Bloedbad Gaza: misvattingen over motieven en gebeurtenissen

De moordpartijen die Israël op Gaza bedrijft, dag na dag, week na week, gaan gepaard met een publiek debat waarin misvattingen welig tieren. Met die misvattingen wordt Israël feitelijk ingedekt. Dus is het zaak dat we de misvattingen te lijf gaan.

Misvatting 1.: ‘de oorlog draait om de raketten van Hamas; Israël’s aanval is daar een reactie op.’

De waarheid is dat Israël vanaf het moment dat Hamas de verkiezingen in Palestijns gebied won (januari), geweigerd heeft dat te acccepteren, Israël heeft er van alles aan gedaan om Hamas te dwarsbomen. De steeds strengere blokkades van Gaza waren daar een teken van, de militaire operaties die Israël herhaaldelijk in Gaza uitvoerde eveneens. Het hele conflict draait dus niet om raketten, maar om de afwijzing door Israël van een beweging die het Palestijns verzet, in Gaza en elders, met kracht tot uitdrukking brengt.

Ja, Hamas vuurde en vuurt raketten af op Israelische dorpen en steden. Het aantal dodelijke slachtoffers viel, al vóór de huidige aanval van Israël, in het niet vergeleken bij de Palestijnse slachtoffers van Israëlische aanvallen. Nee, die raketten zijn níét OK, ze vormen een nogal willekeurig wapen dat tegelijk weinig meer is dan een vrij machteloos gebaar van verzet. Maar uit het bovenstaande blijkt al dat Israël Hamas sowieso afwijst, raketten of niet. Als Hamas ophoudt met raketten, maar blijft opkomen voor het recht van Palestijnen op een staat in heel Palestina, dan verandert er aan de Israëlische houding waarschijnlijk weinig tot niets. Hooguit krijgt Israël dan wat extra problemen met haar PR.

Dat het niet de raketten zijn die Israëls echte oorlogsreden vormen, blijkt uit de aanloop naar de huidige aanvallen. Ik heb het eerder uitgelegd: vijf november al een militaire operatie van Israël binnen Gaza: 6 dode Hamas-strijders. De dag ervoor was er al een kleiner, soortgelijk, incident.

Deze Israëlische provocaties waren voor Hamas aanleiding om het afvuren van raketten te hervatten – na maandenlanzelf geen enkele raket te hebben afgevuurd en het afvuren van raketten door andere Palestijnse strijdgroepen tot bijna nul terug te brengen. Dat gebeurde als onderdeel van een bestand, afgeloten in juni 2008. Hamas deed wat was afgesproken: stoppen met raketten afvuren. Israël kwam haar deel niet na: het versoepelen van de blokkade. En Israël – niet Hamas! – maakte vervolgens op 4 en 5 november met haar aanvallen het bestand kapot. Meteen daarna scherpte Israël de blokkade van Gaza aan en sloot het gebied vrijwel totaal af; Sara Roy beschrijft in een schrijnend artikel in de London Review of Books (gevonden via Marxsite) hoe dat eruit zag.

In de maanden dat het bestand van kracht was, had Israel intussen de huidige aanvallen op Gaza voorbereid. Jonathan Cook schetst de lange aanloop. Israël zócht deze oorlog, en bracht met naar aanvallen Hamas ertoe haar raketbeschietingen weer te hervatten zodat Israël haar excuus had. Maar in de kern is dit dus géén oorlog vanwege die raketten; die zijn voorwendsel, niet meer.

Het is trouwens niet ongewoon dat Israël bestanden schendt of een eind aan gevechtspauzes maakt. Sterker nog: het is zo ongeveer de regel. Bij gevechtspauzes vanaf 2000 tot in 2008 was het in 79 procent van de gevallen Israël die als eerste het dodelijk geweld tegen palestijnen hervatte; in 8 procent van de gevallen waren het Pelestijnen die dodelijk geweld tegen israël hervatten; in 13 procent gebeurde het over en weer  op dezelfde dag. Bij gevechtspauzes die langer duurde was het vrijwel altijd Israël die weer begin met geweld. Jews Sans Frontières  haalt het onderzoek dat deze conclusies opleverde en waar ook het slopen van het bestand en de aanloop naar de huidige aanvallen nog eens keurig op een rijtje wordt gezet naar voren .

Misvatting 2: ‘Israël vecht een oorlog uit met Hamas.’

Dit is om enkele redenen een, zacht gezegd, nogal merkwaardige gedachte. Om te beginnen vecht Israël tegen meerdere gewapende groepen in de Gazastrook. Ja, Hamas krijgt de meeste aandacht. Maar het Volksfont voor de Brvrijding van Palestina (PFLP), een seculier nationalistische groep met een linkse inslag, meldt op haar website dat ze ook strijd voert tegen de Israëlische indringer op gaza. In het bericht meldt ze bovendien dat een hele reeks andere groepen aan de strijd deelnemen. Daaronder ook de Al Aqsa Brigades, de gewapende groep die bij Fatah behoort – bij de beweging dus die politiek lijnrecht tegenover Hamas staat, de beweging van president Abbas. Lenin’s Tomb vond hierover een bericht dat melding maakt van een zelfmoordaanslag die opgeëist is door deze groep. Dat zelfs deze groep zij aan zij met Hamas vecht, geeft aan dat de strijd er één is van het Palestijnse verzet als zodanig, niet enkel van Hamas. Dat hele Palestijnse verzet is dan ook doelwit van Israël.

Maar het is om een heel andere reden tamelijk absurd om te zeggen dat Israël eenvoudig oorlog voert tegen Hamas – tenziij de definitie van Hhamas eindeloos breder wordt gemaakt tot bijna elke bewoner van Gaza er onder valt, plus elke instelling die hulp aan de beviling levert of probeerd waar te nemen wat er precies gebeurt. Vandaag heeft Israël opnieuw een VN-gebouw  beschoten, en een gebouw waaronder meer persbureau Reuters een vestiging hadHamas-strijders zijn deel van Hamas. Hamas-leiders zijn Hamas. Maar mensen die werken in de ministeries waar het Hamas-bestuur leiding aan geeft, zijn ook Hamas. Hetzelfde geldt voor de scholen en ziekenhuizen. En mensen die met Hamas-strijders – misschien gewoon hun broers, zonen of vaders die de wapens hebben opgenomen tegen Israël – in hetzelfde gebouw zitten, zijn óók Hamas

De meerderheid van Palestijnen – de mensen die op Hamas gestemd hebben en/of anderzins Hamas erkennen als hun organisatie – zijn kennelijk ook Hamas, in deze wanstaltige logica. “Alles wat met Hamas te maken heeft is een doelwit,” zegt brigadier-generaal Dan Harel, assistent-stafschef van de Israelische strijdkrachten – een uitspraak die ik vond in een door Heathlander vezamelde reeks van uitspraken van hoge Israelische functionarissen.  Israël vecht dus tegen iedereen die ook maar iets met Hamas te maken heeft of te maken zou kunnen hebben, en dat zijn er in een gebied waar Hamas regeert, zoveel aanhang heeft en zoveel delen van het bestaan organiseert,  nogal veel.  De 300 kinderen die volgens UNICEF inmiddels door Israelische aanvallen zijn omgebracht zijn kennelijk ook Hamas.

 ‘Oorlog tegen Hamas‘  is weinig anders dan code: ‘Oorlog tegen de Palestijnse bevolking’ is een veel eerlijker weergave. Het is een Israëlische aanpak die terroristisch is: grof geweld tegen burgers in een gebied uitoefenen om de leiding in dat gebied onder druk te zetten, en/ of de burgers te bewegen zich tegen die leiding te keren.

Een hoge VN-functionaris zegt, nog tamelijk voorzichtig, dat er mogelijk oorlogsmisdaden gepleegd worden door Israël, en dat onderzoek daarnaar nodig is. Wie de berichtgeving een beetje volgt, ziet dat de Israëlische aanvallen druipen van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, tegen iedere zweem van internationaal recht. Jonathan Cook zet een aantal beschuldigingen in die richting op een rij; zelfs vanuit het Rode Kruis klinkt kritiek.

Zelfs de doden zijn niet meer veilig: Aljazeera laat op video zien dat Israël een begraafplaats bombardeerde. Zoals Lenin’s Tomb schrijft: het gaat hier om “een betekenis van ‘overkill’ die nog niet eerder bij me  was opgekomen.” En nog steeds weigert de Nederlandse regering de Israëlische aanvallen af te wijzen als de misdaden die het zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: