Grimmig, grappig, goed: actie tegen Voorpost, Maastricht, 1 maart

Een nu en dan grimmige, nu en dan grappige, maar uiteindelijk vooral een goede dag voor antifascisten. Zo mag de eerste maart 2008 2009 (1), de dag van relatief succesvolle  tegenacties  tegen de fascistische groep Voorpost, de geschiedenisboekjes in. Ik was er, zoals aangekondigd, en hieronder wat indrukken. Niet veel foto’s, iemand van de organisatie vroeg op dat vlak om terughoudendheid: nazi’s kijken ook graag plaatjes en zo. Maar er was, zoals op de paar foto’s die in dit verslag staan, meer te zien dan enkel actievoerders…

Ik was meegegaan met de bus die door Antifascistische Actie (AFA) was georganiseerd, ik stapte op in Breda. De busreis was amusant en leerzaam, ik heb zo eens kennis gemaakt met een slag actievoerders waar ik vaker mee zij aan zij sta, maar zelden op een meer nabije manier mee in aanraking kom. Het betreft wat doorgaans autonomen wordt genoemd, veelal krakers of mensen die met de kraakwereld te maken hebben, vaak trouwens hele jonge mensen, alternatief gekleed, veelal donkere jassen en dergelijke. Wie denkt dat die sombere kledij een somber gemoed aanduidt, had mee moeten reizen, mensen waren vriendelijk en opgewekt, het was een schoolreisjes-stemming, maar dan even anders, er was veel lol en gezelligheid. Op een gegeven moment zaten we achterin de bus luidkeels het prachtlied “Knolrapen, lof, schorseneren en prei” van Drs P. te zingen (en voor degenen die mij kennen: nééheee, ik begon níet!). Bijzaken, maar toch niet helemaal: levenslustige vrolijkheid is gewoon gaaf, het is tegelijkertijd misschien wel ons sterkste wapen tegen rechts en de politie…

In de bus kregen we uitleg. De fascisten zouden aan de linkeroever hun mars houden, wij gingen demonstreren op de rechteroever, en daarna zou er een manifestatie komen. Natuurlijk wilden mensen ook de fascisten daadwerkelijk stoppen. Daarvoor moest men echter bruggen over, en daar stond natuurlijk politie. Een gezamenlijk plan om door te breken was er niet; dat er allerhande pogingen gedaan zouden worden was echter duidelijk

Eenmaal in Maastricht aangekomen zag ik ongeveer met wie we waren. Enkele honderden mensen, verreweg de meeste van de al beschreven autonome inslag. AFA had  alles uit de kast getrokken en haar mensen volop gemobiliseerd, met info-avonden en goed geregeld busvervoer uit een hele handvol steden (en de bussen zaten lekker vol). AFA mag sowieso trots zijn, dit was allemaal puik gedaan.

Tegelijk zag ik de oude beperking van dit type mobilisatie. AFA had haar mensen op de been gebracht, en met succes. Maar ‘haar mensen’, dat zijn dus vooral die al eerder beschreven autonomen, krakers en aanverwanten. Het is een bepaalde stroming, en tevens een bepaalde subcultuur, die er van een afstand niet erg open en aantrekkelijk uitziet voor wie er niet bij hoort. Het is in de beeldvorming toch te vaak  ‘de knokploeg van links’ die de knokploegen van rechts te lijf wilde, met de bevolking als toeschouwer. Terwijl ik juist denk dat we de meerderheid van bevolking moeten zien als de belangrijkste déélnemer-van-morgen.

Maar het is zinloos om dit AFA te zwaar aan te rekenen. De vraag is niet waarom zij er was, in groten getale. De vraag is: waar was de rest van actievoerend links, om van bredere groepen maar te zwijgen? Welnu, die was er ook, meer dan bij eerdere AFA-acties, maar toch nog mondjesmaat. Doorbraak was met een handvol mensen, en deelde kranten van het ermee verwante Fabel van de Illegaal uit. De Internationale Socialisten (IS) waren er, met een flink groepje, en de bekende borden en krant. Ik heb ook een tijdje met zo’n bord gelopen, en het was erg goed om weer eens een serieuze IS-deelname aan antifascistische acties als deze te zien. Het was ook te lang geleden… Offensief was er, met geestverwanten van hun Belgische zusterorganisatie, zeker 10 tot 15 mensen. Dat was het echter wel, wat georganiseerde deelname van níét-autonoom links betreft. Daar ligt werk te verzetten dus.

De demonstratie zelf ging aanvankelijk rustig, maar wel levendig. We deden leuzen als: “toen niet nu niet, nooit meer fascisme!”, “geen vrouw, geen man, geen mens is illegaal”, maar vooral vaak “Alerta Alerta Antifascista!” Beetje typisch, zo vind ik al langer, om je hoofdleus in het Spaans te schreeuwen, het is niet de handigste manier om omstanders duidelijk te maken waar het om gaat, want ik geloof niet dat we door de Spaanstalige buurt van Maastricht liepen, en de Spaanse Burgeroorlog is echt voorbij…

Het is één van de aanwezige symptomen van de bij AFA gangbare stijl van actievoeren: eigen codes, voor actievoerders zelf relevant, ter onderstreping van eigen politieke en culturele identiteit, maar met teveel de eigen groep als referentiekader en als degene die niet alleen schreeuwt maar ook zichzelf toeschreeuwt. Alsof we vooral voor onzelf, voor ons eigen gevoel, aan het demonstreren waren, méér dan om daardwerkelijk verandering af te dwingen, al ga ik ervan uit dat dat laatste uiteindelijk wel degelijk de bedoeling is van ál die actievoerders. De mensen buiten ons – de allerbelangrijkste krachtbron van links! – blijft echter veel te gemakkelijk buitenstaander.

Er waren meer tekenen hiervan, niet altijd  aangenaam. Wat moet bijvoorbeeld dat eindeloze afsteken van vuurwerk, harde rotjes, op zo’n demonstratie? Ongetwijfeld geeft het een kick, voor sommige actievoerders zélf. De fascisten heb je er echter niet mee, die verzamelden zich een kilometer verderop aan de andere kant van de Maas. De politie heb je er niet mee, hooguit draagt het bij aan een opgefokte sfeer die het voor politie makkelijker maakt om te gaan meppen. Wie je ermee raakt? Je mededemonstranten. Ik schrok me keer op keer een hoedje, en ik was de enige niet. Een meisje van vijf, aan de hand van papa  zat keer op keer met angstige blik en handjes aan het oor. Die denkt misschien komende tijd bij het woord ‘demonstratie’ vooral aan nare harde knallen. Papa bedenkt zich misschien twee keer of hij haar nog meeneemt, en – misschien bij gebrek aan oppas, ik noem maar iets – zelf dus wel gaat. Zo maak je deelname van mensen buiten de gangbare activistische kringen extra moeilijk, en dat is zo jammer, zo onnodig jammer. Het lijkt een kleinigheid, maar om rechts te stoppen hebben we een strijdbaar maar tegelijk veel opener en breder radicaal links nodig. En waar ik aan meedeed was absoluut strijdbaar, maar niet heel erg open.

Er is op dit soort punten wel verbetering de laatste jaren. Ik heb wel eens aan dit soort acties meegedaan terwijl er voortdurend dezelfde soort punkmuziek van de geluidswagen kwam. Blijkbaar is dat de smaak van deze groep actievoerders. Nu hoorde ik allerlei muziek, punk, reggae, Latijnsamerikaans, hardcore, een lied van Steve Earle, en zelfs Johnny Cash. Je krijgt dan meteen een opener sfeer, al blijft de muziek afgestemd op de eigen smaak van actievoerders. Pas als er ooit eens twee liedjes van Marco Borsato op zo’n actie gedraaid worden, dán weten we dat het begint te lukken om echt bredere groepen te bereiken, want dán is er kennelijk de houding om de drempel zo laag mogelijk te maken om mee te doen, wie je ook bent en wat je smaak ook is.

Onderweg werd even halt gehouden voor een toespraak van iemand van Offensief, curieus genoeg de enoge inhoudelijke toespraak. Kennelijk had deze groep haar plek op het podium verdiend door tijdig aan de mobilisatie deel te nemen en zich echt in te zetten. Misschien iets voor andere betrokken organisaties om eens  over na te denken.

De toespraak zelf vond ik vrij verdrietig. Al bijna in het begin zo nadrukkelijk het punt maken dat geweld tegen extreem-rechts niet nuttig is, dat vind ik op een actie waarvan confrontatie met fascisten nu eenmaal een wezenlijk deel is, nogal ongevoelig en tactloos, als je die mening al bent toegedaan (ik niet; soms heeft zulk geweld zijn plek en zijn nut). De discussie daarover is nuttig, maar niet op zo’n moment, nu was het bijnal alsof het ‘nette’ deel van de demonstratie afstand nam van het ruigere deel, en een vermanend woord uit meende te moeten spreken. En het inzicht dat Voorpost geen antwoord heeft op de crisis van het kapitalisme dient ongetwijfeld uitgelegd te worden – maar niet aan de mensen die al aan het demonstreren waren tegen Voorpost.

We mochten weer verder. We kwamen  bij een loopbrug over de Maas. Daar stonden vier agenten te paard en wat andere politielui. Natuurlijk ging een groep actievoerders naar voren – de fascisten waren aan de overkant! Er ontstond een kleine confrontatie maar omdat de betoging als geheel geen hechte groep was die wist door te duwen, stond slechts een kopgroep vooraan voor een doorbraakpoging die beantwoord werd met harde klappen van agenten. Erom heen heen en weer geren, vooruit, achteruit, lichte chaos.  De politie had een politiewagen vlak voor de loopbrug neergezet, ongeveer waar actievoerders en politie tegen elkaar stonden. Een typisch gevalletje van foutparkeren dus, en beantwoord met een stevige boete ook: actievoerders  besprongen de wagen en beschadigd het ding flink. Moet de politie maar niet zo stom zijn.

Bijna dreef de ME, die even later van op de brug en elders opdook, de demonstratie in twee groepen uiteen, eentje terug naar vanwaar we kwamen, eentjenaar de rest van de route. Dat gebeurde gelukkig niet, de betoging vervolgde haar weg. Op een gegeven moment zagen we zelfs ME-busjes áchteruit rijden op ruimte te maken voor ons.

Bij de loopbrug, na confrontatie

Bij de loopbrug, na confrontatie

 

We kwamen terug op het manifestatieterrein bij de Maas, alwaar iemand van de organisatie steeds berichten doorgaf van wat er aan de andere kant van de Maas plaatsvond. Dit werd afgewisseld door muziek, waaronder de bijzonder grappige act van de  Bucket Boys. Drie jonge kerels, eentje met een éénsnarige bas, eentje met een jerrycan als slagwerk, en eentje met banjo, en alledrie met een enorm plezier in wat ze deden. Gekke liedjes, met een politieke knipoog, en met overgave meegezongen en geklapt. Het mooist vond ik de toepasselijke gouwe ouwe die ze deden: “Don’t fence me in!”

Want dat waren we intussen: fenced in, zonder hekken dan, ingesloten door de ME die overal om ons heen stond, terwijl wij aan de Maasoever ons vrolijke ding deden. Het idee was kennelijk om ons daar te houden tot de Voorpost-optocht achter de rug was. In feite is zoiets een tijdelijke vorm van massa-arrestatie, en zouden degenen die daarvoor opdracht geven, wegens wederrechtelijke vrijheidsberoving aangeklaagd moeten worden, als ik tenminste geloof had in het aanklagen langs juridische weg van degenen die onze rechten dwarsbomen… Af en toe probeerde een arrestatieteam – sjaggie koppen, stoere sprotschoolgriezels, zwaar schoeisels, je pikt dat geteisem er zó uit –  mensen  op te pakken. Dat bracht dan weer mensen van ons ertoe bracht zich naar de plek des onheils te spoeden en arrestatie proberen te voorkomen. Daar stond dan meteen weer ME bovenop, mepklaar. Even later kalmeerde de boel weer, ging de muziek weer door en hervatten we ons bizarre feestje.

Het was een alternatieve picnick, omringd door ME-ers, eigenlijk enorm grappig en gezellig. Wat zullen die ME-ers gedacht hebben, terwijl ze urenlang zo stonden opgesteld en uitzicht hadden op toch tamelijk vrolijk bezig zijnde mensen?

ME-ers kijken...

ME-ers kijken...

Ik heb een leuk spelletje met ze gespeeld trouwens, althans met een enkele ME-er. Ik ging er eentje strak aankijken, récht vooruit, met  duidelijke afkeer, maar zonder iets te zeggen of gebaren te maken verder. Gewoon kijken. Binnen een minuut keek de ander wég, opzij. Ik gewoon doorgaan met kijken. Snel keek de ME-er weer of-ie weer recht vooruit kon kijken maar daan stond nog steeds mijn blik op gericht. Dan maar snel mijn blik ontwijken en de andere kant opzij kijken. Ik maar kijken, hij maar heen en weer kijken, kennelijk met groeiend ongemak. Je kunt ook zonder stenen ME-ers die jou proberen op te sluiten, treffen…

De berichten vanaf de andere kant van de Maas werden intussen steeds gunstiger. Er was al aan het begin het grecuht dat een flinke groep Molukse jongeren zich opmaakte om de fascisten te lijf te gaan. Later hoorden we aanvankelijk van 300 fascisten die daar liepen – veel te veel, en met politie die ze de ruimte gaf. Maar kort daarop kwam het bericht door dat een zitblokkade van tegenstanders de Voorposters de weg versperde en tot vertraging leidde. Daarna hoorden we van hooligans van MVV (Maastricht) en Fortuna Sittard de fascisten zelfs aanvielen;doorgaans is het oorlog tussen deze twee clubs en hun aanhang; nu stond met kennelijk zijaan zij om de fascisten  het leven zuur te maken. Daar zat meer eenheidsfront in dan in de houding van de gemiddelde trotskist. Ook waren er kennelijk antifascisten in geslaagd toch aan de overkant te komen om de fascisten dwars te zitten.

Uiteindelijk kortte de politie de fascistenmars in, moesten ze hun bussen weer in, en was hun optocht voorbij. Stenen vlogen naar hun bussen die beschadigd raakten – niet onbelangrijk, zoals iemand van de organisatie van onze manifestatie duidelijk maakte: een touringcarbedrijf zou zich nu wel twee keer bedenken voor ze een bus aan zulke lui verhuurt…

Berichten als deze brachten grote vreugde, ook bij mij. De mobilisatie die AFA op gang had gebracht was niet rechtstreeks betrokken bij de hoologans-tegen-fascisten-acties aan de overkant. Maar de mobilisatie van AFA hangt er wel mee samen, heeft mensen op het spoor gebracht om kennelijk zélf iets te ondernemen. En dat eigen initiatief – ik zou er goud voor geven om erachter te komen hoe dat werkt, hoe dat op gang komt, hoe supporters hier precies over denken en praten – is zo enorm waardevol. Waar dit samen gaat met georganiseerd en doordacht activisme, daar zijn grotere successen mogelijk. En ik geloof niet dat de hooligan-actie afgedaan kan worden als raddraaierij, zoeken naar geweld. Dan hadden ze net zo goed de antifascisten ook kunnen belagen. Ook is het niet puur een kwestie van ‘geen buitenstaanders, links of rechts, in onze stad of streek’. Want wederom: wij – voor het overgrote merendeel geen Maastrichtenaren en geen Limburgers ook – werden met rust gelaten. De hooligans hebben een keus, een politieke keus gemaakt – tégen fascisten. En het was gelukt de nazi-mars stevig ingekort te krijgen. Het was een succés.

Uiteindelijk, toen Voorpost haar aftocht had moeten blazen, mochten wij het terrein af, in groepen, onder scherp toezicht van ME-linies, en van achter door een peloton ME langzaam opgedreven door modderig terrein. Maar vóór dat gebeurde, vertrok opeens de hele Offensief-groep, kennelijk ongehinderd door de politie, van het terrein. Ik weet niet precies hoe en wat, en elke actievoerder en groep maakt haar eigen afweging… Maar het zag er niet erg solidair uit, het zag eruit als wegwezen hier voor het misgaat, het wekte mijn verontwaardiging, en niet enkel de mijne. Juist voor de solidariteit blijf je in zo’n situatie juist bij elkaar en vangt samen op wat er nu eenmaal kan gebeuren. Nogmaals, een ieder moet het zelf weten. Maar het respect voor Offensief als onderdeel van het actiegebeuren in Nederland is er bij mij, en ongetwijfeld bij andere mensen, niet bepaald groter op geworden.

Terwijl de politie de demonstranten aldus groepsgewijs en onder ME-overmacht liet gaan,  was er opeens heisa: kennelijk een arrestatie, mensen renden vooruit, en even later scheurde een arrestantenbusje weg, nadat actievoerders op het busje hadden getimmerd en een poging tot ontsnapping was gedaan. De ME rukte verder op, en we stonden snel ingesloten op de parkeerplaats van de bussen. Even later:  “hier spreekt de politie… er is een noodverordening van kracht.”  We dienden de bussen in te gaan, anders werden we aangehouden! Als véé, als véé. Er kwam iets in me op van: allemaal weigeren. Want er liepen ook mensen rond die via ander vervoer waren gekomen, moesten hen aan arrestatie overlaten? En zou de politie het inderdaad zo ver laten komen dat ze dan iedereen aan zouden houden? Met al het werk dat dit voor hun betekent, arrestanten opsluiten, verbaal opmaken, de hele mikmak? Maar ja, om het daar op áán te laten komen, ook weer zo wat…

Uiteindelijk gingen we de bussen toch in, en was het actievoeren voorbij. Er volgde voor mij nog een flinke busreis, waarin ikplezierig en nuttig gepraat heb met een mede-activist die ook al wat jaren meeloopt en met wie ik veel uit te wisselen had.  Toen naar huis, en wat rust en dit verslagje maken. Ik denk dat we al met al terug kunnen zien op een relatief succesvolle dag in de antifascistische strijd.

(1) met dank aan enkele commentaarschrijvers hieronder die mij om de domme dateringsfout wezen 🙂

Advertenties

22 Responses to Grimmig, grappig, goed: actie tegen Voorpost, Maastricht, 1 maart

  1. Jelle Schuurman schreef:

    Erg goed stuk! 🙂

    De politie was op sommige momenten enorm onhandig aan het doen. Toen de fascisten weg waren hadden ze ook gewoon kunnen vertrekken en waren we gewoon naar de bussen gelopen, maar nee, de wouten hadden blijkbaar andere plannen waardoor ze het enorm moeilijk voor zichzelf maakte en der weer een busje beschadigd raakte (wat ik hoorde was dat dat busje iemand van ons aanreed waardoor mensen boos werden, een ander verhaal is dat iemand net was opgepakt en de bus weer uitsprong en een deel erachter aan ging om de rest e bevrijden… Ik weet niet wat de juiste versie is)

    Hier zie je wat er is overgebleven van het busje dat fout geparkeerd stond bij de brug: http://www.nufoto.nl/fotos/91934/politie-grijpt-in-bij-demonstratie-maastricht-.html

  2. afadenhaag schreef:

    Mooi dat Steve Earle gewaardeerd werd! Als Marco Borsato ooit een nummer maakt met een tekst zoals dat dan maakt ie ook wel een kans op een dergelijke eer 🙂

  3. aad schreef:

    Ik heb op die dag heel wat van die hooligans gesproken en verschillenden zeiden: “als ik eerlijk ben, hadden we net zo goed jullie linksen kunnen pakken”. Er zaten tussen de molukkers ook wat skinheads van de oude garde hooligans die “normaal wel met zulke rechtsen meelopen”. Maak je dus niet te veel illusies over de de politieke keuzes van deze voetbalsupporters

  4. micha schreef:

    maart 2009 he;)

  5. Hooligan schreef:

    Wij hebben geen politieke keuze gemaakt.

    Wat Aad zegt klopt.

  6. no-one schreef:

    Het was goed je weer te zien Peter. Mooi verslag van de dag en een mooie politieke analyse.

  7. Dylan schreef:

    @aad

    feit blijft wel dat ze ons dus niet pakten, maar wel de rechtsen. Zeker, t politieke niveau zal niet al te hoog liggen, maar t feit dat ze dus de fasco’s aanvielen en niet ons zegt wel iets over dat de meerderheid in ieder geval geneigd werd eerder de fasco’s te meppen dan ons. Ook vrij logisch, gezien de samenstelling van de hooligans (niet alleen ‘autochtoon’ maar ook ‘allochtoon’)

  8. Dave schreef:

    Nederlandse voetbalvandalen zijn tot nu toe altijd a politiek geweest, echter die rechtse groep aanvallen(als ze dat al gedaan hebben want sp-ers zijn koetpraters) legitimeer je makkelijker, het is populairder zal ik maar zeggen.
    Ondanks dat lijkt mij dat de mvv aanhang meer naar rechts neigd dan naar links, ik ken er een paar en die zijn echt niet links.
    Over het politieke nivo (niveau is meer burgerij) kan ik niet veel zeggen, lijkt mij dat dat per individu verschilt.

    Enjoy capitalism

    groet, dave

  9. Dave schreef:

    neigt bedoel ik

  10. Buchan schreef:

    Opmerkelijk is het wel dat de laatste paar keren dat de fasjo’s van de straat gemept werden, hooligans hierbij en belangrijke rol speelde. Amsterdamse hooligans in de Baarsjes, Feyenoord hooligans in Rotterdam, Top-oss in, nou ja dat lijkt mij duidelijk, maar ook in Deventer en Utrecht zijn ze door hooligans (?) de stad uit gemept. Wilt niet zeggen dat het nu allemaal linkse antifa zijn, maar het feit ligt daar dat ze op dat moment hetzelfde doel hadden als de antifa.

  11. Willem schreef:

    Zo mag de eerste maart 2008, de dag van relatief succesvolle tegenacties tegen de fascistische groep Voorpost, de geschiedenisboekjes in.

    is het niet 2009?

  12. […] Grimmig, grappig, goed: actie tegen Voorpost, Maastricht, 1 maart Een nu en dan grimmige, nu en dan grappige, maar uiteindelijk vooral een goede dag voor antifascisten. Zo mag de eerste […] […]

  13. Dieter schreef:

    idd succesvol!
    Maar niet voor links vermits alweer maar is aangetoond dat de onverdraagzaamheid en het blijkbaar baar bijbehorende geweld niet van rechts komt maar van links.

    Voorpost heeft een succesvolle dag gehad want ze hebben en kunnnen betogen en ze hebben aangetoond dat AFA en aanverwanten geweldadige creaturen zijn!

    Proficiat om hen dit te gunnen!

  14. […] politieoptreden zelf kijken (voor een schets van de gang van zaken verwijs ik naar mijn eerdere verslag van de dag; en naar de berichtgeving op Indymedia). Dat optreden is niet zonder meer een, op zich al […]

  15. Vrij-koerdistan schreef:

    Het is maar goed dat er veel tegen de voorpost demonstreerde. Maar het grotere gevaar is nog niet geweken. EN DAT IS WILDERS DE WATTENSTAAF! Ik wil graag weten of er een groot afa demo wordt georganiseerd tegen wilders. Verkiezingen is er al over een tijdje kom op mensen word wakker.

  16. Peter Visser schreef:

    Ik ben 58 jaar en overtuigd antifascist. Vlaggen uit zetten onder het motto: ‘dat land is van mij, anderen oprotten’ is een slechte natuurlijke eigenschap. Hiertegenover kun je culturele eigenschappen plaatsen zoals: rechtvaardigheid en solidariteit. Dit maakt het dier ‘mens’ menselijk.
    Ik heb met de antifascistendemonstratie meegelopen en dat deed ik uit volle overtuiging en dat blijf ik doen. Toch ben ik enigszins teleurgesteld. Waarom?
    – Enkele van de vierhonderd demonstranten riepen op tot geweld.
    Dit past niet bij mijn beeld van de antifascistische beweging. Het past in deze tijd meer bij mensen die (evenals bij hooligans en fascisten) een probleem hebben om hun eigen innerlijke agressie om te zetten in positieve daden die daadwerkelijk kunnen leiden naar een betere wereld voor iedereen.
    – Die enkele agressieve demonstranten hebben waarschijnlijk ook een gebrek aan visie.
    Ik zou deze mensen willen oproepen een duidelijke visie te maken van hoe onze wereld er uit zou moeten zien. Dan kun je ook een visie maken over de manier waarop je deze wereld een stukje korter bij wil brengen.
    – In hoeverre houden die agressieve demonstranten rekening met hun mede-antifascisten?
    Het beeld dat deze mensen bij de gewone burger achter laat is afstotend en bij kinderen angstaanjagend. Dit doet de beeldvorming van de antifascistische beweging, of liever nog het positieve woord basisdemocratische beweging, geen goed. Zeker niet als ‘de wolven in schaapskleren’ aan de overkant ‘netjes’ blijven.
    Één ding kan ik al zeggen: Je hebt een grote brede beweging van mensen nodig waarbij ‘-isme’ niet het belangrijkste is.
    Kort gezegd: We staan samen aan dezelfde kant, maar hoe kunnen we samen verder?
    Overigens: Ik durf voor mijn mening en daden open en eerlijk uit te komen, ben niet bang voor de gevolgen en schaam me er ook niet voor. Ik hoef mijn gezicht niet te bedekken.

  17. nol schreef:

    ik wil bij deze AFA bedanken .
    het standpunt van “geen fascisten Nsb-ers etc. op straat zonder tegendemonstratie” is het enige juiste .
    Dat de populistische burgemeester Leers de tegenbetogers criminaliseert was te verwachten .
    ik denk dat progressief maastricht zich daarom niet actief heeft durven opstellen .
    ik heb de voorpost stoet deels gevolgd en heb ervan “genoten” hoe wij die neo-nazi’s de huid hebben volgescholden .op iedere straathoek waren er dergelijke incidenten ;
    de politie heeft wijselijk besloten deze “martelgang” van die vlaams blokkers in te korten , de dreiging die van het publiek uitging was groot .
    Nogmaals AFA bedankt voor jullie komst , ondanks de minimale medewerking van de maastrichtse burgerij .

  18. Jumanah Z. schreef:

    Hallo, een mooi verslag dat tot nadenken stemt, heb net een artikel in de Elsevier achter de kiezen, inclusief allerlei reacties waardoor mijn ontbijt spontaan zou wederkeren, ware het niet dat mijn gevoelige maagwand weigert zich te laten intimideren!

    Wat mij in al deze ontbreekt, is het feit dat we blijkbaar vergeten dat organisaties als De Voorpost op schandalige wijze MISBRUIK maken van democratische beginselen en onder valse voorwendselen een vergunning loskrijgen om demonstraties te houden, zogenaamd tegen drugs, maar in principe louter en alleen om hun twijfelachtige denkbeelden en plein 92 public kenbaar te kunnen maken.

    Dat vind ik een zeer zorgwekkend iets en een zeer kwalijke inschattingsfout van de gemeente Maastricht om dat soort zaken in de stad toe te staan.

    Verder is het in cultuur-historisch perspectief wel interessant en ontroerend, om te zien dat mensen hun oerinstincten nog steeds niet verleerd hebben, zich samenpakken tegen een groter (en serieuzer te nemen) kwaad dan supporter zijn van rivaliserende voetbalclubs en een soort van militant bewustzijn of instinct hebben dat, in goede banen geleid, wellicht tot een goed en daadkrachtig democratief (democratie en demonstratie samengevoegd) gereedschap kan worden gevormd.

  19. Herman Goedertier schreef:

    Extreem links en extreem rechts ik moet er allebei niets van hebben. Extreem links was veel geweldadiger en daar verspelen ze veel goodwill mee. De enige van goede zin zijn dus de politiemensen die onze grondwet beschermen (vrijheid van demonstratie/menigsuiting).
    En dit op een goede manier deden. Het is allemaal schorem (jij ook Peter) dat weg moet blijven uit onze stad.

  20. geert schreef:

    Als anti-fascisten zichzelf isoleren van bredere lagen, komen er geen grotere mobilisaties. Op dit ogenblik is er nood aan vreedzame anti-fascistische mobilisaties die omstaanders niet afschrikken maar eerder aanmoedigen om er zelf aan deel te nemen. Dat is wellicht het grote verschil tussen de houding van Offensief en wat hierboven werd geschreven.

    Op het eindpunt vertrokken we met Offensief overigens niet op deloyale wijze, de betogers mochten vertrekken en dus deden we dat ook. De vraag of er mogelijk arrestaties zouden zijn bij het vertrekken, was – nadat we urenlang omsingeld waren – niet echt meer relevant in die zin dat arrestaties in alle mogelijke scenario’s konden. Vertrekken was dus geen foute optie, na ons volgde de rest van de aanwezigen toch ook?

    Radicaal zijn is niet hetzelfde als je radicaal voordoen. We moeten de niet-overtuigden bereiken. Dat is ongetwijfeld een discussiepunt waarover nog verdere uitwisseling van meningen binnen de anti-fascistische beweging over nodig is.

  21. ruud043 schreef:

    Ik ken de Mvv Maastricht hooligans en de Molukse jongeren uit Maastricht redelijk goed. Bij de aanhang van Mvv word niet veel over politiek gepraat. Maar als een stel Nazi´s in ONZE stad komt rondlopen… dat kunnen we niet accepteren! Oprotten met dat soort volk. Molukkers zijn over het algemeen regelrechte relnichten. Waar te vechten valt willen ze heen.
    Als je als AFA(links) , Rechts wilt pakken … waar rechts gaat demonstreren zul je op veel hooligans van de plaatselijk club beroep kunnen doen, of op de molukse wijken die doorheel nederland gevestigd zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: