Weer leerzaam hoogtepunt van studentenstrijd in Londen

Een opmerkelijk nieuw hoogtepunt van een opmerkelijke scholieren- en studentenopstand. Dat hoogtepunt werd gevormd door de demonstratie en de straatgevechten tussen boze studenten en oproerpolitie, dichtbij het Parlementsgebouw waar intussen de leden van het Lagerhuis discussieerden en uiteindelijk stemden over hoger collegegeld. Het NOS-journaal kon niet om de gebeurtenissen heen, en bracht zowel de confrontaties op straat als de uitslag van de stemming in beeld. Maar, zoals bij vorige actiedagen in Groot-Brittannië rond het zelfde thema, konden we ook nu weer veel beter terecht bij verslaggeving uit dat Verenigd Koninkrijk – intussen vooral een verdééld koninkrijk – terecht.

Vier plekken boden rechtstreeks verslag, met de mogelijkheid om het alsnog na te lezen en dergelijke. Er was de BBC, dat over de straatacties schreef in haar berichtgeving relatief veel aandacht had voor de gang van zaken in het parlement zelf, veel voorstanders van de regeringsmaatregelen aan het woord liet, vrij veel nadruk op de verwonding van politieagenten legde. Er was de Guardian, met veel meer sympathie voor de kant van de demonstranten; daarin wordt al veel duidelijker dat het beeld van een gewelddadig protest tegenover een politiemacht die haast anders kon dan terugslaan, in die vorm sowieso al niet klopte. Daar lezen we bijvoorbeeld van een man die door politie uit zijn rolstoel werd gewerkt. Er was de Socialist Worker, dat op enthousiaste toon heel veel uitspraken van demonstranten bood, evenals toespraken op de demonstratie. En er was natuurlijk het mooie Libcom, met details over de botsingen tussen demonstranten en oprp oerpolitie, en met een commentaar-pagina die nog steeds volloopt met allerlei informatie, die ook meteen onderling besproken wordt. Ik ga al die informatie hier niet overschrijven of samenvatten, ik hou het kort, voor mijn doen dan…

Intussen weten we dat het Lagerhuis met een krappe meerderheid de gehate verhoging van het collegegeld van steun heeft voorzien. Maar niet iedereen van de regeringspartijen heeft voor het regeringsplan gestemd. De conclusie op het weblog Lenin’s Tomb is zinnig: “De regering won met een meerderheid van 21. Hun echte meerderheid” (het aantal zetels van de partijen die de regering vormen) “is 84, dus de studentenbeweging heeft die teruggebracht tot een kwart. Dat is wat massaprotest kan doen, en het is nuttig om dat te weten.”  Even nuttig is het om te weten dat, om de regering en hara plannen écht omver te krijkgen, dus meer nodig is.

Maar precies de contouren van wat er méér nodig is, zijn vandaag ook zichtbaar. Er waren vandaag niet alleen studenten en scholieren op straat. Kleine maar zichtbare groepen vakbondsleden namen aan de demonstratie deel. Er was een delegatie van de RMT, een bond wiens leden vorige week nog een metro-staking hielden waar studenten steun aan betuigden. Iets van de noodzxakelijke onderlinge steun tussen studenten en arbeiders werd vandaag zichtbaar. Die solidariteit kan een nog veel sterker protest en verzet tegen het regeringsbeleid van Tories en Liberal Democrats dichterbij brengen.

Een tweede sterke punt was de pure hardnekkigheid van de straatgevechten vadaag. Flinke groepen demonstranten tegenover 1000 agenten met schilden, knuppels, sommigen te paard, die keer op keer demonstranten aanvielen, en keer op keer ook zélf aangevallen werden, soms met behoorlijk resultaat. Dat een aantal demonstranten erin slaagden om Parliament Square te breiken en er actie te voeren was al een overwinning; op dat plein was het protest door de poltie helemaal niet toegelaten. Dat een aantal betogers de auto van prins Charles belaagden – hij maakte snel dat hij weg kwam – vergroot de anti-autoritaire feestvreugde nog verder.

Het is dít soort ruwe, maar bemoedigende, anarchie op straat – niet vanuit een handvol doorgewinterde actievoerders, maar door duizenden en nog eens duizenden boze scholieren en studenten – de politici en andere gezagasdragers nu al de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Het is mede deze anarchie die tot afbrokkelende parklementaire steun voor  het hogere collegegeld heeft geleid. Het is deze anarchie die andere groepen kan prikkelen om zelf óók hun stem te laten horen en in beweging te komen. Het is deze dynamiek van spontaan en wild activisme die een onmisbaar deel is van elk werkelijk effectief verzet tegen bezuinigingen en ander asociaal beleid – en tegen degenen die dat beleid aan ons opleggen.

Advertenties

One Response to Weer leerzaam hoogtepunt van studentenstrijd in Londen

  1. […] het weblog van Peter Storm kun je meer lezen over de andere protesten van vrijdag en over de protesten in Groot-Brittannië die al wat verder ontwikkeld zijn dan die in Nederland.De volgende stap is een landelijk protest. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: