Gaza: oorlogsdreiging en plaatsbepaling

Het nieuwe jaar is begonnen onder de schaduw van serieuze oorlogsdreiging in het Midden-Oosten. Maar uit datzelfde Midden-Oosten, om precies te zijn uit Gaza, komt ook een kleinschalig, maar tevens buitengewoon hoopvol geluid.

Eerst die oorlogsdreiging. Via Wikileaks kwam vandaag het bericht in de openbaarheid dat Israël zich op een grote oorlog voorbereidt, “waarschijnlijk tegen de Palestijnse Hamas-beweging of tegen de militanten van Hezbollah in het buurland Libanon.” Activiteiten van beide bewegingen waren eerder aanleiding, maar vooral voorwendel, van bloedige Israelische opraties. In 2006 voerde Israël daarom oorlog tegen de bevolking van Libanon; en in de winter van 2008 op 2006 waren raketbeschietingen vanuit Gaza – geprovoceerd omdat Israël een wapenstilstand door middel van een aanval en voortdurende blokkade van Gaza torpedeerde – het excuus voor Israël om woningen, ziekenhuizen, moskeeën, scholen en ambulances te beschieten en te bombarderen. Wat pathetische raketten vanuit Gaza waren het antwoord van Hamas en andere gewapende groepen. Totale balans: 13 Israelische doden, 1400 Palestijnse doden.  Dit was geen oorlog. Dit was een éénzijdige Israëlische massamoord, met wat futiele vergeldingsacties daartegenover.

En nu dreigt herhaling van iets dergelijks, maar mogelijk op veel grotere schaal. De Israëlische historicus Ilan Pappe schetst de drijfveer. “Ongelukkig genoeg kennen generaals en het grote publiek in de Joodse Staat maar één manier om met militaire debacles en fiasco’s om te gaan. Die kunnen slechts ongedaan worden gemaakt door nog een succesvolle operatie of oorlog, maar dan een die uitgevoerd moet worden met  meer kracht en meer meedogenloosheid dan de vorige, in de hoop op beter resultaat in de volgende ronde.” En dus: “Wat voorgesteld wordt is om de Strook en haar mensen nogmaals stuk te beuken, maar met meer grofheid en voor een kortere tijd.” Dit alles om de ‘vijand’  een lesje te leren’, te ‘verzwakken’ en dergelijke. Formeel is die vijand Hamas. In werkelijkheid is de vijand de Palestijnse bevolking als zodanig, die gestraft moet worden, omdat ze Hamas op één of andere manier steunt,althans weigert de rug toe te keren. Maar vooral omdat die bevolking zich, via wat voor organisaties ook, weigert neer te leggen bij de bezetting-op-afstand, de blokkade, de voortdurenden luchtaanvallen, waarmee Israël de Palestijnen blijft onderdrukken.

Intussen zien we keer op keer hoe ziek de Israëlische maatschappij intussen is. Ziek van een agressief, om zich heen grijpend, anti-arabisch racisme dat een volgende massaslachting tegen Palestijnen of andere Arabieren met enthousiasme zal begroeten, zoals in voorgaande gevallen. Enkele voorbeelden. Een groep Palestijnse vrouwen gaat op rondleiding door het Holocaust-museum Yad Vashem. Bij de ingang staat een groep jonge Israëli’s. Die zien dat de vrouwen, herkent ze als zijnde Arabisch van afkomst, en begint te roepen: “Sharmouta!” Dat betekent ‘hoeren’, of ‘sletten’. Dat krijgen oudere Palestijnse dus te horen als ze, in het kader van wederzijds begrip voor het leed  van Palestijnse en Joodse slachtoffers in het conflict.

Nog enkele voorbeelden. Groepen rabbijnen schrijven brieven en brengen die in de openbaarheid waarin ze Joods-Israëlische vrouwen oproepen niet  met Aarabische vrouwen te trouwen: in zo’n huwelijk zouden ze maar misbruikt worden. Er was ook al een demonstratie om Joodse meisjes zelfs niet met Palestijnse jongens uit te gaan, en in een andere brief keerden rabbijnen zich tegen het verpachten van land aan Israëlische Palestijnen door Israëlische joden – allebei formeel burgers van de staat Israël. Racisme is het, door godsdienstige leiders opgestookt maar allang alledaags geworden.

En hoe intussen de staat Israël met protest tegen haar bezttingspolitiek omgaat, zien we deze dagen ook weer eens. Enkele tientallen mensen protesteerden in Bilin bij de muur die Israël bouwt tussen hetn land dat Israël zich al heeft toegeëigend en het restje land dat nog aan Palestijnen wordt gelaten. Israëlische soldaten vuurden grote hoeveelheden traangas af, met als excuus dat enkele demonstranten stenen gooiden. Een vrouw, Jawaher Aboe Rahme, overleed na ademhalingsproblemen. Haar broer, Bassem, was in 2009 al omgekomen: een traangasgranaat had hem getroffen. Dit is de grofheid waarmee de sterkste militaire macht in de regio protest tegen haar wandaden onderdrukt. De volgende ronde wandaden op grote schaal is kennelijk onderweg.

Die volgende ronde vereist – nu, niet pas als het alweer bezig is – heldere stellingname. Een nieuwe aanval van Israël op de mensen in Gaza verdient totale en onvoorwaardelijke afwijzing, kracht bij gezet door protest en verzet. Die afwijzing moet onvoorwaardelijk en volledig zijn: er is géén argument waarmee het bombarderen en vermoorden van honderden, duizenden mensen die vast zitten op Gaza, geen kant op kunnen en feitelijk schietschijf zijn voor Israëlische piloten en artilleristen, gerechtvaardigd kan worden. Het gaat niet om een ‘disproportioneel antwoord ‘ of  ‘overreactie’ op eventuele raketbeschietingen van Hamas (alsof een béétje agressie en moord wél mag, wel ‘proportioneel’ is): massamoord is een misdaad, ongeacht de provocatie waar de massamoordenaars eventueel naar verwijzen. dat is één, en dat staat helemaal vooraan. Als Israël toeslaat, dan staan we vóór – en als het enigszins kan ook zonder toestemming ín -ambassades, dan lopen we door straten van hoofdsteden, en dan staat het onvoorwaardelijke néé tegen de aanval bovenaan.

Maar daar houdt het verhaal niet op. Op geen enkele wijze zijn raketten, afgevuurd vanaf Gaza, een legitiem excuus voor Israël’s agressie. Dat gold in 2008-2009, dat geldt ook in 2011. Maar die raketten, en degenen die verantwoordelijk zijn voor het afvuren ervan, zijn op zichzelf ook op geen enkele wijze te rechtvaardigen of te verdedigen. raketten afvuren op dorpen waar mensen wonen, Israëlische gezinnen, is geen zelfverdediging. Het is vergelding, het pijn doen van het thuisfront van de tegenstander als reactie op de veel en veel grotere pijn die de Palestijnen wordt aangedaan. Maar het traumatiseren van Israëlische burgers brengt de vrijheid van Palestijnen geen stap dichterbij.

Afwijzing van Hamas’ raketten mag op geen enkele manier als voorwaarde worden gebruikt, voor het afwijzen  van Israëlische agressie. Maar afwijzing verdienen die raketten evengoed wél, en dat kan maar beter helder gezegd worden. Ná de afwijzing van Israël’s onderdrukking, en niet met hetzelfde volume op een moment dat het stopzetten van zo’n agressie bovenaan staat. Maaar wel gezegd.

Iets dieper dan dat: afwijzing van de Israëlische zijde als zijnde de onderdrukker, de bezetter, de agressor, impliceert in de heersende logica van staten en staatsvormende instanties – en we hebben het hier over een Palestijnse-staat-in-wording, althans het streven daarnaar –  dat de andere kant dus steun verdient. Israël valt Gaza aan, die aanval is misdadig; hamas stelt zich teweer tegen die aanval,  dus Hamas staat in zijn recht (afgezien dan van die raketten). Ik heb vele jaren dit standpunt verdedigd. Maar het is een onjuist standpunt. Het opereert namelijk binnen die logica van staten die zelf werkelijke bevrijding blokkeert.

De Israëlische bezetting – van héél Palestine trouwens – dient beëindigd te worden. Maar dat betekent helemaal niet dat we ons moeten uitspreken voor Hamas, of voor welke staatsvormende gewapende organisatie dan ook, of zelfs voor een Palestijnse staat, naast of in de plaats van Israël. Ja, Hamas staat aan het hoofd van een beweging met brede steun onder Palestijnen; staten , politici en andere beroepshuichelaars die altijd een grote mond hebben over democratie mogen er dag en nacht aan herinnerd worden dat Hamas wel eens verkiezingen heeft gewónnen, met grote meerderheid ook.

Maar voor revolutionairen is meerderheidssteun nooit het laatste woord als het erom gaat aan wie je steun verleent. In Nederland hebben rechtse partijen een parlementaire meerderheid, en is de PVV aanzienlijk groter dan de SP. Dat zegt op zichzelf natuurlijk helemaal niets over de vraag welke partij we zouden moeten steunen, sterker: óf we wel één van de partijen moeten steunen. Hamas is, in parlementaire termen, legitiem. Maar die parlementaire termen zelf zijn, voor de vraag aan welke kant revolutionairen staan, geen geldig argument.

Hamas heeft, of ze nu tien of negentig procent van de Palestijnen achter zich heeft, geen werkelijk bevrijdend antwoord op bezetting en onderdrukking. Het semi-staatje waarvan Hamas nu de regering vormt wordt allereerst gewurgd door Israël’s gewelddadige blokkade. Maar binnen de nauwe  grenzen die dat stelt, bouwt Hamas een conservatief, autoritair soort macht. Haar islamistische ideologie biedt arme aan rijke Palestijnen – als mensen maar hetbgekloof als richtsnoer hebbenm komt het goed. Arme Palestijnen die dat geloof niet centraal stellen, of een ander geloof hebben – tien procent van de Palestijnen op de Westoever is Christelijk van herkomst – worden hierin niet echt aangesproken. Rijke Arabieren in andere staten – tot regeringen aan toe – eventueel wel.

Zelfs al komt Hamas aan een hoofd te staan van een stevige Palestijnse staat, dan is de winst voor de Hamas-politici en voor een zakelijke elite eromheen – maar niet voor de straatarme Palestijnse meerderheid. Dan hebben we er weer een Arabisch land bij, onafhankelijk tegenover anderen, maar intern repressief, uitbuitend en corrupt. Zoals landen in het hele Midden-Oosten. Zo heel gelukkig zijn bevoorbeeld die arme Tunesiërs die momenteel hun eigen Intifada tegen de machthebbers in dat land houden immers niet.

Tegenover Israël als staat past een houding van volslagen afwijzing. maar dat betekent dus niet datHamas, als tegenstander, dus steun verdient. Geen énkele staat of staatsvormende instantie verdient steun,  geen staat of staat-in-wording kan werkelijk rechtvaardigheid en vrijheid – op basis van gelijkwaardigheid, want anders is er noch vrijheid noch rechtvaardigheid – brengen. De onderdrukte Palestijnen verdienen, net als elke andere onderdrukte bevolking, beter.

Een houding van totale oppositie tegenover Israël -en de sponsors vasn Israël, woonachtig in Washington, Londen en onder meer ook Den Haag  – teghenover medeplichtige regimes als bijvoorbeeld Israël, maar wel degelijk ook tegen repressieve staten-in-opbouw, tegenover krachten als Hamas – is nodig. Dat kan wereldvreemd klinken, makkelijke prata van iemand die achter de PC zit te wijsneusbloggen. maar het is een geluid dat ook in het Midden-Oosten zelf klinkt, op Gaza zelf om precies te zijn! Van daarui circxuleert intussen een tekst van jonge Palestijnen, waar  Het Parool over schrijft. Titel: “Gaza Youth’s Manifesto for Change”. Een zin eruit “Wij, de jongeren in gaza, zijn helemaal klaar met Israël, Hamas, de bezetting, de schending van mensenrechten en de onverschilligheid van de internationale gemeenschap!”

Volgens de Guardian, die ook met initiatiefnemers achter de oproep hebben gepraat en veel meer citaten en info geeft, gaat het hier om acht jonge mensen, di rie vrouwen, vijf mannen, studenten, sommigen van hen al meermalen gearresteerd. Door de Hamas-autoriteiten dus. De groep noemt zich Gaza Youth Breaks Out. De Facebook-tekst ervan  heeft inmiddels echter al meer dan 4000 mensen. Dat zijn dan meer dan 4000 mensen die een radicaal, in zijn strekking revolutionair, geluid laten horen wat zeer, zeer welkom is.

Advertenties

8 Responses to Gaza: oorlogsdreiging en plaatsbepaling

  1. Jelle schreef:

    Beste Peter,

    Ondanks dat ik normaliter roekeloze geweldsdaden (e.g. zelfmoordaanslagen op burgers) ook op morele gronden sterk afkeur heb ik er in dit geval moeite mee. Je schrijft: “Maar afwijzing verdienen die raketten evengoed wél, en dat kan maar beter helder gezegd worden.” De vraag die ik mezelf stel is, zou je raketaanvallen van joden uit de Warschau Ghetto tegen de omliggende Poolse bevolking ook veroordelen? Ik zou dat niet kunnen. En de situatie in Gaza is zo erg en wanhopig, dat ik het niet over mijn hart kan verkijgen deze raketten af te keuren.

    Toevallig was ik wat aan het herlezen, en denk ik dat Gandhi’s woorden hier ook van toepassing zijn. Uit een stuk van Norman Finkelstein over wat we kunnen leren van Gandhi voor het I-P Conflict;

    “Gandhi did not, however, unqualifiedly repudiate violence. Until and unless he converted others to his beliefs, Gandhi accepted the validity of current norms. Thus, while personally unable to condone it, he did acknowledge the legitimacy of resorting to violence in a righteous cause; “self-defense is everybody’s birthright.”[81] In the face of personal insult, and “if you feel humiliated, you will be justified in slapping the bully in the face or taking whatever action you might deem necessary to vindicate your self-respect.”[82] And although “not defending the Arab excesses” during the 1936-39 Arab Revolt in Palestine, and although “wishing they had chosen the way of nonviolence in resisting what they rightly regarded as an unwarrantable encroachment upon their country,” Gandhi nonetheless maintained that “according to the accepted canons of right and wrong, nothing can be said against the Arab resistance in the face of overwhelming odds.”[83]

    However much he deplored violence, Gandhi did deem it much preferable to inaction in the face of injustice. Should one be incapable of nonviolently resisting an outrage, the only honorable option would be to resist violently, whereas flight would be wholly shameful. For, if there was one thing Gandhi detested more than violence, it was “mute submissiveness”[84]—and what was yet worse, such submissiveness masquerading as nonviolent resistance. He regarded not violence but pusillanimity and effeminateness as the most contemptible of personal failings while he prized the virtues—which a true satyagrahi perforce nurtured—of courage and manliness”.

    http://www.normanfinkelstein.com/resolving-the-israel-palestine-conflict-what-we-can-learn-from-gandhi/

  2. peterstorm schreef:

    Beste Jelle,

    Ik wijs geweld ook helemaal niet als zodanig af, dat is helemaal het argument niet. De verwijzing naar Gandhi (die dat ook niet deed, en die mij dus daar ook niet ‘weerlegt’)gaat daarom mank. Mijn bezwaar tegen die raketten is niet gestoeld op afwijzing van geweld-als-zodanig, maar op het feit dat het totaal ineffectief is: het hélpt niet, het raakt de verkeerden, sterker: het helpt de tegenstander, de bezetter (aan excuses en daardoor aan legitimatie, zelfs als wij die legitimatie illegitiem vinden).

    Aanvallen tegen Israëlische soldaten slaan ergens op, net zoals aanvallan van Joodse strijders in Warschau zinnig, terecht etcetera waren. En de keus in Gaza is NIET die tussen raketten en ‘inaction’, denk ik. De raketten geven weliswaar een soort verzetsgeest weer, maar zijn in effect geen verzets-, maar primair een vergeldingswapen.

    Nog een verschil met Warschau 1943: daar ging het primair om strijd tegen een onderdrukker. In het geval van Hamas gaat het tegelijk om de strijd tegen onderdrukking EN om de vestiging van een nieuwe staatsmacht.

    Maar hoe dan ook: nérgens pleit ik in mijn stuk voor ‘mute submissiveness’. Ingtegendeel! Het gaat echter om de vraag welke vórm verzet, eventueel ook gewelddadig verzet, heeft, en in welk politiek perspectief dat is geplaatst. De raketten zijn een ineffectieve vorm van geweld en passen in een perspectief van nationalistische staatsopbouw, niet in een werkelijke bevrijdingsstrijd. Ik zie geen enkele reden waarom solidaire mensen daar ook maar een grammetje steun voor zouden hoeven uit te spreken.

  3. Tod schreef:

    De Internationale Socialisten zijn niet voor niets in het rapport Polarisatie en Radicalisering van Guusje ter Horst als anti-semitisch bestempeld.

    Altijd de Joden maar weer de schuld geven. De geschiedenis herhaalt zich. Het is niet Wilders, maar het zijn weer de Socialisten die uit zijn op de vernietiging van het jodendom. Geweld tegen Joden word goedgepraat. Geweld van Joden word buitenproportioneel vergroot en afgekeurd.

    Ja, jullie noemen het tegenwoordig Anti-Zionisme, omdat jullije distantieren van socialistische nationalisten.

    En het is niet een strijd van palestijnen maar het is een strijd van moslims. Jullie steunen niet de PLO ( of al Fatah) maar jullie steunen Hamas, dus Iran.

  4. Eric schreef:

    Tod, donder toch eens op met je onzin. Je gaat helemaal niet in op Peters redeneringen, en zit steeds alleen maar rechts-populistisch te stoken. Ga lekker ergens anders spelen!

  5. Jelle schreef:

    Sorry, Peter, ik had naar het zich nu laat aanzien mijn post beter moeten verwoorden.

    Uiteraard weet ik dat je geweld niet als zodanig afwijst. En zoals je zelf al aangeeft, de verwijzing naar Gandhi kan daar ook niks mee te maken hebben. Niks in de post was bedoeld om iets van jou te “weerleggen”. Het gaat om een lastige morele discussie.

    Jij voelt je blijkbaar genoodzaakt de raketten op tactische gronden af te wijzen. Tsja, wie kan het hier niet mee eens zijn? Maar afwijzen? Nee, dat kan ik niet; het zijn wanhopige mensen die dit als laatste strohalm van verzet zien. Het zijn eerder een soort noodkreten aan de internationale gemeenschap om Gaza niet te vergeten. (En voor de duidelijkheid; Hamas schiet bijna geen raketten af, dat zijn voornamelijk andere groepjes.)

    Je toevoeging dat “In het geval van Hamas gaat het tegelijk om de strijd tegen onderdrukking EN om de vestiging van een nieuwe staatsmacht” vind ik totaal irrelevant. Dat zal met alle verzetsdaden van alle Palestijnen zo zijn. Allen willen een Palestijnse staat. En ook als anarchist steun ik ze daar in. Niet omdat dit mijn idealen vervult, maar omdat dit de enige praktische positieve stap voorwaarts is om het blijven voortbestaan van het Palestijnse volk te garanderen.

    “Ik zie geen enkele reden waarom solidaire mensen daar ook maar een grammetje steun voor zouden hoeven uit te spreken.” Steun heb ik het ook niet over. Maar afwijzen is het andere uiterste voor mij. (Zelf ga ik wel een stap verder, en verdedig ik in ieder geval het RECHT om dergelijk verzet te plegen vanuit de gevangenis waarin ze leven.)

  6. Tod schreef:

    Het verbaast me dat de progressieven nog steeds denken dat het palestina conflict een strijd is tussen twee staten.
    Anno 2011 is het conflict een godsdienstoorlog tussen de Islam en het Zionisme en tussen de Islam en de vrije wereld.

    IK vind het nogal van Jan Salie met de slappe knieen getuigen dat onze stoere anarchisten met hun bleke gezichtjes achter bivakmutsen de 1 miljard moslims steunen ipv de 10 muljoen joden.

  7. peterstorm schreef:

    Het Palestina-conflict is geen strijd tussen twee staten, geen serieuze progressief denkt dat – al was het alleen maar omdat één van beide kanten, de Palestijnse, géén staat heeft, en de andere kant de steun heeft van tal van staten, de VS voorop. Het conflict is een klassiek koloniaal conflict tussen een bezettingsmacht enerzijds, en ene van een groot deel van haar land verdreven, en voor de rest bezette en onderworpen, bevolking, anderzijds. Dat is iets anders.

    Dat onderworpen en verdreven volk, de Palestijnen, wordt gedreven door hoop op terugkeer naar eigen land, ophefffing van de bezetting, gelijke rechten. Soms wordt dat verlangen religieus verwoord. Maar religie is helemaal niet de kern van het conflict, hetgeen ook blijkt uit het feit dat 10 procent van de Palestijnen op de Westoever Christelijk zijn (een heel oude christelijke gemeenschap), en dat sommige van de oorspronkelijke leiders van de nationale bevrijdingsstrijd ook Christelijk van herkomst was. Dat gold bijvoorbeeld voor de linkse nationalist George Habash.

    Omgekeerd waren en zijn er nogal wat joden die van het Zionisme van het begin af aan niets moesten hebben. Dat gold ook voor een flink deel van het orthodoxe jodendom vanb pakweg een eeuw geleden. Terwijl veel van de Zionistische leiders wel joods van herkomst waren maar verder seculier, niet-godsdienstig. Dat gold al voor de grondlegger, Theodor Herzl. Het zionisme was een kolonisatieproject dat maar zeer gedeeltelijk met religieuze argumenten werd omkleed.

    Het Palestijns conflict is dus géén godsdienstoorlog zoals Tod impliceert. Hef de Islam op, en de Palestijnen staan nog stééds tegenover bezetting, verdrijving en periodieke massamoord – en zullen zich daartegen blijven verzetten.

  8. NOalCalcioModerno schreef:

    In “The God Delusion” van de vermaarde antitheist Richard Dawkins wordt de grap verteld over een man, die in N.-Ierland door een militie wordt aangehouden en wordt gevraagd of hij een katholiek of Protestant is. Wanneer hij antwoordt dat hij atheïst is wordt hem de vraag gesteld “een Katholieke of Protestantse atheist?”.
    Alhoewel Dawkins wat mij betreft een uitstekend betoog houdt tegen ’t karakter van religie in ’t algemeen en de monotheisten in ’t bijzonder slaat hij met deze grap eigenlijk in zijn “root of all evil”-verhaal dan weer net de plank mis en bevestigt ’t eerder wat Peter zegt: het is een POLITIEK conflict en ’t gaat niet om regeltjes in religieuze geschriften. Godsdienstoorlog is dan ook rabiate onzin. Toch denk ik dat je niet te makkelijk over ’t polariserende gif moet heenstappen dat religie in dit conflict is, aan alle kanten. Er is daar duidelijk een blinde vlek vaak op de linkse ideeën. Politiek is misschien ’t kruitvat waar religie vaak ’t kleine lontje is om ’t aan te steken (er zal toch ergens een rechtvaardiging gezocht moeten worden? Al is ’t maar dat oude geschriften ergens zogenaamd vertellen dat dat stuk grond van jou is!). Vergelijk ’t met ’t cult-karakter dat ik ook al eerder aanhaalde voor fascisten. Politiek-religieuze bewegingen die ’t conflict polariseren hanteren die argumentaties natuurlijk in hun demagogie ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: