Op bezoek bij stakende TNT-ers

Gisteren en vandaag lag de post wederom goeddeels plat. Na de 24-uursstaking vorige week dinsdag, zijn posbodes bij TNT nu voor twee dagen in staking. Ik was door een kameraad van me uitgenodigd om mee te gaan naar een stakersbijeenkomst in Den Bosch. Dat hebben we, samen met nog twee andere maten, gedaan. Het was een bijzondere ervaring.

De bijeenkomst was, afgezien van enkele tenten waar koffie geschonken werd, in de open lucht, dichtbij de grote TNT-vestiging buiten de stad. Het gebeuren was opgezet door twee organiserende vakonden, Abva Kabo FNV en de categorale postvakond BVPP. De CNV Publieke Zaak, de derde vakbond die vorige week dinsdag duidelijk deelnam op de grote manifestatie in Den Haag, was vandaag niet zichtbaar aanwezig.

Op de manifestatiew waren iets van 150 stakers en sympathisanten, veelal in TNT-bedrijfskleding en/of vakbondsoutfit. Er was een groep mensen van de SP, die pamfleten en chocoladeletters uitdeelden. En wij vieren dus. Eén van ons maakte camera-opnames en deed interviews, voor een documentaire over flexibilisering in arbeidsverhoudingen waar hij aan bezig is. Zo raakte hij, en gaandeweg wij alle vier af en toe, ook aan de praat met stakers.

Dan krijg je de rechtstreekse ervaringen en meningen te horen, van iemand die van de ene dag op de andere ‘overcompleet’ is verklaard door de TNT – die de schijn ophoudt dat tot nu toe mensen alleen vrijwillig het bedrijf hoeven te verlaten; van iemand die vertelt over meerderen op de werkvloer, rang na rang, die ook niet kunnen vertellen wat de toekomst zal brengen; van iemand die boos vaststelt dat je als gewoon TNT-lid maar een postzegel van de grond hoeft op te rapen en in je zak te steken om oneervol te worden ontslagen – terwijl een topfunctionaris bij TNT in geval van niet-functioneren het bedrijf mag verlaten met ene miljoen op zak.

Interessant was hoe de vakbond als organisatie optrad. We beluisterden een spreker van één van de bonden. Die legde uit dat gedwongen ontslagen helaas niet helemaal te voorkomen waren, en dat de inzet van flexibelewerkkrachten, hoezeer er ook bezwaar tegen werd gemaakt, nu eenmaal binnen de  geldige juridische kaders vielen, of woorden van die strekking. Pijn verzachten is de officiële lijn vanuit de vakbond, en derhalve niet bevredigend. Af en toe raakte de vakbondsbestuurder – die overigens niet op een podium stond maar gewoon gelijkvloers in het gras – dan ook in stevig gesprek met deelnemers aan de bijeenkomst.

De manifestatie had verder een redelijk rustig verloop, met van die hela-hola-Hollandsche hoempamuziek waarvan kennelijk een vakbondsbestuurder bedacht zal hebben dat postbodes die wel mooi zullen vinden. Uit speakers, ingeblikt, geen live-muziek. Heel storend was het niet, ik had de indruk dat veel mensen het wel okay vonden zo. Maar een uitbarsting van zelf-doen en creativiteit was het evenmin.

Vrij opeens kwamen we in beweging. In optocht, naar de ingang van het TNT-gebouw vlakbij. We verzamelden ons bij de trappen van het gebouw. Daar hield zowaar Jan Marijnissen, de aloude voorman van de SP, een toespraakje, en het was een heel behoorlijk toespraakje ook.

Hij ging in op het argument dat je ter rechterzijde vaak hoort, het argument dat zegt dat verzet tegen liberalisering – zoals bijvoorbeeld die van de postmarkt – ‘conservatief’ zou zijn. Hij legde fijntjes uit dat er ooit éérder talloze postbedrijven naast elkaar bestonden, met de bijbehorende, zeer onhandige, versnippering. Om aan die onpraktische toestand een eind te maken was halverwege de negentiende eeuw besloten om één landelijk popstbedrijf te vormen, de PTT. De NS is op soortgelijke wijze tot stand gekomen, nadat er eerst een hele handvol afzonderlijke spoorbedrijven.

De voorstanders van een geliberaliseerde postmarkt willen dus feitelijk de toestand die bestond vóór er een PTT, een NS en dergelijke, gevormd is. Ze willen terug in de tijd. Niet dát, maar juist het verzét daartegen is progressief, zo betoogde Marijnissen. Hij sprak zijn steun uit aan de stakers en riep nadrukkelijk op tot dóórgaan met de actie. Ja, ja, als het over een onderwerp gaat waarmee de SP nie bang is tergen de haren van kiezers in te gaan, als er geen mooi weer naar Cohen en Halsema hoeft te worden gespeeld, en er is géén wethouders- of ministerspositie die magneetwerking uitoefent, kan de SP nog best goed radicaal uit de hoek komen, dat bleek maar weer.

Daarna kwam iemand naar voren, kennelijk de directeur van de TNT van dat grote gebouw, die uitleg van bedrijfskant gaf over  het conflict. Hij raakte in gesprek met actievoerders, en met één van ons, de docuementairemaker. Die wees erop hoer er steeds meer een bedrijfsvoering naar Amerikaans model werd doorgedrukt bij TNT. Welnu, in de VS is het ook hele normaal dat mensen vertellen hoe hoog hun salris is. Welnmu, zo was zijn vraag, wat verdient u eigenlijk? De man weigerde en draaide zich eruit. Eén van de stakers noemde zijn eigen salaris: 1600 euro. Een andere staker, duidelijk boos, kwam naar voren en maakte duidelijk dat het hem niet om het salaris te doen was; het ging hem om banen. Om de baan van hemzelf – hij werkte er al meer dan 40 jaar – maar vooral de banen van zijn iets jongere collega’s die eruitgegooid dreigden te worden.

We liepen ook nog in optocht om het gebouw heen. Daarna, en na Marijnissens toespraak en de gesprekken met de manager gingen we terug naar waar we vandaan kwamen, het grasveld met de koffietent. Daar kletsten we nog even verder met diverse stakers en met elkaar, waarna we afscheid namen en vertrokken. Ik vond het, zoals doorgaans bij dit type bijeenkomsten, een zeer verfrissende en leerzame ervaring.

Het is erg verfrissend om, als anarchist, buiten de (te) gangbare linksradicale actiebeweging te verkeren. Het was vooral erg leerzaam ook. Leerzaam om te proeven hoe vakbondsactie eraan toe gaat, leerzaam om te praten met stakers, van rechtstreeks betrokkenen te horen hoe een bedrijf opereert, en hoe dat ten koste van het welzijn van hetn personeel gaat. Leerrzaam ook om te zien hoe de vakbond opereert, met alle nare dubbelzinnigheid die de combinatie van enerzijds georganiseerde strijdbaarheid, en anderzijds tegelijk het inperken vande strijd tot zeer begrensde defensieve doelen – schadebeperking –  in zich heeft.

Eén van de dingen waar we met stakers over praatten is de vraag: wat kunnen mensen buiten de TNT doen om de TNT-arbeiders te ondersteunen? Daar kwam een zeer praktische, werkbare en eenvoudige suggestie uit. Als je post verstuurt – bijvoorbeeld binnenkort de kerstkaarten – zet er dan géén postcode bij!  Zonder postcode klan de verwerking namelijk niety automatisch met apparatuur gedaan worden. dan moet het met de hand, zogezegd, en dat betekent dat de TNT mensen nodig heeft en op extra kosten gejaagd wordt. Dóén dus, uit solidariteit met de stakende TNT-ers: géén postcode zetten op je brief of kerstkaart!

Opm. 26 november 21.31: afkorting gecorrigeerd, en tags aangebracht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: