Nogmaals 12 mei Utrecht

zondag 15 mei

Het gevecht tegen politierepressie dat uitbrak naar aanleiding van het politiegeweld tegen 1 mei-demonstranten in Utrecht gaat nog steeds door. Afgelopen donderdag zag een hoogtepunt ervan, in de vorm van een krachtig protest bij het Utrechtse stadhuis. Daar kom ik zometeen nog even op terug. Maar er is nog wel meer om op te wijzen.

Zo was er bijvoorbeeld gisteren in Nijmegen ene terugkom-middag georganiseerd door de Anarchistische Groep Nijmegen en Doorbraak.  Zoiets is van groot belang, om teraan bij te dragen dat mensen die akelige dingen hebben ondergaan op 1 mei, die ervaringen met elkaar kunnen delen,  opgelopen fysieke en vooral ook emotionele wonden des te beter kunnen verwerken. Zo houden mensen de strijd beter vol, zo vinden en versterken we onze kracht. Die gaan we hard nodig hebben, gezien het steeds hardhandiger staatsoptreden. Het opzetten van zo’n soort terugkom-bijeenkomst zou vast onderdeel moeten worden van de aanpak van, laten we zeggen, risicogevoelige acties. En gezien het huidige politieke klimaat en de knuppelgraagte van politiekant valt er trouwens wat voor te zeghgen om élke demonstratie vanuit radicaal-links maar als risico-gevoelig te benaderen. Vandaag is er ook nog een lawaai-solidariteitsactie in Houten. Daar zitten nog twee mensen vast die na afloop van het 12-mei-protest bij het Centraal Station zijn opgepakt. Er was nog een derde persoon gearresteerd maar die is kennelijk op vrije voeten. Die solidariteit met arrestanten is noodzakelijk, keer op keer.

Met die arrestaties zijn we in gedachten weer terug bij de actie van 12 mei. Er zijn, afgezien van verslagen uit linksradicale bron, enkele reportages over die de moeite waard zijn. Er is een videoreportage van ruim een kwartier , geplaatst door een zekere ArnhemDirect. Daarin zien we diverse korte gesprekjes met deelnemers die toelichten waarom ze meedoen. We zien beelden van het protest zelf. Erg veel tijd is ingeruimd voor mijnheer de burgemeester, die uitvoerig ruimte krijgt voor wat weinig meer is dan een glad PR-praatje. Hij sprak met een actievoerster, op minzame toon. Dialoog boven alles. Bah.

Demonstranten waren gelukkig wel hoorbaar, met “Aftreden” en dergelijke. Later legde Wolfsen aan de interviewer uit dat er op 1 mei wel ME paraat moest staan, het was immers onduidelijk hoe groot de betoging zou worden, en ja, toen er wat kapot gemaakt werd, kwam de ME ten tonele. Dat was een bizarre verdraaiing. De narigheid begón toen politie demonstranten niet met vlaggen een bus uit wilde laten gaan, en meteen daarbij klappen uitdeelde. Dat demonstranten voor wat voor vernieling dan ook verantwoordelijk zijn geweest, is geenszins aannemelijk gemaakt. Helaas was de verslaggever van het filmpje kennelijk onvoldoende op de hoogte van de precieze toedracht om de burgemeester te confronteren met diens verdraaiing van de gang van zaken.

Wel mooi waren de beelden waarin een demonstrant wijst op de gebroken arm van een andere demonstrant, en daarmee het schandalige politiegeweld onder de burgemeestersneus wrijft. Maar verderop kreeg weer iemand binnen het gemeentehuis de ruimte om erop te wijzen dat ook op deze 12 mei het er niet echt vreedzaam aan toe ging vanuit de actievoerders. De arme burgemeester zou zelfs een keer bespuugd zijn. Gek he, dat we boos waren en dat lieten merken?!  “Veel van de deelnemers van de demonstratie van 1 mei waren weer aanwezig. Ze toonden een ongekende zelfbeheersing, gezien de vele klappen die ze anderhalve week geleden hadden gekregen”, schreef Doorbraak. Dat zet de zaak weer in reëel perspectief.

Een andere reportage is eveneens de moeite van bespreking wel waard. Het betreft het verslag dat Jos van Sambeek, één van de zeer weinige echte verslaggevers die Nederland nog kent als het om demonstraties gaat, schreef voor De Nieuwe Utrechter. Daaraan gekoppeld is een videoverslag waarin we zien hoe Wolfsen door de leuzen roepende menigte als het ware zijn eigen stadhuis wordt ingedreven. De zalvende burgemeesterspraat blijft ons daar gelukkig goeddeels bespaard. Het verslag geeft een redelijke weergave van de actie, en geeft ook aardige cijfers. Zo lezen we hier dat “het aantal demonstranten nauwelijks kleiner was dan tijdens de 1-mei demonstratie, waarbij 208 agenten zijn ingezet, waaronder veel gevaarlijk uitziende ME’ers.” Tweehonderd en acht agenten tegen iets van tweehonderd betogers, dat is ongeveer een agent per demonstrant… Nu waren er volgens van Sambeek “enkele tientallen agenten actief”, maar er was wel flink wat ME bij het politiebureau Paardenveld gezien.

Van Sambeek wees op de grimmige, sterk tegen de politie gerichte, sfeer. Hij bericht dat de politie zei zich “uiterst geprovoceerd hebben gevoeld en dat het gedrag ‘van demonstranten ‘sterk op de rand’ was.” Waar dat uit bleek wordt niet helemaal duidelijk. Maar het is duidelijk dat voor politie in dit soort situatie elk gedrag van demonstranten die hun woede laten merken en zich niet bij voorbaat laten wegsturen of wegduwen door agenten ‘sterk op de rand’ is; welke uitdaging aan hun heilige Gezag is ongetwijfeld uiterst provocerend. Het artikel schrijft ook over de drie arrestaties. “Uit tactische overwegingen heeft de politie volgens de zegsman pas na afloop van de demonstratie, op het Centraal Station, drie personen aangehouden: één voor het gooien van een steen, één voor het oppakken van een steen, en de derde wegens belemmering.” Dat vraagt om enkele opmerkingen.

In de eerste plaats: als de politie nu haar arrestaties ‘om tactische redenen’ kon uitstellen tot ná de demonstratie, waarom kon de politie dat – in hun eigen logica, die de mijne niet is maar waar ze wél op mogen worden aangesproken – op 1 mei dan niet? Kennelijk was er op 12 mei een keus om de demonstratie niet frontaal aan te vallen, en dus niet het middel van arrestaties te gebruiken om de betoging hardhandig binnen te dringen. Kennelijk was dat op 1 mei anders: toen koos de politie er wèl voor om via arrestaties de demonstratie als zodanig gewelddadig te verstoren. Het politieoptreden van 12 mei laat zien dat er niets onvermijdelijks was aan de agressieve aanpak van politiezijde op 1 mei. De politie wílde toen escalatie. Natuurlijk ben ik ook tegen arrestatie achteraf, ik ben tegen het hele politie-ingrijpen, escalerend of de-escalerend. Mijn punt hier is dat, zelfs vanuit de eigen politielogica die de mijne niet is, de keus om de 1 mei demonstratie aan te vallen, niets onvermijdelijks heeft, niet gelegitimeerd kan worden met ‘we moesten arresteren’. Het Gezag moest helemaal niets, het gezag wilde confrontatie. het is allemaal kennelijk een kwestie van ‘tactische overwegingen’.

Die arrestaties zelf zijn zeer bedenkelijk, en het relatief lang vasthouden van enkele arrestanten niet minder. Iemand zou een steen gegooid hebben. Waarheen? Was er een doelwit? Is dat doelwit geraakt? Iets beschadigd, iemand gewond, iemand ternauwernood aan de steen ontkomen? Het staat nergens. Dan de tweede: iemand heeft een steen ópgepakt. Is dat verboden dan? Volgens welk wetsartikel? En wanneer gebueurde dat dan wel? Tijdens de actie? En heeft hij of zij toen met die steen rondgeklopen tot hij bij CS werd aangehouden? Of had hij de steen weer neergelegd? Of toch gegooid? Of gaat deze persoon nu aangeklaad worden wegens ontvreemding van st gemeentelijk eigendom, of vanwege het beschadigen van de openbare weg? Het is allemaal nogal grotesk en ridicuul. En die derde arrestatie, “wegens belemmering”. Wat en wie werd er belemmerd? En wordt het, vanuit hún rechtsstaat bezien, niet eens hoog tijd dat alle 208 op 1 mei ingezette agenten én de opdrachtgevende burgemeester, aangeklaagd worden “wegens belemmering” vantegende tweehonderd demonstranten die gewoon een optocht wilden houden?

Het is nodig, gezien de hele gang van zaken, en gezien ook de arrestaties en het toch wel opmerkelijk lang vasthouden van twee arrestanten, de druk op de ketel te houden. Het is bovendien nodig om onze contacten v buiten de gangbare actiebewegingen en – netwerken uit te breiden. Dat buurtbewoners op 1 mei de kant van demonstranten kozen, was belangrijk en waardevol. Dat er op 12 mei van die buurtbewoners niemand het woord nam, laat zien dat er nog veel werk is te verzetten om banden van solidariteit te smeden. Die banden hebben we nodig, tegenover een staat die steeds verder gaat in het aanvallen en als criminelen behandelen van elke actievoerder die maar iets verder gaat dan demonstreren achter dranghekken volgens voorgeschreven routes en comform van staatswege opgelegde ‘spelregels’, hoe onredelijk ook.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: