Griekenland: grote sociale spanning

Intense sociale spanningen hebben de maatschappij in Griekenland in hun greep. De regering – van de sociaaldemocratische PASOK die herfst 2009 verkiezingen won van de toen regerende rechtse Nieuwe Democratie – is drastische bezuinigingen van plan. Daarmee wil ze, over de rug van Griekse arbeiders, de hoge staatsschuld te lijf. De EU oefent ook zware druk in deze richting op de Griekse regering uit.

Het pakket aan maatregelen gaat al ver. Er dreigt een loonsverlaging voor ambtenaren van 3 tot4 procent. Openbare diensten nemen geen extra personeel meer aan. Het budget voor sociale zekerheid gaat 10 procent omlaag. Bezuinigingen van 4 miljard euro, belastingverhoging die in 2010 3 miljard euro moet opbrengen. De staatsschuld, 12,7 procent van het Bruto Nationaal Product, moet met dit soort beleid omlaag, naar 3 procent in 2012. Die 3 procent is de voorgeschreven EU-norm. Een EU-delegatie bezocht van 6 tot 8  januari Griekenland en voerde de druk daarmee verder op.

De weerzin en weerstand tegen zijn op allerlei manieren merkbaar. Op zaterdag 9 januari, een dag na het EU-inspectiebezoek,ontplofte er aan de voorkant van het Parlemensgebouw in Athene een bom. Niemand gew0nd, wat schade, en natuurlijk een heleboel terreurpaniek vanuit het gezag. Niemand heeft de aanslag opgeëist. Wel waren erna een reeks valse bommeldingen.

Heel zinnig vind ik zo’n actie niet. Het geeft de autoriteiten een extra handvat om repressie te rechtvaardigen. Het riskeert een vergroting van afstand tussen linksradicalerevolutionaire activisten die terecht geen enkele illusie in het parlement heel willen laten enerzijds, en grote groepen arbeiders die nog wél stemmen,en nu de gekozen politici kritisch en wantrouwig in de gaten houden. Om werkelijk verder te komen in de opbouw van noodzakelijk verzet, moet die afstand juist worden verkleind,en ik denk niet dan de kleinschalige stadsguerrilla waar de bom bij het parlementsgebouw in past, daar bij helpt.

Vanuit de vakbeweging in Griekenland klinkt intussen protestgeluid. De GSEE, vakbondsfederatie van arbeiders in zowel openare als particuliere sector, heeft net als ADEDY, vakbond voor administratief personeel in de publieke sector, landelijke stakingsactie in februari aangekondigd.Vooral tegen de dreigende loonsverlaging voor overheidspersoneel en dergelijke keert het protest zich. “Als het plan het aannemen van de monetaristische, neoliberale opvattingen van de bureaucraten uit Brussel, dan zullen we reageren, om te beginnen met een staking tijdens de eerste 10 dagen van februari”, aldus Statis Anesthis van GSEE, die hiermee trouwens in een terechte afwijzing van neoliberaalbeleid de nadruk ten onrechte op de EU legt. Griekse ondernemers en politici zijn echter veelal zélf voorstander van neoliberale politiek, en Griekenland is deelnemer aan de EU, geen slachtoffer maar medeplichtig.

Stakingsacties zoals voor februari aangekondigd zijn intussen wel een hele goede zaak. Zo kunnen bredere groepen arbeiders in beweging inbeweging komen tegen een beleid dat hun levens verder dreigt te verzuren en verschralen. Als het echter aan vakbondsbestuurders – onderhandelaars van beroep, bepaald geen consequente klassenstrijders, loyaal aan de gevestigde orde en vaak verbonden aan een partij bínnen die orde – ligt, dreigt zulke actie echtervrijbeperktensymbolisch te zijn.Eenstakingvanbeperkte duur,24 of48 uur bijvoorbeeld,wellicht gevolgd bescheiden aanpassingen van het regeringsbeleid. Eer gered voor vakbondstop, arbeiders hebben stoom afgeblazen, regering kan in grote lijnen doorgaan met haarbeleid. Dat is het klassieke vakbondsscenario dat nu ook dreigt.

Het kan anders lopen.Als de druk vanarbeiders grootis, als die druk georganiseerde vorm aanneemt vooral, danis het beslistdenkbaar dat arbeiders de vakbond tot langere stakingen bewegen, of zelfs staken ongeacht wat bondsbestuurders willen. Arbeiders helpen om dit soort druk opte bouwen is de taak van revolutionairen. Deelnemen aan de stakingsstrijd die de vakbonden lanceren is daarvoor nodig.

Maar daar binnen is het aandringen op en bevorderen van strijd-en organisatievormen waarin arbeiders zélf aan de touwtjes van het verzet trekken, wezenlijk. Het zou wat waard zijn als met name ook de opvallend sterke anarchistische beweging in Griekenland haar zwaartepunt wat zou verleggen van náást de vakbondsstrijd, met haar eigen radicale – en veelal hoognodige! – acties, naar middenin de vakbondsstrijd,met haar eigen direct-democratische aanpakeninbreng. Zo kan vakbondsstrijdveel méér worden dan louter vakbondsstrijd.

Geraadpleegd:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: