiezingen VS op gang – wat wordt het?

De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn op gang, kiezers gaan naar de stembus, binnen 12 tot 24 uur weten we wie de volgende president van Planeet Aarde is – want daar komt het op neer. Toch eens regelen dat álle bewoners van die al tientallen jaren vanuit het Witte Huis geterroriseerde planeet  overtde hoofdbewoner van dat gebouw mee mogen beslissen.

Hoe zal de uitslag zijn? En wat zal de uitslag betekenen? Veel wijst op een grote overwinning voor de Democratische kandidaat Obama, en ook ik denk dat hij wel zal winnen van de in peilingen zwaar op achterstand gezette McCain. Er ligt zelfs al een uitslag die in die richting wijst. “Historische overwinning Obama in Dixville Notch”, kopt De Volkskrant. Dixville Notch blijkt een dorp in New hampshire te zijn waar de bewoners vanmoergen al hebben gestemd en waar de stemmen al zijn geteld: zes voor McCain, vijftien voor Obama. Voorwaar, indrukwekkend! De overwinning voor de Democraat is historisch, een meerderheid stemt er doorgaans Republikeins: “De enige Democratische presidentskandidaat die in Dixville Norch won, was in 1968 Hubert Humphrey.”  De Volkskrant vertelt er niet bij dat in dat jaar 1968 net Humphrey de verkiezingen won, maar de Republikein Richard Nixon. Zo ‘veel’ zegt zoiets.

Ook nu is het niet uitgesloten dat peilingen plus het historische Dixville Notch er toch naast zitten. Winnen zal Obama wel, maar de marge zou wel eens veel kleiner kunnen zijn dan de voorspelde ‘landslide’ in Democratische richting. Er is het zogeheten Bradley-effect: mensen die nu zeggen voor de zwarte kandidaat te stemmen, omdat het not done meer is om openlijk racistisch te zijn – maar dat uiteindelijk toch niet doen. Bradley was kandidaat voor gouverneur in 1982, zwart, en liep via dit mechanisme een voorspelde overwinning mis. Overigens is de kracht van dit effect wel aan twijfel onderhevig.

Tweede reden om niet al te makkelijk uit te gaan van deen grote Obama-zege: gesjoemel. Republikeinen zijn op grote schaal bezig met allerlei obstakels op te werpen tegen vooral armere en zwarte kiezers – de mensen waar Obama het van moet hebben. Absurd hoge eisen stellen aan identificatie, mensen die ooit iets strabraars hebben gedaan van kieslijsten schrappen, een ondoorzichtig soort meldingsplicht, er is een hele rtrukendoos voor. De Republikeinen voeren al een lastercampagne tegen de groepering ACORN, zo brengt Tom Eley op de WSWS op 18 oktober in beeld. ACORN is een organisatie die kiezers, vooral arme kiezers en dus vooral potentële Obama-stemmers, helpt zich te geristreren. McCain en consorten doen alsof deze registratie fraude in de hand werkt, iets waar geen serieuze aanwijzingen voor zijn. Maar het tegenwerken va de Democratische campagne door de Democraten van kiezers te beroven is wel wat laster waard. McCain kan niet meer openlijk winnen, maar dat wil niet zeggen dat Republikeinse functionarissen de verkiezingen niet voor hem kunnen stélen. Bush via diefstal in Florida 2000, en in Ohio 2004, immers ook het presidentschap in handen gekregen. En ook als het niet lukt om op deze manier McCain president te maken – het kan de marge van Obama’s overwinning wel aanzienlijk verkleinen.

De Republikeinen brachten nog wel meer vergif in stelling tegen Obama en zijn kiezers. Op Consortium News gaf William Loren Katz op 28 oktober een handvol voorbeelden van het grove, openlijke racisme dat op republikeinse verkiezingsbijeenkomsten te horen is geweest. Ook werd hij daar ‘terrorist’ genoemd, en waren enr soms kreten als ‘maak hem dood!’ te horen – zonder dat McCain of Palin daar op consistente wijze afstand van namen. Hem een ‘moslim’ noemen, of een ‘Arabier’ was een favoriete, racistische, methode.

Als McCain wint, dan is dat een overwinning voor dít soort vergif, voor een hard rechtse campagne waarin gemanipuleer met kieslijsten, racisme en lage beschuldigingen van ‘terrorisme’ de toon zetten. Alleen al hierom is een nederlaag van McCain, liefst een hele stevige, veel minder kwalijk dan een nederlaag van Obama. Er zijn natuurlijk meerdere redenen. McCain wil van geen eterugtrekking uit Irak weten, en staat bekend vanwege zijn Beach Boys-parody: “bomb bomb bomb bomb Iran.” Over zijn kandidaat vice-president, de nog flink wat rechtsere Sarah Palin, hebben we het verder maar niet eens. Het hele stel verdient door de kiezers te worden weggevaagd en ondergeschoffeld, als de Halloween-figuren die het zijn.

Dat Obama op winst staat, is een opsteker voor de zwarte gemeenschappen die nu vor het eerst iemand uit hun kringen aan de poort van het Witte Huis zien. De Obama-winst symboliseert hoop – onder zwarten onder jongeren, wel degelijk onder arbeiders. Vakbonden rennen zich uit de naad voor de Obama-campagne. Wint Obama, dan zal er in de zwarte wijken feest worden gevierd, en onder heel veel armere mensen een zucht van verlichting te horen zijn. Ook de mensen die de afgelopen jaar tegen Bush’ oorlogen hebben geageerd en daar nog steeds mee doorgaan, zullen een Obama-victorie voelen alsof er een last van hun schouders valt. Eindelijk, eindelijk een eind aan het Bush-tijdvak! Ik zal dat gevoel van opluchting delen – maar het gevoel is vermeng met grote nieuwe zorg.

Obama’s kracht is namelijk bepaald niet alleen, of zelfs vooral, de kracht van de onderkant, of van progressief Amerika. De hoop waarmee veel progressieve mensen Obama toejuichen, is voor een zeer groot deel een illusie. Zo links is Obama helemaal niet. Hij wil een gedééltelijke terugtrtekking uit Irak – en wil éxtra troepen naar Afghanistan sturen. dat is een verschuiving van oorlogstoneel, geen anti-oorlogsbeleid. Hij steunde de bail-out voor Wall Street. Hij belooft slechts heel beperkte sociale verbeteringen in de VS, en heeft duidelijk gemaakt dat er in de hoofdlijnen van het buitenlands- en oorlogsbeleid heel weinig verandert.

En hij heeft inmiddels juist vanuit de top van de Verenigde Staten, de ondernemerklasse, ook grote steun. De meeste kranten – zelf onderdelen van grote bedrijven – steunen Obama: 180 voor Obama, 75 voor McCain, zo bericht Tom-jan Meeuws voor de NRC. Colin Powel steunt Obama – de Powell van Desert Storm in 1991, de Powell van de leugens voor de VN in 2003 over massavernietigingswapens in Irak, de Powell die de Irak-oorlog kritiseerde, niet als zijnde verkeerd, maar als niet effectief uitgevoerd. Een overwinning voor Obama is niet alleen een overwinning van hoop op veranderingen ten goede. Het is tegelijk een overwinning vooor dat deel van de gevestigde orde dat de belangen van grote ondernemers in de VS, binnenlands én wereldwijd, keihard wil blijven bevorderen, maar op een wat minder avontuurlijke en in die zin wat slimmere manier dan Cheney en Bush dat deden.

Het verwelkomen van een Obama-zege is daarmee niet onjuist – zoiets geeft lucht, ruimte, moed om voor  verdergaande verandering op te komen. Maar stéún aan een Obama-overwinning – zoals ‘Lenin’, van Lenin’s Tomb toch doet in zijn commentaar-rubriek bij een op zich prima artikel over de verkiezingsstrijd – , door te zeggen dat hij in een staat waar het erom spant op Obama en niet op een progressieve kandidaat buiten de twee partijen zou – zulke steun is naar mijn mening geheel onjuist. Linkse mensen blijven wat mij betreft maar beter stelselmatig nee zeggen tegen beide vleugels van wat nog altijd die ene Big Business Party – de uitdrukking is van de scherpzinnige romanschrijver Gore Vidal – is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: