Borssele, Barendrecht, Gorleben

Slecht en goed nieuws van het milieu-actiefront in Nederland deze week. Tegelijk belangrijke gebeurtenissen op handen op dit gebied in Duitsland. De wachtwoorden zijn: Borssele, Barendrecht en Gorleben.

Eerst Borssele. Plannen om daar een nieuwe kerncentrale te bouwen maken voortgang, en dat is slecht nieuws. Het bedrijf Delta, nutsbedrijf in Zeeland, wil in zee met het Franse staatbedrijd EdF. Dat is wereldwijd de nummer één wat betreft kerncentrales. De kosten van het ding gaan tussen de 4 en 5 miljard bedragen.PLannenmakers hopen dat de overheid het afgeven van vergunningen gladhes laat verlopen, Delta hoop dan dat in 2018 de kerncentrale open kan. van de nieuwe regering kan steun verwacht worden: in het regeerakkoord s wordt groen licht gegeven voor kerncentrales.

Het is een heilloos plan: kerncentrales zijn en blijven ondingen. Het zal waar zijn dat er qua veiligheid veel is verbeterd sinds de jaren van Harrisburg en Tsjernobyl. De kans op een ongeluk blijft echter, en gezien het sóórt kwaadaardigheid dat dan in lucht en water koms is zelfs een kleine kans nog te groot. Er is nog steeds het afval dat ergens heen moet, een griezelig tikkende tijdbom waarvan niemand echt kan garanderen wat voor effect dat op langere termijn heeft. Het is een dure vorm van energie-opwekking: overal gata daar, openlijk of verkapt, een flinke lading staatssubsidie bij. Kernenergie zou noioit van de grond gekomen zijn  als het geen bijproduct was van wara het dat andere nucleaire gevaar: kernwapens. En het is géén durzame energie-opwekking: de wereldwijde uraniumvoorraad raakt een keer net zo op als de olievoorraad. In de jaren tachtig zag je vaak buttons met “kernenergie? nee bedankt”. het wordt tijd die buttons, of aangepaste versies, te voorschijn te halen en ons voor te bereiden op het soort actie dat in de jaren tachtig de opmars van kernenergie effectief heeft tegengehouden: demonstraties, gecombineerd met allerhande directe actie, met name blokkades.

Dat het mogelijk is om door protest en verzet resultaten te boeken, is niet alleen een historisch feit waarvoor we naar de jaren tachtig moeten teruggrijpen. Precies vandaag maakte minister van ewconomische zaken, Verhagen, bekend dat het kabinet afziet van de opslag van CO2 in Barendrecht. Opslag van CO2 is , naast kernenergie, één van de schijn-oplossingen van het klimaatprobleem. het idee is dat als CO2 ergens wordt opgeborgen, het dan niet meer bijdraagt aan het broeikaseffect. Dat zou dan betekenen dat groei van CO2-productie in industrie en energievoorziening niet meer zo erg is: het spul kan immers opgeruimd worden. Daarmee gaat een stuk motivatie voor energiebesparing en schonere energie-opwekking verloren. Hoe veilig die CO2-opslag is, dat is nog maar helemaal de vraag, en hoeveel het gaat kosten ook. Wat gebeurt er op den duur mee? Komt het vroeg of laat toch weer naar buiten, en in welke vorm? Ik kan me levendig voorstellen dat  mensen een zeer ongemakkelijk gevoel krijgen van zulke opslag achter hun woning.

Precies zoiets vonden veel mensen in Barendrecht, waar zo’n opslag gepland was, dus ook. Ze voerden campagne en lieten zich gelden. Het NOS-journaal zie om acht uur vanavond dat maar liefst negentig procent van de bevolking tegen de opslag was. Natuurlijk liepen motieven door elkaar. Er was bezorgdheid over veiligheid – en terecht – , maar ook zorg voor dalende huizenprijs speelt een rol. Hoe dan ook: het protest had effect, zoals Verhagen in zijn motivaittie van het besluit om af te blazen ook erkent. Hij noemt, naast de vertraging die het project al; heeft opgelopen, “het volledig gebrek aan lokaal draagvlak” als reden.

Les voor milieu-activisten in strijd tegen staat en grote bedrijven:  werk, met voorlichting en actie, stelselmatig toe naar een “volledig  gebrek aan lokaal draagvlak”. In dit geval was de tegenstander er éénthjje van formaat: de regering wilde Shell deze opslag laten bouwen. Conclusie: winnen is mogelijk, zelfs  tegenover machtige tegenstanders -maar om te winnen is volharding nodig, gecombineerd met brede steun. Deze mooie afloop is een aanmoediging aan bewonders van andere plekken waar eventueel zo’n opslag gepland gaat worden.

Volharding is iets waar strijders tegen kernenergie in Duitsland bepaald geen gebrek aan hebben. Daar nadert een nieuwe confrontatie, nu er een reeks kerntransporten op de agenda staat. Dat gaat van het Franse Le Hague naar de opslagplek in Gorleben. Aan de grens tussen Frankrijk en Duitsland komt actie. De autoriteiten hebbben al aangekondigd dat ze blokkadepogingen en dergelijke zullen tegenwerken. Of  het gezag greep houdt op de veelheid van acties die op stapel staan, is nog maar de vraag. Bij eerdere  kerntransporten naar Gorleben hebben actievoerders laten zien dat ze over een scala van tactieken – vastketenen aan de soorrails, beweeglijke groepen demonstranten die op steeds wisselende pklekken blokkades van het spoor wisten op te zetten – beschikken.

Ik heb er alle vertrouwen in dat ook nu het kerntransport stevig gedwarsboomd zal worden, en dat daarmee de financiële én politieke prijs om kernenergie door de stromt van de bevolking geduwd wordt, verder omhooggejaagd gaat worden. Daarmee geven actievoerders dan tevens een goed voorbeeld waar komende acties – tegen kernenergie in Borsele, tegen CO2-opslag waar dan ook – hun voordeel mee kunnen doen.

Advertenties

One Response to Borssele, Barendrecht, Gorleben

  1. […] Een soortgelijk punt maakte ik toen de regering een handvol weken geleden bekend maakte dat er geen CO2-opslag kwam in Barendrecht wegens “het volledig gebrek aan lokaal draagvlak”, in de woorden van minister […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: