Staakt-het-vurens op Gaza: Israëlische nederlaag, en dat is maar goed ook

Is de Israëlische slachting op Gaza, na ruim drie weken, voorbij? Er is een soort van staakt-het -vuren, of eigenlijk twee staakt-het-vurens. Zaterdag kondigde Israël aan te stoppen met de aanvallen; zondag kondige Hamas, mede namens andere gewapende Palestijnse groepen, ook een staakt-het-vuren af. Van een tussen twee partijen overeengekomen bestand is geen sprake, en het geweld is ook niet volledig gestopt.

Als dat wel gebeurt, althans tijdelijk (met vrede heeft deze gevechtspauze sowieso al heel weinig te maken), dan is het een afloop die enerzijds opmerkelijk is, maar tevens voorspelbaar – en voorspeld. Het is opmerkelijk dat Israël, met haar enorme militaire overwicht, haar aanvallen stopt, zonder duidelijke overwinning. Premier Olmert van Israël motiveerde het staakt het vuren door te zeggen: “wij hebben alle doelstellingen van de oorlog bereikt, en meer.” Dat is in strijd met de hele rij uitspraken van Israëlische functionarissen over het oorlogsdoel van Israël die Heathlander onlangs verzamelde, en waarin vooral het breken van Hamas voorop stond. Lenin’s Tomb laat zien hoe weinig Israël heeft bereikt, en hoe de afloop lijkt op een eerdere oorlog: Libanon 2006.

En inderdaad. Hamas is niet gebroken, Israël heeft haar doelen niet gehaald. Niet waar het ging om de stopzetting van de raketbeschietingen vanuit Gza: tot op het laatste moment gingen die door. Niet wat betreft het breken van de mach van Hamas: die groepering is nog steeds aan de macht op Gaza. Niet wat betreft het opzetten van de Palestijnse bevolking tegen Hamas: van een brede afkeer ovan Hamas op de Gazastrook is weinig tot niets te merken. Zelfs  als verkiezingscampagne heheeft het bloedbad gefaald: de rechtse oppositie rond Netanyahu ligt vóór in peilingen. 

Het enige waar Israël onmiskenbaar in is geslaagd is dit. Israël heeft opnieuw laten zien dat het voor weinig terugdeinst als het erom gaat Palestijns verzet te breken. Weinig misdaden zijn te dol. Zeker 1200 Palestijnen heeft Israël gedood,  nog eens duizenden verwond, en 40.000 op de vlucht gejaagd.

Opmerkelijk is dan ook hoe stevig Hamas kennelijk staat. Het is nergens openlijk mee akkoord gegaan, het heeft haar gewapende acties opgeschort – en eraan toe gevoegd dat Israël een week krijgt om haar troepen uit Gaza terug te trekken. Hamas stelt doodleuk eisen aan de staat waarvan de premier beweert dat die bereikt heeft wat die wilde. Hamas slaat de toon aan, niet van een verliezer, maar van een partij die stand heeft gehouden tegen een geweldige overmacht. Niet alleen Israël, maar ook de VS die Israël steunde, en tal van andere regeringen, waaronder de Nederlandse, maakte deel uit van die overmacht.

Feitelijk heeft Hamas samen met andere delen van het Palestijnse verzet deze oorlog gewonnen, simpelweg door hem niet te verliezen. Hoe opmerkelijk dat ook is, helemaal onverwachts is het niet. Een verzet dat zo diep geworteld is in een bevolking die weinig tot niets heeft te verliezen, is vrijwel niet te verslaan. Met haar aanvallen vermoordde isrël zo openlijk zoveel burgers, dat protesten in allerlei landen regeringen onder druk begonnen te zetten om iets minder frontaal achter Israël te blijven staan. Venezuela en Bolivia hadden hun ambassadeurs al teruggetrokken, grotere diplomatieke schade zat eraan te komen. Oproepen om Israël te boycotten, kregen groeiend draagvlak. En een oorlog op de grond die langer zou hebben geduurd zou onvermijdelijk tot meer Israëlische slachtoffers hebben geleid – iets dat voor een flink deel van de bevolking van Israël dan al gauw een reden wordt om de steun aan de aanvallen in te trekken. Zoiets gebeurde tijdens de Libanon-oorlog van 2006, en de huidige gebeurtenissen lijken daar op. Dat Israël ook deze oorlog wel eens kon verliezen was dan ook her en der gezegd, onder andere op dit weblog.

De Israelische nederlaag zoals die zich nu aftekent is zeer welkom, maar voor oplichting is weinig tijd en aanleiding. Allereerst blijft de verslagenheid vanwege de grote aantallen mensen die door Israël zijn omgebracht: bijna net zo veel als destijds in Libanon, maar wel in veel korter tijd. En we mogen niet aannemen dat Israël zich bij deze afloop gaat neerleggen. Er komt een vervolg – en aangezien zelfs de hevigheid waarmee Israël tekeer ging, onvoldoende bleek om de Palestijnse weerstand te breken, is de kans groot dat Israël de volgende ronde nog veel grover middelen in gaat zetten.

Waar het verzet zo diep wortelt in een bevolking, krijgen pogingen om dat verzet definitief te breken, vroeg of laat een genocidale dynamiek. Om dat te helpen voorkomen is aanhoudende en verder opgevoerde druk door de snel opgekomen solidariteitsbewegingen van de afgelopen weken, absoluut noodzakelijk.

Advertenties

One Response to Staakt-het-vurens op Gaza: Israëlische nederlaag, en dat is maar goed ook

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: