Egypte: revolutie bezig én onder druk

dinsdag 5 juli

Wellicht zijn er mensen die denken dat de Egyptische revolutie een gebeurtenis was in januari en februari van dit jaar: demonstraties, straatgevechten, de val van dictator Moebarak. Er zullen mensen zijn voor wie die gebeurtenis iets is om op terug te kijken, om te nalyseren, om vervolgens te kijken naar de nasleep ervan. En ja, de revolutie wás een reeks dramatische gebeurtenissen met een vervolgd dat het bespreken waard is. Maar het is niet adequaat om die revolutie te bespreken als iets dat in het verleden ligt. De revolutie in Egype is een proces, en dat revolutionaire proces is in volle gang.

Tegenover krachten die de vrijheidsstrijd willen afremmen en terugdringen – militaire top, maar ook de Moslim Broederschap en veel zakenlieden – staan krachten die minstens de verworvenheden van de vrijheid willen verdedigen, en krachten die de strijd door willen zetten. Een artikel van Evan Hill op Aljazeera geeft een soort tussenstand. Noodtoestand: niet opgeheven. Nog geen vrije parlements- en presidentsverkiezingen. Wel processen tegen functionarissen van het oudebewind, wel stappen naar eennieuwe, door de bevolking goedgekeurde grondwet, maar weer geen bescherming van demonstranten, geen aansprakelijkheid van politie, geen hervorming van de veiligheidstroepen en geen beperkingen van de uitvoerende macht, en geen verbetering voor de gemiddelde Egyptenaren van hun economische positie. Zelfs in het beperkte liberaal-democratische raamwerk waarin Evans redeneert, is de Egyptische revolutie er nog lang niet. Van linksere, radicale, niet alleen politieke maar ook sociale, ambities, is nog inder terechtgekomen.

De strijd gaat dan ook verder. Actief blijven veel van de jonge activisten die terecht niet tevreden zijn over at is bereikt, en ageren tegen de repressie door de militaire autoriteiten. Belangrijk is ook voral ook om arbeiders die vechten voor betere arbeidsvoorwaarden en hogere lonen. Die strijd wordt door de nieuwe – feitelijk grotendeels de oude – machthebbers gedwarsboomd.

Al snel kwam er een wet die stakingen, sit-ins en dergelijke, verbood en actievoerende arbeiders met straf bedreigde. Als de machthebbers dachten dat het dreigement als dit voldoende was om stakingen te voorkomen, hebben ze zich vergist. Kort geleden kwam er een rapport uit van de Awlad Al-Ard Associatie voor Mensenrechten dat bericht dat er in de eerste helft van 2011 maar liefst 158 stakingen en 338 sit-ins zijn geweest, naast 259 demonstraties en 161 arbeidersprotesten. De meesten ervan vonden plaats vóór eind februari, tijdens de opstand.

Maar de arbeiderssrijd gaat nog steeds door. Vandaag bericht Al Masry Al Youm bijvoorbeeld over een havenstaking in Port Suez. http:// De inzet is een loonsverhoging, en de staking is al drie weken bezig. Naast stakingen zijn er ook de mooie organisatievormen van mensen die de maatschappij op hen heen in eigen handen proberen te nemen. Zo zijn revolutionaire volkscomités, her en der gevormd tijdens de opstand toen de politie afgedropen was en zich verkleedde tot knokploegen, waarna plunderaars en gewapende (vaak politie-)bendes vrij spel dreigden te krijgen, en mensen zelf hun wijk begonnen te bewaken, maanden na de val van Mubarak nog steeds actief. Vorming en activiteit ervan laten zien hoe diep en hoe radicaal de revolutie hier en daar ingrijpt.

De repressie is er echter ook. Voor het eerst zijn er op basis van genoemde anti-stakingswet vijf arbeiders veroordeeld. Ze hadden begi juni deelgenomen aan een sit-in voor het ministerie van olie, net als 200 anderen. Op 29 juni veroordeelde een militaire rechtbank de vijf tot voorwaardelijke gevangenisstraffen van een jaar.

Strijders voor mensenrechten kanten zich niet alleen tegen dit soort straffen en de achterliggende wetgeving, maar ook tegen het feit dat veroordelingen worden uitgesproken door militaire rechtbanken, op basis van een noodtoestand die ze allang opgeheven hadden willen zien. Arrestaties door militairen hebben overigens na de val van Mubarak op grote schaal plaatsgevonden. Volgens de machthebbers zelf waren er sinds de val van de dictator maar liefst 7000 burgers opgesloten na veroordelingen door militaire rechtbanken, veelal van mensen die opgepakt werden bij protestacties. Dat was de siutuatie volgens berichtgeving van 13 juni. Maar het daadwerkelijk gebruiken van de anti-stakings/ anti-arbeidersactie-wetgevig is nieuw en verontrustend.

Intussen werpen machthebbers allerlei blokkades op en stagneren politieke veranderingen. Drie ministers uit het Mubarak-bewind werden vandaga vrijgesproken van beschuldigingen van corruptie. “Sommige van de aangeklaagden keken verrast toen de uitspraken werden voorgelezen”, bericht Aljazeera. Natuurlijk, het kán zijn dat de ministers werkelijk onschuldig waren. Maar gezien de corruptie die het bewind en het estel van Mubarak doordrenkte, is dat toch wel erg onaannemelijk. Het heeft er meer van weg dat de rechter niet al te goed heeft willen kijken, en/of krachtig is tegengewerkt vanuit steunpilaren van het aangetaste maar niet totaal verdreven bewind. Die zagen, bij veroordeling, voor zichwel mogelijk de bui al hangen. Hoe dan ook, deze uitspraak maakt de positie van Mubarak-loyalisten sterker en is een klap in het gezicht van democratische en radicale revolutionairen.

Ondertussen blijven veiligheidstroepen bij herhaling keihard tegen betogers optreden. Vorige week waren er demonstraties, waarover EA Worldview schrijft: een sit-in bij het TV-hoofdkwartier, een protest van mensen die eerst de dood van iemand die twee maandengeleden door een voertuig van veilghiedstroepen was overreden, later en betoging bij hetministerie van binnenlandse zaken. Botsingen met de oproeprpoitie vonden plaats. Mensen riepen om de val van het militaire bewind. Komende vrijdag staan er weer grootschalige proteste o het tahrir-plein op het programma. De strijd om de koers, en zelfs het overleven, van de revolutie is nog lang niet voorbij.

Advertenties

One Response to Egypte: revolutie bezig én onder druk

  1. martin schreef:

    Toevallig plaatste ik gisteren op mijn blog een al eerder geschreven verslag van een inlediing bij TNI. Hier. De conclusie:

    Allereerst dat het de volksbeweging was die Moebarak van zijn troon stootte en verder waarschuwt ze dat het leger de belangrijkste winnaar is. De protesten gaan door en dat daarbij sneuvelen nog steeds mensen. In de drie weken tot de val van Moebarak vielen 700 doden te betreuren. Vlak voor haar toespraak werden nog twee officieren in een demonstratie gedood. De werkwijze van de activisten heeft haar getroffen; de humor bij het bespotten van de macht, de publieke bidstonden en de organisatie die er stond toen ze nodig was. “Het oude regime is nog niet verdwenen,” zo zegt niettemin aan het eind van haar presentatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: