Eén Mei in vier landen

De vieringen van de Eerste mei in een hele reeks landen kende dit jaar een paar opvallende aspecten. Dat gold voor minstens twee demonstraties in Nederland. Het geldt ook voor acties in andere landen, met name Griekenland en Turkije.

Eerst maar even de grenzen over. Griekenland had, zoals voorspelbaar en voorspeld, heftige demonstraties, van een divers assortiment aan groeperingen. Taxikipali zet het uiteen op Libcom. Een betoging van een door de Communistische Partij gedomineerde vakbondskoepel; een demonstratie van linkse antikapitalistische groepen; nóg een betoging-annex-rel, van anarchistische/ anti-autoritaire actievoerders; en een… demonstratief openluchtconcert georganiseerd door GSEE, de vakbondsfederatie in de particuliere sector. Dáár zal de regering bang van worden! Bono-bolsjevisme!

Nee, geef mij dan maar de, soms weliswaar heerlijk tactloze, maar zo heel terecht boze, anarchisten. Een aantal van hen verstoorden daar optredens door met met rode en zwarte verf aan de slag te gaan. Zo diep zit de woede tegen een vakbond die weliswaar keer o keer stoom laat afblazen maar tegelijkertijd de keurigheid en de zoetocht naar een compromis met de bevriende sociaaldemocraten van regeringspartij PASOK in het niet bijster rode vaandel heeft staan.

Tactisch erg nuttig lijkt het me weliswaar niet, je jaagt de achterban van GSEE er eerder nodeloos mee tegen je in het harnas in plaats van toenadering tot deze mensen te zoeken om samen met hen een breder front van strijdbaarheid op te bouwen. Maar dat de woede, tegen een regering die het land kaal wil plukken om dat heilige begrtingstekort terug te dringen, maar óók tegen een vabondstop die acties – en nu dus ook het ultieme actiemiddel, het openluchtconcert… – gebruikt om stoom af te blazen terwij ze wanhopig een compromis zoekt – enorm is, en soms drastische vormen aanneemt, is logisch en terecht.

Een opvallend succes boekte de arbeidersstrijd in Turkije. Daar proberen jaar na jaar arbeiders op de Eerste Mei te demonstreren op het Taksim-plein in  Istanboel. Daar vond in 1977 een nooit opgeloste schietpartij plaats waardoor 36 mensen omkwamen. Dit werd door opeenvolgende regeringen gebruikt om één-meivieringen op die plek te verbieden. keer op keer probeerden arbeiders het tóch, en keer op keer viel de oproerpolitie de actievoerende arbeiders keihard aan.

Vanuit de vakbeweging kwam druk om toch actie op het Taksm-plein toe te staan. Vorig jaar was er al enige beweging in de zaak. Toen lieten autoriteiten 5000 mensen toe om het  plein om de Eerste Mei te vieren. Omstanders werden evengoed nog door politie tegengehouden, in naburige straten vonden botsingen plaats tussen betogers en politie. Maar het was een stap vooruit.

Dit jaar kwam een volgnde, grote stap. Zo’n 140.000 tot 200.000 mensen vierden op de zo symbolich geworden plen Eén Mei. Een grote triomf! Zoiets was hard nodig, want arbeidersrechten in Turkije staan onder grote, repressieve druk. Misschien dat de langdurige acties van arbeiders van het geprivatiseerde Tekel-bedrijf iets te maken hebben met het feit dat de regering is bijgedraaid. Overigens had diezelfde regering wel 22.000 agenten paraat. De aantallen demonstranten en politieagenten ontleen ik aan Aljazeera. Via MRzine is een filmpje van de actie te zien Zo vier je Eén mei! 

Hoe je Eén mei beter niet kunt vieren, zien we in Cuba en Rusland. In Cuba was weer de voorspelbare nationale viering van de staatsgodsdienst, met honderdduizenden aanwezigen op een officiële plechtigheid. Met een authentieke viering van stridbaarheid en solidariteit vanuit de arbeidersklasse en haar bondgenoten heeft zoiets weinig te maken. Het betreft hier de rode pretverpakking van een kapitalistische staat die ietsje beter voor haar onderdanen zorgt dan veel andere staten, maar die daarvoor in ruil loyaliteit en gehoorzaamheid vraagt – en toejuichingen op Eén mei.

Ook voor de viering in Rusland geldt dat er weinig links, solidairs en revolutionairs te ontwaren viel. Ja, 1,7 miljoen deelnemers, volgens De Volkskrant, volgens Aljazeera zelfs 2 miljoen. Maar de nostalgie naar de goede ouwe Sovjet-Unie was, blijkens meegevoerde portetten van zowellenin als Stalin, volop aanwezig. En waar verheerlijking van zo’n staat zo centraal staat, daar zijn arbeidersrechten een droom, een fictie, ook al protesteerden betogers tegen werkloosheid en hogere prijzen en riepen ze op tot het vertrek van de regering. Misschien dat trouwens media als Aljazeera en Volkskrant die Stalinistische symboliek eruit pikken en beklemtonen, misschien dat er wél positiever nieuws over tenminste een deel van de Russische Eén-mei-vieringen te melden is. Dat zou betekenen dat ik mijn inschatting positief mag bijstellen binnenkort. Ik hoop het maar…

(Hopelijk snel nog iets over de Eén-mei-activiteiten in Nederland op dit blog)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: