Oorlogsdreiging, wederom

zaterdag 30 juli

Er dreigt weer eens een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten. Er zou wel snel een oorlog tussen de Israelische staat en de beweging Hezbollah in Libanon kunnen komen. Het heeft nut om eens wat van de ontwikkelingen in kaart proberen te brenegn. Dan overvallen de gebeurtenissen ons straks wellicht iets minder. Bovendien maakt een analyse van oorlogsgvaar in de regio ook de urgentie van solidariteit met protesten in het gebied extra duidelijk. Protesten zoals de heldhaftige en ongebroken Syrische opstand. Protesten ook zoals de indrukwekkende en snel uitdijende acties in Israël.

De dreiging van een nieuwe oorlog tussen Israël en Hezbollah as onderwerp van een stukje op de NRC-website. Daarin wijst Pim van der Dool erop dat beide kanten zich militair voorbereiden. Israël versterkte haar afweer voor raketten,verbeterde de samenwerking tussen verschillende mi onderdelen, spelt in op uitvoerige grondoperaties en stadsoorlog. Hezbollah heeft zich uitgerust met rakentten voor lange afstand, heeftbere communicatiesystemen en zo nog wel meer. Natuurlijk meldt de NRC dat Iran Hezbollah raketten kleverde. Dat Israël haar wapens en intsruenten niet allemaal zelf maakt en financiert, maar immense Amerikaanse steun krijgt blijft onvermeld.

Het artikel – overigens gebaseerd op een stuk in Foreign Policy – noemt ook oorlogsmotieven. Hezbollah krijgt Syrische steun, en het door opstand bedreigde Syrische bewind zou Hezbollah wel eens kunnen bewegen tot oorlog “om zo de aandacht af te leiden van de binnenlandse problemen in Syrië”. Zou heel goed kunnen, inderdaad. Verder blijkt er twist tussen Israël en Libanon om gasvelden voor de kust. Dat is ook conflictstof, volgens het artikel. Zou ook heel goed kunnen, dat zoiets meespeekt. Als Hezbollah sterk verzwakt is, dan is daarmee immers ook de Libanese gevechtskracht tegenover Israël goeddeels uitgeschakeld, want het Libanese leger stelt weinig voor. En als de Libanese gevechtskracht verzwakt is, kan Israël Libanon makkelijker haar wil op leggen, en bijvoorbeeld de gasvelden naar zich toetrekken. Allemaal helemaal niet onnaannemelijk.

Maar er speelt meer, aan diverse kanten van de frontlijn. Hezbollah heeft meerdere bondgenoten: Syrië, maar ook Iran. Dat laatste land staat al jaren onder sterke diplomatieke, economische en indirect ook militaire druk van zowel de VS als Israël. Het kernenergieprogramma – waarin die beide staten een kernwapenprogramma in zien – is één van de conflictpunten. Daar komt nu en dan een Amerikaans verwijt bij, namelijk dat Iran ‘het terrorisme steunt’. Deze week was er weer zoiets. Onderzoek van het ministerie van Financiën zou hebben uitgewezen dat delen van het Iraanse regime steun geven aan Al Qaeda-operaties in Pakistan en Afghanistan, landen waar de VS oorlog voert.

Het kan verzonnen zijn, gelogen, een kwestie van verkeerd geïnterpreteerde gegevens, een verdraaiing, of de volle en zuivere waarheid. Bij voorbaat geloofwaardig is het sowieso niet, dit bericht. Maar in zeker zin doet dat er niet toe: het gaat erom dat Amerikaanse machthebbers wíllen dat mensen het geloven. Zo ontlenen er een legitimatie aan voor voortdurende druk op Iran, en vroeg of laat mogelijk een oorlogsexcuus. Als zodanig verdient het geen enkele erkenning: zelfs steun van Iran aan aanslagen in Pakistan en Afghanistan – bijvoorbeeld op Amerikaanse soldaten die daar helemaal niet horen te zijn – is volstrekt geen reden voor Amerikaanse oorlogsvoering tegen Iran.

Intussen speelt de VS wél met dit soort argumenten om druk op Iran te zetten en te houden. Dat kan Iran tot het beramen van tegenzetten brengen. Spanning met Amerika’s bondgenoot Israël laten escaleren kan daar een deel van zijn, Hezbollah aanmoedigen tot het nemen van grotere risico’s – en militaire stun bieden voor het geval dát – kan daarin meespelen. Iran heeft bovendien ernstige binnenlandse problemen, met een diep conflict tussen president Ahmedinejad en religieus leider Khamenei, en met een protestbeweging die sluimert maar elk moment weer op kan laaien. Ook dat kan reden zijn voor het Iraanse bewind voor een afleidingsmanoeuvre via een indirecte oorlog tegen Israël.

Er is een andere belanghebbende bij oorlog, en dat is de Israëlische regering. De belangen daar zijn zowel overwegingen van de korte als van de lange termijn. Op de lange termijn heeft Israël – ongeacht welke partij regeert – zich niet neergelegd bij de sterke machtspositie van Hezbollah aan haar noordgrens. De oorlog van 2006 beoogde die macht te breken. Dat is niet gelukt, en dat wordt in militaire als vernederend ervaren – een vernede ring die ongedaan kan worden gemaakt door een volgende, meer succesvolle ronde bloedvergieten. Er is ook nog zoiets als het verlangen naar wraak. En als de macht van Hezbollah gebroken is, kan Israël Libanon haar wil opleggen, bijvoorbeeld ook ten aanzien van die al genoemde gasvelden. Belangrijker wellicht: als Israël weer eens laat zien dat het een oorlog overtuigend kan winnen, heeft ze haar, door het weinig succesvolle oorlogen in Libanon in 2006 en Gaza in 2008-2009 aangetaste vermogen tot succesvol dreigen en intimideren, weer een beetje opgelapt. Dat soort overwegingen duwen israël structureel tot het voeren van bijvoorbeeld een revanche-oorlog tegen Hezbollah.

Maar waarom juist nu? Een artikel op de verstandig-kritische website 972, sympathiserend met de protesten in Israël, noemt een oorlog een mogelijk konijn dat Netanyahu uit zijn hoed kan toveren, als antwoord op de verzwakking van zijn positie (1). Die positie is verzwakt door het aanhoudend straatprotest, dat steeds meer steun krijgt, van de leider van vakbondskoepel Histadruth en zelfs van helemaal niet links oppositiepoliticus Tzipi Livni. Een prachtig klein oorlogje of iets wat er op lijkt, zou een truc kunnen zijn waarmee hij zijn regering probeert te redden. De schrijver, Yossi Gurvitz, laat zien dat bij eerdere Israëlische oorlogen overwegingen van binnenlands machtsbehoud of machtsversterking vaak een grote rol speelde. En hij heeft ergens opgevangen dat “veiliheidsfunctionarissen in het noorden een officiële waarschuwing van de regering hebben gekregen dat september heet gaat worden.. Mogelijk een oorlog, mogelijk tegen de Palestijnen, mogelijk tegen de Israëlische palestijnen, mogelijk tegen Hezbollah.” De spanning rond Gaza is al opgevoerd, en deze week wat B Ehud Barak in Washington voor overleg. Dat kunnen voortekenen zijn.

Gurvitz maakt ook glashelder wat dan het antwoord dient te zijn. “Dus, als er een plotseling een oorlog uitbreekt in de komende paar weken; als de noordgrens, of misschien de zuidgrens, plotseling ontploft, als het ware vanuit eigen wil, als Netayahu een onverwachts optreden op TV doet, bleek en vastbesloten, en ons informeert dat hij het IDF opdracht gegeven heeft om Iran te bombarderen om te voorkomen dat het een nieuw Nazi-Duitsland wordt – als iets hiervan gebeurt, geloof dan geen woord van van wat je wordt verteld. Ga ervanuit dat het bewind zichzelf probeert te redden doormidden van een oorlog.” En hij gaat nog wat verder ook: “Dus, als een oorlog plotseling uitbreekt, dan is het onze plicht om die te verstoren. Bestorm het Kirya (militaire hoofdkwartier), blokkeer de toegangen tot militaire vliegvlden, weiger in de kern om voor pion te spelen pogingen van Barak en Netanyahu om de heersendeeconomisch-politieke oligarchiete redden door te betalen in het bloed van burgers.” Tel Aviv 2011 veranderen in Barcelona 1936, dát scenario zo ongeveer.Vervolgens nog iets over de “ware patriot” die dan tegen regering en leger stelling moet nemen, maar deze nog wat te vaderlandslievende woordkeus verhult de prachtige revolutionaire stellingmame nog maar amper.

Het is echter te hopen dat het zover niet komt, zo onderstreept ook de schrijver. Een oorlog zou de regering kansen geven om de protesten te breken – protesten die er bovendien ook niet makkelijker op zouden worden als Hezbollah haar raketten zuidwaarts zou sturen, waar ze náást een tentenkamp van actievoerders terecht kunnen komen maar ook eróp. Voor het zover is, zullen de tentenkampen vermoedelijk ontrumd zijn en de bewoners klaarstaan voor schuilkelder of militaire dienst… Oorlog is, naast een ramp voor alle slachtoffers die dan weer gaan vallen, aan alle kanten van de frontlijn, ook nog eens een wapen in de handen van machtebbers, eveneens aan alle kanten, om zich van binnenlands protest en verzet te helpen ontdoen. We moeten er niet op wachten; we moeten de oorlog helpen voorkomen. Protesten in Israël én internationale solidariteit daarmee zijn ook daarom zo belangrijk.

De protestbeweging kan, door de druk op te voeren en zich verder uit te breiden, niet alleen haar sociale verlangens binnenhalen, maar ook een gevaarlijke oorlogsregering ten val helpen brengen. Langs soortgelijke lijnen kan de opstand in Syrié dáár een regering-met-oorlogsmotieven uit het zadel helpen lichten, en ook dáár is haast bij. De tijd dringt, de wedloop tussen oorlog en revolutie – al is het wellicht nog maar een halve – is in volle gang. Expliciete, nadrukkelijke solidariteit, met de opstand in Syrië én met de protesten in Israël, kan ertoe bijdragen dat degenen die oorlog wilen zien winnen, deze race verliezen.

(1) gevonden via Libcom dat de ontwikkelingen via een forumthread van dag tot dag bij probeert te houden en  er discussie over voert.

Advertenties

3 Responses to Oorlogsdreiging, wederom

  1. Paulus de boskabouter schreef:

    Van huishoudelijke aard: de link naar Libcom werkt niet. Ik meen omdat er per abuis andermaal http in voorkomt.

  2. Likoed Nederland schreef:

    Israel wil geen oorlog, de genoemde argumenten slaan nergens op:

    1. Israel wint alleen gasvelden op eigen grondgebied.
    2. Israel heeft al laten zien dat het een guerilla oorlog wel kan winnen, in Gaza.
    3. Israel zou Hezbollah inderdaag wel graag weg willen, maar dat moeten de LIbanezen toch echt zelf doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: