Stafvervolging speelt Wilders vooral in de kaart

De komende rechtszaak tegen Wilders blijft de aandacht trekken. Die aandacht, in de huidige vorm, maakt zijn positie eerder sterker dan zwakker. Zijn aanhang groeit momenteel weer als kool. Ik vraag me af of degenen die zo blij zijn met de strafvervolging die onlangs tegen Wilders  is ingezet, nu nog steeds zo verheugd zijn.

Wilders heeft inmiddels aangekondigd (Nu.nl, 3 februari) dat hij de uitspraak van het Amsterdamse gerechtshof om tot vervolging over te gaan, aan de Hoge Raad wil voorleggen. Dat hoogste rechtscollege kan dan die uitspraak vernietigen. Ybo Buruma, strafrechtsdeskundige, noemt de poging  “kansloos”. Maar het is de vraag of het Wilders werkelijk gaat om vernietiging van dat vonnis. Het zou evengoed een poging van hem en zijn advocaat Bram Moscovitz kunnen zijn om de hele zaak in de schijnwerpers te houden, zodat Wilders zijn glansrol als bedreigde held van het vrije woord kan blijven spelen voor een groot en aandachtig publiek.

De steun voor Wilders vanuit dat aandachtige publiek neemt intussen spectaculair toe. Aan het eind van de week waarin bekend werd dat de aanklacht tegen hem toch werd doorgezet, stond hij alweer op 20 zetels in de peiling van Maurice de Hond. De week erop waren het al 23 zetels (NRC, 1 februari). Veel van de groei van Wilders ging ten koste van Verdonk, die in hetzelfde rechtse vaarwater opereert. Verschil tusen de twee: Wilders staat in de schijnwerpers, van Verdonk hoor je vrijwel niets.

Natuurlijk kun je tegenwerpen dat elk soort tegengeluid tegen Wilders aandacht betekent. Als aandacht alleen maar steun voor Wilders oplevert, moet je het dan wel doen? Is doodzwijgen dan niet beter? Ik denk dat dit een verkeerde conclusie zou zijn. Aandacht kan hem steun opleveren – maar dat kan gecompenseerd worden als er tegenover hem óók actieve steun ontstaat, en als die actieve oppositie de steun aan Wilders kan beginnen te ondermijnen. Precies dat laatste lijkt nu echter nauwelijks  het geval: terwijl rechts zich mobiliseert achter de grote blonde leider, wacht links hoopvol maar passief de afloop van de rechtszaak af.

Hier wreekt zich het soort tegengeluid waar te veel antiracisten, een te groot deel van links, momenteel op leunt: een strafvervolging. Ik heb al eerder uitgelegd dat vertrouwen op de staatsmacht in haar repressieve kern (strafrecht, politie, etcetera) een zeer problematische methode is. Het is niet ónze staatsmacht, en het bouwen erop versterkt krachten die tegenover links staan. Maar er is meer.

Een politicus met fascistische inslag en bijbehorende aanpak profileert zich graag als anti-Establishment, als tegenstander van ‘de elite’. Zo ook Wilders. Hij predikt een soort rebellie  – vooralsnog electoraal, maar het is naief om te denken dat het daarbij blijft – tegen wat hij beschouwt als een elite die doordrenkt is van linksigheid en multiculturaliteit. Hij verwijt die elite, zoals bekend, dat die veel te weinig doet tegen zijn opgeklopte angstbeeld, de ‘islamisering’.  Islam, links en de elite maken in zijn nogal paranoide wereldbeeld één front tegen het  Nederland van de ‘gewone mensen’. Hij voert die gewone mensen aan in een kruistocht tegen het dodelijke gevaar dat het vaderland bedrijft. Dat is zo’n beetje de aanpak.

Welnu: élk geluid vanuit  de toppen van de maatschappij tegen Wilders zal hij aangrijpen als bewijs dat, inderdaad, ‘de elite’ hem dwarsboomt. Het zal onder zijn aanhang de reactie versterken van ‘zie je wel, de hoge pieten zijn allemaal tegen ons en tegen onze aanvoerder.’ Een strategie van antiracisten die vooral bouwt op de top van deze maatschappij, die vooral hoopt dat figuren en instellingen van het establishment zich tege Wilders keren – zo’n strategie maakt het Wilders makkelijker. Zijn gejammer dat ‘de elite’ tegen hem en zijn aanhang is, krijgt er extra geloofwaardigheid door. Zijn rol als underdog wordt er makkelijker en nodeloos geloofwaardiger door.

Precies ook dáárom is de weg die via de rechtbanken Wilders wil dwartbomen zo gevaarlijk contraproductief. Want juist rechtbanken zijn bij uitstek pijler van het establishment. Juist tegenover  die pijlers kan Wilders zijn rechtse revolte van extra accent, aandacht en aanhang voorzien. De eerder genoemde cijfers uit de peiling van De Hond wijzen erop dat dit inderdaad zo werkt.

Een betere strategie werkt niet langs deze contraproductieve weg. Niet het establishment of één van haar pijlers gaat Wilders voor ons stoppen. Die taak ligt in handen van een beweging die Wilders’ positie als rechtse rebel ondermijnt. Links moet laten zien dat ‘gewone mensen’ réden hebben om boos te zijn op ‘de elite’ – maar dat die redenen niet liggen in het giftige brouwsel van racisme en nationalisme dat Wilders biedt.

Die strategie loopt dus niet via een Amsterdams gerechtshof en de Hoge Raad.  Die strategie betekent dat links in wérkelijkheid moet op komen voor ‘gewone mensen’ – maar dan voor ál die mensen, ongeacht huidskleur en godsdienstige achtergrond –  en duidelijk moet maken dat Wilders, met zijn economisch programma dat vooral ruim baan biedt aan ondernemers, dat helemaal niet gaat doen. Antiracistisch links moet tegenwicht bieden tegen Wilders – van onderaf, en niet via de pijlers van de gevestigde macht.

Advertenties

One Response to Stafvervolging speelt Wilders vooral in de kaart

  1. keesjemaduraatje schreef:

    “…terwijl rechts zich mobiliseert achter de grote blonde leider,…”
    Moet natuurlijk zijn: “geblondeerde leider”
    Bovendien mijn vraag aan de grote “Socialistische Leider Storm”: waar zie jij mobilisatie van rechts?
    Behalve dan in de fractie van de PVV.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: