VS: arbeiders en vakbonden laten zich gelden

Protesten tegen bezuinigingen, oopkomen voor arbeidersrechten… in Griekenland lopen arbeiders er er momenteel mee voorop. maar in land na land zien we tekenen van arbeidersprotest en soms ook groei van verzetsnetwerken. Ik kwam er twee mooie voorbeelden van tegen, allebei uit de Verenigde Staten.

Voorbeeld één: een protestmanifestatie tegen bezuinigingen in de staat New Jersey. Vakbonden en gemeenschapsorganisaties hadden de actie op touw gezet. Aantal deelnemers: 30.000. De bezuinigingen, onder verantwoordelijkheid van gouverneur Chris Christie, houden onder meer een bevriezing van lonen in de openbare sector in.

Voorbeeld twee: Labor Notes, een publicatie van en voor actieve vakbondsmensen, hield in april een conferentie. Aantal deelnemers: 1200. Er waren allerlei workshops, over hoe groepen arbeiders zich proberen te organiseren in en via een vakbond, met allerlei inspirerende uiteenzettingen die doen denken aan de ervaringen in de strijd van schoonmakers hier in Nederland. Er waren ook – minder leuk maar wel te begrijpen – mensen die, bij gebrek aan succesvolle activiteit, de schuld vrijwel legden bij gewone vakbondsleden in de vorm van klachten over apathie.

Zowel over het protest in  New Jersey als over de conferentie van Labor Notes vallen wel kritische noten te kraken. Die hebben vooral te maken met de begrenzingen die arbeidersstrijd ervaart als ze zich puur via en binnen de vakbonden voordoet. De bemiddelingsrol die de vakbond – níét alleen haar leiding, maar haar hele structuur – kenmerkt, laat wel protestmanifestaties toe zoals in New Jersey, al hebben die voor een flink deel vaak de funtie van stoom-af-laten-blazen-door-boze-leden. Maar voor verdergaand verzet valt op de vakbond niet te rekenen, dat is een kwestie van zelf-organisatie die maar al te vaak botst met het officiële vakbondsbeleid.

Het opzetten van netwerken binnen de vakbeweging – iets waar Labor Notes kennelijk een flinke rol in speelt – is beter dan simpelweg wachten op de vakbondstop. Maar als de inzet erop gericht is simpelweg tot betere vakbonden, met meer democratie, te komen, dan lopen mensen al gauw in een fuik. Want het is niet enkel de top van de bonden maar hun rol en daarop ingerichte structuur zélf die maakt dat het geen strijdorganen van arbeiders zijn.

Dit alles neemt echter niet weg dat zowel de protestactie in New Jersey als de Labor-Notes-conferentie laten zien dat er onder arbeiders iets broeit, iets beweegt. Ook in de Verenigde Staten blijft de druk die crisis en bezuinigingen op de arbeiders leggen, niet onbeantwoord. Ook in de Verenigde Saten is strijd en het zich organiseren in en voor de strijd voor flink wat arbeiders gelukkig bepaald geen onbekend begrip.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: