Ben Ali, Hosni Mubarak en Job Cohen

Er valt heel veel te schrijven over de Tunesische revolutie. Hoe het oude bewind zich een facelift probeerde te geven door de president te laten gaan maar snel een nieuwe regering te vormen met een premier, een minister van binnenlandse zaken, van defensie en van financiën , allemaal lid van de RCD, de partij van de macht, van Ben Ali. Hoe veel mensen hier – terecht – boos van werden en opnieuw de straat op gingenm, en hoe zij hardhandig door de oproerpolitie werden aangevallen – waarmee het beeld dat het oude systeem niet weg was nog eens extra werd onderstreept. Hoe vervolgens de premier en de president snel uit die gehate partij stapten. Hoe enkele kabinetsleden – lid van de vakbond die na jarenlange gezagsgetrouwe opstelling de laatste weken een forse rol in de protestbeweging speelde – snel de regering verlieten toen ze zagen hoe sterk de oude machthebbers op regeringsniveau bleven. Ajazeera vat het keurig samen. Nee, deze revolutie is niet voorbij, niet ingekapseld. Deze revolutie heeft toekomst, al valt nog helemaal niet te zeggen wat voor toekomst precies.

Maar dat is voor een andere keer. Nu kort iets over de rol van Westerse staten – en partijen. Opvallend was hoe president Obama vriendelijke woorden voor de demonstranten vond en opriep tot vrije verkiezingen – vrijdagmiddag, toen de dictator al wankelde en zelf al allerlei democraatische beloften deed.. Op het weblog The Angy Arab worden hoogts amusante en leerzame gegevens en citaten boven water gev haald over de eerdere Amerikaanse opstelling. Daar vind je dus hoe vriendelijk Condoleezza Rice in 1998 was;  daar lees je ook een fors citaat van vriendelijkheden van het State Department voor Tunesië, compleet met cijfers over economische steun. Het citaat komt uit een document van oktober 2010.

De revolutie in Tunisië was dus gericht tegen een dictatuur die van het Westen – de VS en Frankrijk voorop – actieve steun kreeg. Maar de dictatuur kreeg steun van veel dichterbij, uit toch wel merkwaardige kring. De staatspartij RCD, de partij van dictatior Ben Ali, was namelijk tot eergisteren lid van … de Socialistische Internationale! Dat kom ik tegen via een commentaar/ aanvulling bij een artikel op Libcom over de Tunesische gebeurtenissen, een artikel waarvan die commentaarrubriek weer eens  een goudmijn van informatie is. En daar kwam ik het bericht tegen dat de President en de Secretaris Generaal van dit nobele proletarische gezelschap besloten hebben om het lidmaatschap van die CDR  te doen vervallen. Het stukje verwijst naar de “waarden en principes die onze beweging definiëren”, en naar “bijzondere omstandigheden”. Blijkbaar is staatsterreur niet in strijd met die “waarden en principes” van de Socialistische Internationale, behalve als die staatsterreur niet meer effectief genoeg blijkt te zijn. Want het berichtje dateert van 17 januari, drie dagen na de val van Ben Ali.

Voor wie het niet weet of even kwijt is: de Socialistische Internationale bundelt sociaaldemocratische partijen, of wat daar voor door moet gaan, wereldwijd. De lijst van leden pronkt op hun website. Er is een Nederlandse partij lid van: de PvdA van Job Cohen. Er is ook een Griekse partij lid van tropuwens: PASOK, de regeringspartij die verantwoordelijk is voor brute bezuiniogiongen en grof politiegeweld om protest daartegen neer te slaan. Het zullen je vrienden maar zijn.

Oh, trouwens, er is ook een Egyptische partij lid van: de Nationaal Democratische Partij NDP. Inderdaad, dat is de club van de Egyptische president Mubarak. Mijnheer Cohen en mijnheer Mubarak zijn dus politiek bevriend. Het zijn, om in stijl te blijven, kameraden, zoals Cohen en Ben Ali tot 17 januari dus ook kameraden waren. Zou iemand in de PvdA die nog wél enig fatsoen en enige echte afkeer van dictatuur heeft, bij zijn partij even aan de bel kun trekken hierover? Of zijn zulke mensen er niet meer?

Advertenties

3 Responses to Ben Ali, Hosni Mubarak en Job Cohen

  1. Eric schreef:

    Mooi stukje onderzoek, Peter!

  2. Hans schreef:

    Bij de (zelf)bevrijding van voormalige kolonies waren de bevrijdingsbewegingen bijna allemaal op de SU gericht danwel links, Renamo, FLN, etc.
    Die zijn van 1965/1975 tot 1989 meertijds verbonden geweest met de SU en zijn daarna denk ik bij de Soc. Internat. gegaan omdat er geen Komintern meer was. Ze zijn inderdaad wel gedegenereerd. Kijk naar PASOK en ANC, een grote zakkenvullende corrupte bende.

  3. peterstorm schreef:

    @Eric, bedankt, maar zoveel stelde mijn wek hier niet voor hoor: -) Ik kwam de clou tegen in de thread bij het Libcom-astuk waar ik naar verwees. nadat ik klaar was met mn lachstuip was het een kwestie van linkverwijzingen checken en zo, inleidinkje bakken, hoplakee. Oplettendheid en woede, that does it.

    @Hans: die redenering klopt wel in grote lijnen (al was de Komintern al in 1943 ontbonden…), maar qua Egypte en Tunesië ligt het wel iets anders dan in de door jou genoemde gevallen.
    Eerst Egypte: president Nasser was een tijd lang goede maatjes met de USSR, klopt. Maar Nasser overleed in 1970. Toen kregen we Sadat, en die mikte in 1972 de Russische adviseurs het land uit en werd bondgenoot van de VS. Zijn leger sloeg hongeropstandigheid in 1977 neer, hij gaf ruimte aan islamisten als tegenwicht tegen links. Uit Islamistische hoek kwamen vervolgens zijn moordenaars toen hij vrede sloot met Israël. Sindsdien hebben we de pro-Westerse Moebarak, loyaal bondgenoot van de VS en hardhandig autoritair staatshoofd – en dus via zijn partij lid van de Socialistische Internationale…

    Tunesië verwierf onafhankelijkheid onder leider Bouirguiba. Die hadm, vooral in de jaren zestig, wat linksige retoriek en bouiwde een staatsgeleide economie op. Maar hij werd gewipt in 1987 door een zekere Ben Ali, die een pro-Westersekoers volgde en keihard optrad tegen zowel islamisten als tegen links, zeer zeker ook tegen communisten. Pro-westers, dictatoriaal… en dus op dezelfde wijze als Mubarak lid van de Socialistische Internationale… Toch een ander verhaal dan bijv. ANC, hoezeer ook die intussen is opntaard.

    Kleine correctie trouwens nog van je opmerking: RENAMO was de uiterst rechtse, door Zuid-Afrika gesteunde beweging in Mozambique. De club die jij waarschijnlijk in dit verband bedoelt is FRELIMO, de inderdaad meer linksige b nationale bevrijdingsbeweging en later regeringspartij in Mozambique.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: