Code Zwart! Solidair met poststakers – en meer over de TNT-strijd

Afgelopen avond vond in Den Bosch een informatieavond plaats over de TNT-staking, en wat mensen die niet bij TNT-werken kunnen doen om solidariteit te steunen. Het was een mooie, waardevolle avond, waarin ook een solidariteitsinitiatief werd gepresenteerd: Code Zwart, opgezet door enkele mensen van de Vrije Bond na discussie met TNT-ers vorige week. 

Het idee is dat mensen geen postcode op bijvoorbeeld hun kerstkaarten zetten. Zonder postcode moet de post handmatig verwerkt worden, waardoor de TNT personeel moet inzetten en op kosten gejaagd wordt. Ik vind het een mooi initiatief, en hoop dat het wijd en zijd wordt opgepikt. Als veel mensen dit doen, en als er ook publiciteit rond dit initiatief ontstaat, dan is dat slechte PR voor TNT en een teken dat stakende postbodes steun en bemoediging vinden buiten hun bedrijf. Dat is nodig, want een goede postbezorging is in het belang van ons allemaal. Daar horen minstens goede arbeidsvoorwaarden en baanzekerheid bij.

Hoofdmoot van de avond was de vertoning van een Zembla-documentaire “Einde van de postbode” en enkele korte filmpjes met interviews rond de TNT-staking. Informatief. De Zembla-documentaire was indringend en soms verbijsterend. Je kreeg te zien hoe het postbedrijf steeds sterker onderworpen wordt aan de logica van winst-voor-de-aandeelhouders, ten koste van zowelde posaitie van het personeel als de kwaliteit van de postbezorging. het is niet eens dat er geen winst gemaakt wordt en dat er daarom mensen uit zouden moeten. Nee, moet nog méér winst gemaakt worden, daarom moet er vast personeel uit. Volgens aandeelhouders en TNT-directie althans.

En iderdaad, de gewone postmarkt slinkt kennelijk, al gaat het minder snel dan het bedrijf beweert. Maar de totale markt, met allerlei pakketverzending, groeit. Je zou dan zeggen dat postbodes intern een andere functie zouden kunnen krijgen bij de pakketverzending of zo. Nee dus. Postbodes vliegen eruit, en intussen werft TNT uitzendkrachten en ZZP-ers voor de méér winstgevende pakketdienst. Die werken veelal voor 40 procent lager loon. De absurditeit bereikte een zieke climax toen de documentaire liet zien dat postbodes de folders rond moeten brengen waarin de TNT losse postbestellers werft die straks het werk van de posbode mogen gaan doen.

Bijna griezelig waren de observaties over de situatie in het bedrijdf zelf: personeel dat bijna vastgezet wordt, met nauwelijks nog bewegingsvrijheid, in de depots. De bedrijfsvoering deed me enigszins denken aan de aloude stalinistische planning. Systematisch opgevoerde werkdruk, waarin rayons en daaronder teams een lading post toegewezen krijgen die verwerkt moet worden, met een budget waarmee dat gedaan moet worden.  Dat budget is te krap, waardoor het personeel onder enorme druk staat om steeds sneller en steeds langer te werken. Een vracht waar eerst een uur voor astyond, moet nu binnen 35 minuten, zo vertelde een TNT-er. Alleen modelarbeiders ontbraken nog, maar die hebben misschein ook weinig zin als ze toch ontslagen gaan worden.

Opvallend was ook de rol van de vakbond. Er kwam een bondsbestuurder van AbvaKaBo aan het woord, P.Wiechman. Die erkende dat de bond te traag was geweest, dat achteraf gezioen de vakbond eerder stevig tegengas had moeten geven. Deze voorzichtig-kritische houding verbleekte echter bij één van de TNT-ers die na een protestbijeenkomst in Nieuwegein zowat briesend naar buiuten kwam, zwaar teleurgesteld was in de vakbond, en vond dat de zaak gewoon plat moest.

Na de documentaire en de stukjes film was er discussie, over het initiatief Code Zwart, over de rol van de vakbond, over de vraag hoe TNT-ers de kracht kunnen vinden om hun strijd te voeren, ook als dat haaks staat op de officiële vakbondsopstelling. Vooral over de vraag wat mensen buiten de BN TNT zouden kunnen doen werd goed doorgepraat. Het gtata hier verder dan solidariteit met stakers, het gata immers om een posvoorziening die in het belang van de maatschappij werk, en die ons dus allemaal aangaat. Dat maakt dat actie van niet-TNT-ers tegen de TNT-directie gewoon ook op zijn plek is. Het is daarbij, zo werd ook door anderen en door mij naar voren gebracht , dan wel zaak om dat in samenspraak met strijdbare TNT-ers te doen. Het Code-Zwart-initiatief is een mooi voorbeeld daarvan.

Tot zover de bijeenkomst. Nog enkele gedachten over de actuele situatie rond de komende staking. Solidariteit van buiten de TNT zelf is juist nu extra nodig, nu die staking deels naar een nieuwe hoogte groeit, maar tegelijkertijd ook met een flink probleem te kampen krijgt. Volgende week wordt er drie dagen gestaakt bij het bedrijf – maar de staking wordt niet door alle drie betrokken vakbonden gesteund. De BVPP, een categorale bond van enkel popstpersoneel, maakte vandaag bekend dat de TNT 550 minder gedwongen ontslagen wil doorvoeren. Als het waar is, dan is dat op zich goed nieuws; het is erg de vraag of dit zonder de stakingen en stakingsdreiging tot nu toe zo ver zou zijn gekomen. Het is dus een bescheiden teken dat staken zin heeft, dat strijd loont. Dat smaakt naar méér, zou ik dan denken.

Maar voor de BVPP is het tegelijk een aanleiding om niet verder te staken! “Wij zijn er van overtuigd dat we met 550 minder ontslagen het onderste uit de kan hebben gehaald.” Waarom? Als er nu opeens 550 ontslagen minder mogelijk zijn, waarom zouden daar nog niet 2550 ontslagen méér afgestaakt kunnen worden? Gelukkig trappen andere vakbonden CNV Publieke Zaak, en Abva Kabo FNV, er niet in. Aan de vermindering van het aantal ontslagen zit ook nog eens “loonmatiging” vastgekoppeld. “Onze achterban ziet daar geen brood in. Zij vrezen dat er toch meer ontslagen zullen vallen.” Met een TNT die langs slinkse, individuele ‘overcompleet’-verklaring al met het ontslaan van mensen is begonnen, is die angst reël. Zoiets is moeilijk bij te houden en te controleren. Dat is trouwens een extra argument om niet voor mínder ontslagen te geen, maar voor géén gedwongen ontslagen. Dat is sowieso beter, en makkelijker te controleren ook.

Met de driedaagse staking die nadert, met een TNT die haar opersonbeel treitert en tergt terwille van de winst, en met een vakbondsfront dat een gevaarlijke barst vertoont, is het zaak scherp te  te zijn. Solidariteit tussen de TNT-collega’s zelf – ongeacht vakbondslidmaatschap! – is belangrijk, om de staking solide te houden en te versterken. Solidariteit van buiten TNT-ers zelf kan stakers aanmoedigen, en de TNT-directie extra kopzorgen opleveren. Vanwege dat laatste nogmaals: Code Zwart!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: