Hel op aarde op Arabisch schiereiland

woensdag 1 juni

De hel op aarde die getypeerd wordt door de woorden ‘kapitalisme’ en ‘staat’ heeft vele afdelingen. Vaak is de dagelijkse verminking, vernedering en vernietiging van mensenlevens gemaskeerd, of haast in slow-motion, niet acuut merkbaar doorgevoerd. Vaak wordt de gifpil met een suikerlaagje omhuld, hebben mensen weliswaar geen leven maar worden evenmin daadwerkelijk omgebracht. Vaak is de ondraaglijke slavernij enigzins hanteerbaar gemaakt door een loon waar je levensonderhoud en huur van kunt betalen, door werktijden die uiotblazen achter de TV niet helemaal onmogelijk maken. Vaak is de tyrannie vermomd als ‘democratie’. Vaak, maar niet altijd. Op veel plaatsen, maar niet overal. Een gebied waarvoor deze verhulling, deze fluwelen sluipende aanpak, voor veel mensen niet geldt, wordt gevormd door een reeks monarchiën op het Arabische schiereiland. Daar heerst de hel op aarden in zijn brute vorm. Saoedi-Arabië, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten…  het zijn oorden van verschrikking.

Bahrein is relatief veel in het nieuws geweest, omdat bewoners van dit land de plek enigszins bewoonbaar probeerden te maken en in opstand kwamen. Onderdrukking was het anhtwoord van het bewind, én van de Saoedische heersers die soldaten stuurden om dat bewind te helpen. De repressie leidde volgens Aljazeera tot boven de dertig doden, ettelijke honderden betogers, maar ook mensenrechtenactivisten, journalisten en anderen werden opgesloten. Twee mensen zijn al ter dood veroordeeld. De onderdrukking raakte dus demonstranten, maar ook anderen, waaronder artsen en verplegenden die gewonde demonstranten probeerden te helpen. Ook zij werden gearresteerd, en patiënten in ziekenhuizen of durven zich daar niet te laten behandelen uit angst gearresteerd en mishandeld te worden. Dat zelfs gewonden en medische hulpverleners geterroriseerd worden door het bewind, is een schokkende ontwikkeling die veel; te weinig aandacht krijgt.

In de andere drie genoemde landen is minder protest, en dus nóg minder aandacht voor de verschrikkingen ter plekke. Een voorbeeld uit de verenigde Arabische Emiraten, om precies te zijn het steenrijke Dubai. Dat is een combinatie van ene complex van luxe voorzieningen, wolkenkrabbers en dergelijke, en een bouwput om meer van dat soort objecten neer te zetten. Die bouw gebeurt niet door degenen die er in gaan wonen of gaan feeestvieren, winkelen of weet ik wat. Die bouw gebeurt door arbeiders, en heel af en toe zien we een glimp van het leven dat die mensen leiden. Op 10 mei sprong een arbeider van de hoogste wolkenkrabber van Dubai naar beneden en gooide zich  zo te pletter. Hij had vrijaf gevraagd aan zijn baas, en dat vrijaf niet gekregen. Ik weet niet wat voor werk hij deed, tegen wat voor laag loon, en hoe lang hij al geen vrije dagen meer had gehad. Maar ik weet wel dat veel van het werk in de VAE gedaan wordt door migrant-arbeiders, vrijwel zonder rechten, mensen die lange dagen maken, tegen een laag loon, en levend in beroerde huisvesting. Protest is riskant wegens de dreiging van intrekking van de erbeidsvergunning, gevolgd door onvrijwillig vertrek.

Hoe de landen in deze regio met deze migrant-arbeiders omspringen – hoe hun rechten, waardigheid en levens dag in dag uit worden vertrapt – werd onlangs ook in Saoedi-Arabië weer duidelijk. Dat land importeert onder meer huishoudelijk personeel uit de Filippijnen. Die krijgen dan minimaal 400 dollar per maand betaald. Welnu, dat vinden de Saoedische heersers te veel. Dus eiste Saoedi-Arabië van de Filippijnse regering dat dit minimumloon halveert, tot tot 200 dollar. Dat vond zelfs de, op zichzelf ook niet om weldoenerij jegens arbeiders bekend staande, Filippijnse regering te gortig. Eer gaat dan ook geen huishoudelijk personeel meer van dat land naar Saoedi-Arabië. Het aantal Filippijnse arbeiders – naast huishoudelijk personeel ook  verplegenden en vakarbeiders, is 1,2 miljoen. Hun levens moeten onbeschrijfelijk ellendig zijn, ook zonder de halvering van het slavenloon.

Komen we bij de vierde tyrannie in deze akelige reeks: Qatar. In dat land worden in 2022 de wereldkampioenschappen voetbal gehouden. Daarvoor moeten echter alleen nog wel een zwik stadions worden gebouwd. Dat zal niet gedaan worden door de heer Blatter en zijn FIFA-officials. Het zal ook niet gedaan worden door de emir van Qatar en zijn familieleden. Het zal alweer gedaan worden door arbeiders. Twee internationale vakbondsfederaties omschrijven die groep arbeiders iets nauwkeuriger. “Een grote hoeveelheid migrant-arbeidskrachten, met erg weinig rechten, zonder toegang tot vakbonden, erg onveilige praktijken en onmenselijke levensomstandigheden zal letterlijk hun levens op het spel zetten om de 2022 Wereldcup te leveren.” Dát is een basis voor het commerciële voetbalfeest. Dat is ook een basis voor de enorme rijkdommen van de heersers van Qatar. Het vaak zo alerte Aljazeera heeft opmerkelijk weinig aandacht hiervoor. Maar Aljazeera wordt dan ook gefinancieerd door de regering van Qatar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: