Rellen in Engeland

donderdag 11 augustus

Onderstaand artikel schreef ik gisteren voor Doorbraak; daar is ook de geïllustreerde versie te vinden, met een voetnoot bovendien over een nare actuele ontwikkeling: activiteit van de fascistische EDL. Ik heb aan de tijdsweergave verder niet gesleuteld, maar ‘vandaag’ is dus inmiddels gisteren, en we zijn in de zesde en niet de vijfde dag.

De rellen in Engeland zijn vandaag aan hun vijfde dag bezig. De eerste nacht was de wijk Tottenham in Londen de plaats van actie, de nacht erop kwam daar Enfield, ook Londen bij. De derde acht begonnen ook in Birmingham, Liverpool en Bristol. In Londense wijken gingen de rellen door. Op de vierde dag, toen de autoriteiten het aantal agenten in Londen tot 16.000 hadden opgevoerd, bleef het in de hoofdstad tamelijk rustig. Die avond waren er wel rellen in Manchester, Nottingham, Wolverhampton, Salford, West Bromwich. Vandaag beginnen er berichten binnen te komen dat er in Oxford onrust is. Het is een heftige en ongekend omvangrijke uitbraak van woede – een woede geworteld in uitzichtloze armoede en vernedering door politie, een woede die in die zin hoogst politiek van betekenis, een woede die geheel en al terecht is.

De aanleiding was het doodschieten van Mark Duggan, 29 jaar zoals veel eerdere slachtoffers van politiegeweld een man van Afrikaanse herkomst. Eerst werd bericht dat hij was neergeknald tijdens een vuurgevecht. Maar de kogel die een politieradio beschadigde bij dat ‘vuurgevecht’, kwam waarschijnlijk uit een politiewapen, en het heeft er alle schijn van dat Mark Duggan helemaal niet geschoten heeft. Dat hij zoals sommige berichten in de media uitleggen, in he criminele circuit actief was, kan best waar wezen. Dat is geen rechtvaardiging voor het doden van de man bij wat de politie als een van te voren beraamde arrestatiepoging aanduidde.

De politie doodde Duggan donderdag 4 augustus. De zaterdag erop hielden een honderdtal mensen een protest waarin ze opheldering over de toedracht eisten. Een meid van 16 kreeg volgens een ooggetuige een aanvaring met de nadrukkelijk aanwezige politie. Precieze toedracht onduidelijk, wellicht gooide ze iets. Meteen begon een hele groep agenten haar met schilden en knuppels te bewerken. Dát – frontaal geweld van een gewapende man tegen een eenling – was het begin van de confrontaties die volgden. Mensen begonnen nu tegen de politie te vechten – terúg te vechten is beter gezegd. Al snel breidden de rellen zich uit, begonnen er plunderingen en werden er branden gesticht.

Woede tegen de politie was ook op andere plekken hoofdmotief. In de Londense wijk Hackney bijvoorbeeld. Daar broeide het maandag, en een artikel van The Commune schrijft: “Er werd wat heen en weer gehold, en de vlam sloeg in de pan toen de politie een zwarte man aanhield en fouilleerde op de Narrow Way. Een grote menigte verzamelde zich en omsingelde de politie, en mensen schreeuwden dat politie-agressie de oorzaak was van de rellen in Tottenham. Versterkingen kwamen snel met rel-uitrusting en begon mensen rond te jagen en in proberen in te sluiten.” De politie hield zich vervolgens vooral bezig met het beschermen van winkels, niet met arrestatiepogingen. Intussen begonnen, in dit geval tamelijk doordachte en doelgerichte, plunderingen. “De zaken op Mare Street die beschadigd werden waren tamelijk gericht uitgekozen: zaken die gezien werden als parasieten, zoals gokkantoortjes, Cashconverter pandjesbazen enzovoorts; een bank; en plaatsen met waardevolle dingen zoals een sport winkel en een juwelier. Het tankstation werd geplunderd vanwege de drank en mensen gaven flessen water aan vreemden. Het enige café dat geplunderd werd was van een keten, had geen sfeer en ook nog eens beroerde thee, dus ik had er geen problemen mee.” Haha. “Een man met een goed gevoel voor gericht plunderen schreeuwde: ‘if it ain’t gold, don’t be bold’ ” De schrijver spreekt van een open, bijna feestelijke sfeer op die plek op dat moment. Later, verderop, zag hij ook minder selectieve, plundering van een buurtwinkel waar mensen in de gemeenschap juist waardering voor hadden. Er was daar ook weer een botsing met oproerpolitie, maar er werden ook mensen in de menigte zelf beroofd.

Soortgelijke verhalen zijn vermoedelijk te vertellen over heel veel van de wijken waar rellen plaatsvonden of nog plaatsvinden. Vechten met de politie; doelgerichte aanvallen op en plundering van gehate zaken, of zaken waar wat te halen viel; en ook ongericht geweld, brandstichting en beroving van mensen die op geen enkele manier als een soort legitiem doelwit gezien kunnen worden. Een mengsel van gebeurtenissen en motieven, maar zeer zeker geen uitbarsting van louter ‘blind geweld’ en ‘criminaliteit’. Het is wel degelijk een opstand met sociale en politieke wortels. Die wortels zijn lokaal, maar ook landelijk en op een bepaalde manier zelfs internationaal. Er is de directe aanleiding: politiegeweld. Wéér schoot de politie een gekleurde man dood, wéér kwam ze aanvankelijk met een verhaal dat niet bleek te kloppen. Bij al het gejammer van politici en media over mensen die tijdens de rellen gewelddadig beroofd zijn en dergelijke dienen we dát centrale punt in het oog te houden. De Guardian liet zien dat er 333 mensen overleden zijn sinds 1998 terwijl ze in handen van de politie waren. In geen één geval werd een agent gestraft, al werd in 13 gevallen wel strafvervolging aanbevolen. Volgens de Morning Star bedraagt het aantal mensen dat overleed na aanhouding of andere vormen van aanraking met de politie, de afgelopen 10 jaren minstens 650. Heel veel jonge, veelal zwarte mensen hebben bovendien de ervaring dat ze op weg naar school of werk standaard worden aangehouden en gefouilleerd, oftewel geïntimideerd, vernederd en als crimineel behandeld. Het voorheen openlijke racisme van politiekant is sinds rellen in de jaren tachtig wat subtieler geworden, maar niet afwezig. Verbonden met woede over racistische bejegening is het vooral de woede van arme jonge mensen die door de politie als uitschot worden behandeld, dag in dag uit, en soms met dodelijk gevolg. Dat kaakt mensen kwaad, erg kwaad, en juist die woede explodeert vandaag op de straten van de Britse binnensteden. In Nottingham zijn maar liefst vijf politiebureaus aangevallen tijdens de huidige rellen, soms door middel van brandbommen. Dat is doelgericht geweld tegen een gehate instantie door mensen die het die instantie nu eens betaald willen zetten, en terecht.

De wijken waar mensen aan het rellen zijn gegaan zijn veelal straatarme wijken, waar bezuinigingen ook nog eens resterende voorzieningen slopen. In Tottenham was de werkloosheid bijvoorbeeld extreem hoog. Trouw citeert een jongerenwerker in Tottenham: “Mensen zijn boos en gefrustreerd. Dit krijg je in een gemeenschap waarin de werkloosheid enorm hoog is en bezuinigd wordt op sociale voozieningen. Ik noem dit geen rellen, ik noem dit een opstand.” In Haringey moeten wegens bezuinigingen acht van de dertien jongerencentra dicht, en de Guardian liet in een reportage zien dat dit de kans op rellen wel eens zou kunnen verhogen. Verwaarloosde arme mensen in verwaarloosde arme buurten waar dan ook nog eens bezuinigingen overheen komen… De woede van vooral jonge bewoners in logisch. Maar het is totaal ontoereikend om te denken dat zoiets voorkomen zou kunnen worden door een paar buurthuizen te sparen. Jonge arme mensen verlangen niet in de eerste plaats een plek met tafelvoetbal,biljarttafel, een begripvolle jongerenwerker en betaalbare drank, hoe welkom zulke plekken ook zijn en hoe hardnekkig we ze ook dienen te verdedigen als ze worden wegbezuinigd.

Er is een veel diepere uitzichtloze armoede aan het werk. De Globe and Mail komt met schokkende cijfers : 17 procent van de jongeren in Groot-Brittannië zitten niet meer op school, doen geen stage en hebben ook geen baan. “Er zijn 600.000 mensen van onder de 25 in Groot-Brittannié die nooit een dag hebben gewerkt”. Werkloze jongeren, mensen met nauwelijks opleiding, schooluitvallers en dergelijke. Voeg daarbij de mensen van dezelfde generatie die van het ene beroerde baantje naar het andere gaan, vaak ook onderbroken met perioden zonder betaald werk. Bedenk daarbij dat er voor deze mensen geen enkel reëel vooruitzicht is dat het beter wordt.

Dát is dus het leven van vele honderdduizenden mensen: straatarm, de rest van hun leven lang, met weinig omhanden, door politie als crimineel behandeld, door politici als asociaal afgeschilderd, feitelijk door de maatschappij als uitschot behandeld. Daar komen dan bezuinigingen op onderwijs, die de toegang verder beperken, de bezuinigingen op het beetje sociale zekerheid dat er is. De vraag zou niet moeten zijn waarom sommige van deze mensen beginnen te rellen na een enkele aanleiding. De vraag is eerder waarom niet veel méér van deze mensen al niet veel eerder aan het rellen zijn gegaan.

Over het plunderen, dat zo’n belangrijke rol in de rellen spreekt en waar zoveel schande over gesproken wordt, valt echter wel meer te zeggen. Dat is namelijk net zo min ‘zinloos’ en ‘blind’ als de gerichte acties tegen politie en politiebureaus. Het is ergens een volkomen logisch antwoord op een neoliberale consumptiemaatschappij. Dag in dag uit zien en horen we: je hoort er pas bij als je dat flitsende mobieltje hebt, die modieuze sportschoenen, die IPod. Al die mooie spullen liggen te pronken in de etalage. Je móét ze hebben, want dan ben je pas Iemand, zo prent de reclame je nog eens in. De spullen zijn te koop voor iedereen met geld. Maar je hébt geen geld. Dat wat je nodig hebt om iemand te zijn, wordt je onthouden vanwege je armoede. Vervolgens b gebeurt er iets waardoor de politie even de grepe verliest en de orde even weg valt. Dat is het moment waarop sommigen zeggen: ik néém wat ik nodig ben om Iemand te zijn, om erbij te horen, ik doe precies wat ze mij vertellen dat ik moet doen om erbij te horen. Ik pák die mooie dingen gewoon. Plunderen is némen waar je volgens de wet van de consumptiemaatschappij niet zonder kunt, maar waar je door de brute werking van markteconomie geen geld voor hebt.

Er is dus niets raars, blinds of zinloos aan. Iedereen die dit gedrag ‘zinloos’ noemt, heeft nog nooit verlekkerd voor een etalage staan kijken, in een platenzaak of boekhandel rondgewandeld met een lege portemonnee, of de spijskaart van een eettent bekeken met gedachten aan een bankrekening die nog leger was dan de rammelende maag. Je kunt plundering goed- of afkeuren of er onbewogen onder blijven, maar voor je dat doet is het handig om minstens te proberen te snappen hoe déze maatschappij dít soort gedrag oproept en uitlokt. En er mag ook wel bij dat deze plunderingen plaats vinden in een maatschappij die drijft op structurele plundering. Alleen wordt de ondernemer die zich verrijkt door zijn personeel aanzienlijk minder te betalen dan ze hem aan waarde van vervaardigde spullen opleveren, zelden als plunderaar aangeduid, evenmin als de ondernemer die deze spullen tegen woekerprijzen in arme wijken probeert te slijten. Terúgplunderen, dat is wat veel arme mensen in de Britse binnensteden momenteel doen.

Bij die toeëigening van spullen door mensen die etalages leeghalen gebeurt nog iets dat onbewust erg radicale implicaties heeft. Mobieltjes in winkels zijn koopwaar: het doel is dat een ondernemer er geld voor vangt door e te laten maken, en ze vervolgens te verkopen, waarna een andere ondernemer ze doorverkoopt aan jou of aan mij. Winstgevende verkoop is het doel. Gebruik van die mobieltjes, het plezier dat ze kunnen geven, is bijzaak. Wat doet de plunderaar? Die keert de boel weer om! Die onderbreekt de hele reeks van transacties, weigert het ding te kopen, en néémt het ding gewoon. Het hele aspect van koopwaar vergruizelt net zo snel als de etalageruit verbrijzeld is bij de plundering. Het ding is gewoon een ding om te hanteren, nut van te hebben, fun mee te beleven. Dingen zijn opeens weer voor mensen om te gebruiken, niet meer om winst uit te behalen door productie tegen laag loon en verkoop tegen te hoge prijs. Het fundament van hoe een kapitalistische maatschappij geacht wordt te werken – productie voor verkoop voor winst – wordt even helemaal doorbroken door de dingen hun aspect van gebruiksartikel – menselijk gesproken toch het enige relevante aspect – terug te geven. In deze zin is plundering ongearticuleerde, als het ware onbewuste, kritiek op het kapitalisme.

Er zijn meer aspecten. Plunderen en vernielingen zijn, zoals we uit het verslag uit Hackney zagen soms ook een soort van impliciete kritiek op bepaalde bedrijven. Zaken die als profiteurs worden gezien – en dat zíjn het ook – worden eerder als doelwit gekozen. Het zijn niet zozeer de echt rijken die worden aangevallen, maar wel bedrijven die symbool staan voor een wereld waarin de rijken de rest op alle mogelijke manieren een poot uitdraaien, zoals pandjesbazen, geldkantoortjes en dergelijke. Het is ook hier weer wel degelijk een soort doelbewustheid die door het gejammer over ‘blind geweld’ en criminaliteit aan het zicht wordt onttrokken. Daarnaast zijn er nog veel simpeler motieven. Mensen halen wellicht dure spullen, juwelen bijvoorbeeld, uit winkels, om die via via te verhandelen om zo schulden af te betalen en deurwaarders op afstand te houden. Voor sommigen mensen, die toch al diefstal en via handel in gestolen goederen aan de kost komen, bieden de rellen een kans om wat nieuwe voorraden te verwerven, en ja, dít mag je ‘opportunistische criminaliteit’ noemen als je dat wilt. Maar die bepaalt niet de kern van de plunderingen en dergelijke. Heel vaak zal domweg ook de kick van het plunderen en van het in de fik steken van zaken een rol spelen. Jonge mensen springen gewoon enorm uit de band. Gek he, als verveling en gecommandeerd worden het enige loon is dat ze dag in dag uitbetaald krijgen?

Een BBC-reportage laat een voorbeeld zien. “Twee meiden die maandagavond meededen aan rellen in Croydon schepten op dat ze de politie en ‘de rijken’  lieten zien dat ‘ze konden doen wat ze wilden’”. De meiden waren wijn aan het drinken, eerder geplunderd, en waren daar al enige tijd me bezig. Ik kan alleen maar hopen dat de dames een leuke dag hebben gehad, en geen al te erge kater na afloop… Mensen kunnen in hun waan van volwassenheid hoofdschuddend zeggen: ‘nou, is dát nu vrijheid? Ik noem het egoïstische onverantwoordelijkheid’. Maar zij zien dan over het hoofd dat voor deze meiden ‘doen wat we willen’ kennelijk een nogal onbekende ervaring voor ze was. Iets van vrijheid is voor heel veel jonge mensen – eindeloos in de gaten gehouden, als uitschot belasterd, door ouders en/ of docenten kort gehouden, door politie getreiterd, door bedrijven uitgesloten of tot stompzinnig slavenwerk veroordeeld – niet echt een alledaagse ervaring. Dan valt opeens de greep van de orde even weg, en ja, dán is het eventjes feest. En ze trekken ook nog eens nadrukkelijk een lange neus naar de politie en ‘de rijken’. In al hun ‘onvolwassenheid’ snappen deze twee meiden meer dan al hun wereldwijze verstandige volwassen hoofdschuddende critici bij elkaar.

Plunderingen en aanvallen op bepaalde bedrijven; vernielingen van politiebureaus en confrontaties met oproerpolitie die na vier dagen de straten van steden nog steeds niet heeft heroverd: het is een daadwerkelijke vorm van protest en verzet tegen een onmenselijke orde. Is daarmee alles wat mensen tijdens de huidige rellen doen, zomaar prima? Nee. Het ontkennen van de sociale wortels en politieke redenen van de opstand is onzin. Maar het ophemelen van de rellen als bijvoorbeeld een soort groepsgewijs Robin Hood-gedrag – pakken van de rijken, geven aan de armen – is veel te idyllisch. Heel veel van vooral de vernielingen worden bedreven door wanhopig arme mensen tegen andere niet of nauwelijks minder arme mensen. Daar zit een tragisch aspect van de gebeurtenissen.

En er gebeuren wel degelijk dingen die volstrekt onverdedigbaar zijn. Berovingen van willekeurige voorbijgangers, soms zeer gewelddadig. Brand in winkels waar boven mensen wonen die daarmee in levensgevaar gebracht worden. Dat soort zaken. Natuurlijk maken media en politici er veel werk van om juist deze kanten enorm uit te vergroten. Dat wil helaas niet zeggen dat ze niet plaatsvinden. Reden om daarmee de hele golf van rellen als niet-politiek en puur crimineel te kenschetsen zijn ze echter niet.

Het in gevaar brengen van andere arme mensen door brandstichting is natuurlijk dom, maar eerder een kwestie van totaal ondoordacht gedrag in de agressieve euforie van het moment. Verkeerd, maar in het grote geheel van de gebeurtenissen toch marginaal. Dan de berovingen waar het te vaak over gaat. Maar al te vaak gaat het hier om akelig gedrag dat sowieso dagelijks plaatsvindt, op allerlei plekken. Mensen worden beroofd tijdens het boodschappen doen, tijdens het uitgaan, tijdens muziekfestivals, tijdens demonstraties en ja, ook tijdens rellen. Het tijdelijk wegvallen van de greep van de politie, en van sociale controle, maakt zoiets tijdens een rel – net als tijdens een rockfestival of een drukke uitgaansnacht – wat makkelijker. Maar de rel is hier decor van de beroving, net als het rockfestival het decor van zoiets kan zijn. Wie het decor van een toneelstuk echter verwart met de rolverdeling, het script en de uitvoering zelf, heeft een verkeerd idee van een toneelvoorstelling. Wie de berovingen op één lijn stelt met de rel, snapt de rel dus niet.

De kern van de rellen is: een felle, chaotische reeks botsingen van veelal jonge, straatarme mensen, met de politie die hen vernedert en onderdrukt, tegen een wereld van commercie die met manipulatie behoeftes aanwakkert en vervolgens de bevrediging daarvan stelselmatig blokkeert door mensen te dumpen in armoede en uitzichtloosheid. Het is een soort opstand Zelfs gevestigde media laten dat hier en daar zien. Trouw ondervroeg mensen in Hackney en tekent uit de mond van één van hen op: “Het is een kwestie van wij tegen zij, de politie, het systeem. Ze noemen het plundering en criminaliteit, maar dat is het niet. Het is echte haat tegen het systeem.”

Met haat tegen het systeem krijg je weliswaar op zichzelf nog geen betere wereld, en met rellen wordt het systeem op zichzelf niet verslagen. Het is aannemelijk dat de komende dagen de politie de rellen terug zal dringen en de opstand zo zal bedwingen. Met haar enorme aantallen agenten, en met ook rubberkogels en waterkanon als machtsmiddel, zal de politie de straat uiteindelijk wel weten te heroveren als er geen onverwachte nieuwe wendingen komen. Rellen op zichzelf brengen zelden een gehaat systeem ten val. Dat is allemaal waar, en het dient gezegd te worden ook. Maar het is wel die zo terechte haat tegen het systeem die bij analyses en stellingname van radicaal links in het middelpunt van ons verhaal thuis hoort. Verbondenheid, solidariteit met de ‘relschoppers’ die zo terecht hun woede tot ontlading brengen, is, met alle soms nuttig kritiek op domme daden en ontoereikende actievormen, hoofdzaak.

Voor dit artikel is flink gebruik gemaakt van Libcom.org die een nuttige forumthread over de rellen heeft met interessante discussie en talloze links. Ook het weblog Lenin’s Tomb  biedt nuttige inzichten en informatie.

Aangevuld/ bijgeschaafd 11 augustus 15.38.

Advertenties

17 Responses to Rellen in Engeland

  1. Pyt van der Galiën schreef:

    Inmiddels heeft Ian Bone iets geplaatst waar ik me dan wel weer in kan vinden: http://ianbone.wordpress.com/2011/08/11/the-rotten-parliament-reaction-will-lead-to-reaction/#comments.

    Engelse anarchisten zijn (voorzichtig uitgedrukt) nogal verdeeld over de gebeurtenissen. Vooralsnog geeft de verklaring van Solfed die je ook in vertaling kunt vinden op de site van Globalinfo http://www.globalinfo.nl/Achtergrond/reactie-solfed-op-de-rellen-in-londen.html het beste mijn mening weer.

  2. RG Gallagher schreef:

    Ik vind de discussie binnen linkse kringen hoogst onbevredigend. Dat de rellen samenhangen met armoede, onderdrukking, vervreemding en andersoortige euvelheden van het neoliberale kapitalisme lijkt mij een open deur. Over de wezenlijke, doch veel minder vanzelfsprekende vraag hoe revolutionairen zich politiek-strategisch tot een dergelijke episode moeten verhouden (i.e. het ‘wat te doen?’), lees ik weinig tot niks. Wat moet ik me concreet voorstellen bij die hoofdzakelijke “soldariteit met de relschoppers”?

    • peterstorm schreef:

      Ik denk dat de samenhangen die jij “een open deur” vindt, en ik op zich voor een flink deel ook, dat voor zeer veel mensen niet, of niet in die mate, zijn. het blijft nodig om dingen die links vanzelfsprekend vindt, keer op keer naar voren te brengen. Ze horen deel te zijn vande argumentatie die we niet alleen onder elkaar, maar vooral ook met iets minder linkse mensen hebben te voeren.
      Over de praktische vorm die solidariteit zou kunnen hebben, moet inderdaad meer worden nagedacht. Ik ben het met je eens dat, zoals ik het er neerschrijf, nog erg algemeen en abstract is. Ik ben daar ook niet tevreden over. Iets concreter daarom: tegengas helpen geven tegen de puur negatieve beeldvorming rond ‘relschoppers; stelling neen tegen arrestatiegolf en huiszoekingen en dreigende huisuitzettingen en dergelijke. Zij aan zij staan tegenover de repressie die nu loskomt.

      • Pyt van der Galiën schreef:

        Niet alleen dreigende huisuitzettingen voor deelnemers aan de rellen. De Londense burgemeester Boris Johnson schijnt ook voorgesteld te hebben de toch al minimale uitkeringen van deelnemers als straf stop te zetten, een idee dat Fred Teeven vermoedelijk maar al te graag over zal nemen.

  3. NoAlCalcioModerno schreef:

    “Dat de rellen samenhangen met armoede, onderdrukking, vervreemding en andersoortige euvelheden van het neoliberale kapitalisme lijkt mij een open deur.” Precies. Ik ben ’t wel eens met de analyse van Peter waar ’t vandaan komt, maar ’t is me te gemakkelijk om alleen maar de leuke dingen te vertellen omdat dat ideologisch effe makkelijk is. Wat met al die beelden en verhalen van wijkbewoners (NIET conservatieve media of zo) over plunderingen en berovingen van gewone mensen, geweld tegen studenten (Waarom? Omdat ze een deel van de “have nots” zijn dat zich daaraan op eigen kracht probeert te ontrekken?), aanranding, brandende auto’s en huizen van OOK “have nots” voor wie dat misschien hun autootje was om nog naar ’t werk te gaan en ’t hoofd met de laatste trots boven water te houden of die te onderverzekerd zijn om hun uitgebrande have en goed terug te krijgen? Kleine ondernemertjes die hier werkelijk alles nog in gestoken hebben en net zo hard, misschien nog harder moeten knokken om ’t hoofd boven water te houden?
    Kijk, het is altijd makkelijk om naar “de bigger picture” te wijzen als ’t om de “haves” tegen de “have nots” gaat…maar hoe zit ’t met de verhouding tussen de “have nots” die er nog wat van proberen te maken en de “want nots” hiertussen? En ja ik weet dat is een grijs gebied en ja ik weet dat de “want nots” ook een effect zijn van de bigger picture… Maar waar gaan we eens een beroep doen op de solidariteit van die “want nots” dan??? Omdat narcistisch wangedrag een gevolg is van ’t systeem (nog maar eens de verwijzing naar Hoek van Holland…ook zo’n mooie “revolutionairen”, woeha!) is ’t goed? Dan ken ik er nog wel een paar…
    Als ik bv. de SWP daar dingen zie uitroepen als voorbode van een revolutie kan ik alleen maar mijn hoofd deemoedig buigen voor zo veel domheid…ik garandeer deze studentikoze beweging dat morgen, als er in ’t andere kamp een zuipje, snuifje of wipje meer te verdienen is een deel van de “want nots” in ’t andere kamp (EDL, wie weet zelfs BNP?) rennen (sociologisch zijn de verschillen niet zo groot natuurlijk-kijk bv. eens hoeveel zelfs naar burgerlijke maatstaven criminele elementen zich al eens in een PVV ophouden). En ik heb ’t vaak mogen aanschouwen…Tot zo ver hun “revolutionaire voorhoede”. Zijn we niet volgens de maatstaven hier ALLEMAAL slachtoffer? Maar da’s nog lang geen rechtvaardiging voor tuiggedrag.
    Het is een verhaal dat je naar iedere wijk of werkplaats (iedereen heeft wel zijn eigen “collega matennaaier” die met jouw solidariteit zijn reet afveegt) kunt doortrekken en een blinde vlek op links moet ik zeggen. Dan heb ik nog meer met dit artikel hier dat ik toevallig tegen kwam (zusterpartij van onze SP? geen idee waar deze organisatie staat) dan met de ongein van een SWP:

    links.http://www.socialisme.be/lsp/archief/2011/08/11/brit.html

    • Pyt van der Galiën schreef:

      Met je eens. Ik zie er ook niet het nut van in om net te doen alsof het in de fik steken van buurtwinkeltjes met – god betere het – woningen er boven, het overvallen van willekeurige voorbijgangers en al die andere ongein slechts een vervelende bijkomstigheid was. Dat was het niet. Afgaande op de getuigenissen van buurtbewoners vond dat op vrij grote schaal (véél groter dan in ’81 in Brixton) en vaak ook georganiseerd plaats.

      Voor de rest nog maar eens wat deze dame (óók een have not) zegt: http://www.youtube.com/watch?v=ITJcparImeQ

      “Do it for a cause. If your fighting for a cause,, then fight for a fucking cause”

    • geert schreef:

      Het vernoemde artikel komt van de Britse Socialist Party, in de jaren 1980 bekend als ‘Militant’. Het is een organisatie van trotskistische origine. Socialisme.be is de site van de Belgische zusterpartij van de Socialist Party, de Linkse Socialistische Partij.

  4. RG Gallagher schreef:

    De vier componenten van een omvattende kennisproduktie zijn:

    A) descriptie (empirische beschrijving)
    B) analyse (theoretische verklaring van het waargenomene)
    C) normatieve evaluatie (morele waardering van waargenomene)
    D) prescriptie (voorstellen tot handelen, aanbevelingen voor interventie)

    In dit verband meen ik het gevleugelde woord van Marx te moeten aanhalen, dat het er uiteindelijk niet op aankomt de wereld te interpreteren, maar om haar te veranderen. Voor revolutionairen is kennissoort D derhalve essentieel, doch juist daar schort het mijns inziens nogal aan.

    Mijn inschatting is dat we dit soort “nihilistische” uitbarstingen vaker zullen gaan zien. Behalve de sociologische zegeningen van het kapitalisme is daar de deplorabele toestand van de bestaande politieke infrastructuur debet aan: de verregaande afkalving van traditionele identiteiten, solidariteiten en organisaties. De kardinale vraag dunkt mij hoe we dergelijke explosies aan meer produktieve verzetsvormen kunnen relateren. Ik heb daar zelf niet een-twee-drie een antwoord op. Maar het lijkt mij tekortschieten om passief af te wachten tot de storm is gaan liggen, om vervolgens de negatieve beeldvorming en reactionaire wraakzucht te bestrijden.

    Volstrekt heilloos vindt ik de richting die NoAlCalcioModerno inslaat, van op z’n ‘Knevel en van den Brinks’ meehuilen met de wolven in het bos. De rellen wegzetten als een opstand der ‘collega matennaaiers’ lijkt me onverstandig. Enger vind ik zijn conclusie “beter dat die waarzin snel stopt” in een vorige reactie. Je zou er bijna een adhesiebetuiging aan de staatsrepressie in ontwaren, want alternatieven daarvoor worden niet aangedragen.

  5. NoAlCalcioModerno schreef:

    Waar lees jij dan een adhesiebetuiging aan staatsrepressie? Een appel aan het gezond verstand bedoelde ik hier natuurlijk. Maar als ik me op welke manier dan ook solidair moet gaan verklaren met mensen die iemand die een brand aan het blussen is dood slaan…ja dan ben ik bang dat we ver uit elkaar staan. Reactionair moralisme natuurlijk.

    • RG Gallagher schreef:

      Onder de gearresteerden treffen we mensen aan die onderwijsassistent, postbode of standwacht zijn (of waren?). Dat lijken me ‘gewone mensen’ uit de arbeidersklasse, geen gangleden die in het dagelijks leven oude omaatjes beroven. Bovendien zijn er genoeg geluiden waarneembaar van relschoppers die hun activiteiten duiden in termen van “taking on the ruling class” en “showing the rich what we can do”, wat toch wijst op een zeker niveau van politiek bewustzijn. Dát blijft voor voor mij de positieve kern van het hele gebeuren, iets waar we als socialist wat mee kunnen/moeten. Het is bovendien iets wat niet elke dag gebeurt, in tegenstelling tot berovingen van Maleisische studenten.

      Jij lijkt vooral de focus te leggen op de betreurenswaardige bijverschijnselen, om via die route tot de slotslom te geraken dat het weinig meer is dan scrupeloze ‘matennaaiers’ die effe lekker op z’n ‘Hoek van Hollands’ tekeer willen gaan. En om dán de hoop uit te spreken dat het snel over is met “die waanzin”, dat zou je, zo schreef ik, BIJNA als een adhesiebetuigen aan staatsrepressie kunnen opvatten, zeker wanneer uitgesproken tegen het schuimbekkende achtergrondkoor van het establishment. Ik bedoel, hoe wou je zonder massale politieinzet die rust anders laten terugkeren?

  6. NoAlCalcioModerno schreef:

    Dat gangsters een stuk gedrevener zijn dan gewone, boze mensen om arrestaties bij zoiets te ontlopen hoef je me niet uit te leggen. Dat hier nu idd. “gewone mensen” grotendeels de gearresteerden zijn bewijst voor mij dan ook quantitatief niet zo heel veel; behalve dat gewone mensen idd. wat minder slinks en impulsiever zijn als ze uit boosheid handelen (als je mijn 1e reactie op het vorige artikel trouwens hebt gelzen weet je dat ik daar ook bang voor was): De repressie (waaronder deze arrestaties) die tegen die, gewone, boze mensen zou gaan volgen.
    En wat jij zo makkelijk bijverschijnselen noemt wordt hier door iemand als Pyt toch ook benoemd als iets wat georganiseerd en op grotere schaal voor kwam.
    Wat ’t schuimbekkende achtergrondkoor van ’t establishment zegt interesseert mij niet. Volgens mij zat ik dan hier niet en maakte ik me niet druk om de negatieve gevolgen, maar zat ik daar eerder op te drooggeilen dan. Is ’t daar nu afhankelijk van? En hoe ver rijkt dat schuimbekkende achtergrondkoor van ’t estbalishment dan in jouw definities?
    Is ’t nu zo moeilijk om solidair te zijn met de onderdrukten, maar asociaal gedrag tegen de gewone medemens hard te verwerpen?

  7. RedRick schreef:

    Voor zover het gaat om spontane woede tegen de politie als symbool van een systeem dat het bestaan van mensen grondig verziekt, OK.

    Maar waarom werden “gewone mensen” niet beroofd bij de rellen van 1981 in bijvoorbeeld Brixton? Omdat tradities van collectieve macht en solidariteit aan de onderkant van de samenleving toen nog sterker waren. Intussen zijn delen van die onderste lagen van de arbeidersklasse tot het lompenproletariaat afgezakt. Natuurlijk is er geen reden om ook maar een duimbreed toe te geven aan de reactionaire campagnes over law en order. Maar radicaal links moet zijn zieke geflirt met de levensstijl van de onderklasse maar eens opgeven. Want inderdaad: het is een probleem als vrouwen zes kinderen van zes verschillende mannen hebben, en ja zulke dingen gebeuren echt en op grote schaal. Ons meningsverschil met rechts ( en rechtse sociaal democraten) hoort te gaan over de oorzaken en de oplossingen, niet over de vraag of dit een probleem is. En ja: het is erg als je in een buurt woont waar gewelddadige bendes van prepubers je leven in een hel veranderen. En ook dat komt echt voor. We roepen dan nooit om repressief ingrijpen van de burgerlijke staat. We moeten eisen dat de massaorganisaties va de arbeidersklasse dit soort problemen aanpakken! Door te vechten voor banen en huizen en onderwijs. Maar ook door buurtwachten van vakbondsleden te vormen die de ettertjes een pak slag te geven als niets anders werkt. Want in de beruchte achterstandswijken woont ook een grote meerderheid van mensen, zwart en wit, die de minimale voorwaarden wil handhaven voor een draaglijk menselijk bestaan.

    En het zijn die mensen in “achterstandswijken” die er toch wat van weten te maken, die de revolutionairen van morgen zijn. Het is een ding te begrijpen dat drugscriminaliteit, uitkeringsfraude ( niet de varieteit uit wanhoop, maar die als levensstijl) hun wortels hebben in dit systeem. Het is iets anders dit parasitisme te gaan verheerlijken.

    En om te te zorgen dat de mensen uit de onderste lagen van de arbeidersklasse niet alleen vechten, om te zorgen dat er een positief alternatief is voor lid worden van een gang, daarvoor zijn bewuste socialistische activisten nodig georganiseerd in een revolutionaire massapartij.

    Deze ellende laat dat weer eens welsprekend zien. En quasi-geleerde verhalen over de tekortkomingen dan de bolsjewistische partij in Perm in het vroege voorjaar van 1922 veranderen daar niets aan.

    • peterstorm schreef:

      Die sneer over Bolsjevieken in Perm in 1922 is, behalve sfeerverziekend in een verder prima discussie, hier nogal off-topic. Ik geloof niet dat iemand hier naar Rusland 1922 heeft verwezen in een discussie over Engeland 2011… Of is het de BEDOELING op deze manier de discussie te helpen ontsporen op deze manier? Verwacht je dat je – verder op zichzelf zinnig beargumenteerde – argument over de onmisbaarheid van een massapartij daardoor meer serieus genoemen wordt? Ik ben het met het partij-argument weliswaar niet eens, maar dáár heb ik Perm 1922 niet voor nodig… Mijn punt zou bijvoorbeeld eerder zijn dat er, om de zaak een betere draai te geven, idd revolutionairen nodig zijn die georganiseerd te werk gaan, maar dat dit beter kan met heel ander soort organisatievormen. Wijzen op het gebrek aan perspectief, de noodzaak van een alternatief beklemtonen – en dan in één sprong de partij naar voren schuiven als antwoord, slaat een paar essentiële stappen over. Er zijn andere organisatievormen – zoals die van SolFed, naar wie al vaker is verwezen hier.

  8. peter storm schreef:

    “Is ‘t nu zo moeilijk om solidair te zijn met de onderdrukten, maar asociaal gedrag tegen de gewone medemens hard te verwerpen?” Dat is idd de clou denk ik – met daarbij dan wél een poging om dat asociaal gedrag ook te snáppen.
    “‘t is me te gemakkelijk om alleen maar de leuke dingen te vertellen omdat dat ideologisch effe makkelijk is.” Mij ook. Maar ik geloof dan ook niet dat ik dat doe. Ik noem de kwalijke dingen, en doe een poging ze uit te leggen.Voorzover dit soort opmerkingen bedoeld zijn in hu algemeenheid vind ik ze prima. Maar voorzover ze bedoeld zijn als reactie op mijn stuk – dat bepaald geen klakkeloze verheerlijking van de rellen, zonder kritiek op wat er tegelijk óók is gebeurd aan asociaals – verbazen ze me een beetje. Je kunt twisten over de relatieve omvang van het asociale gedrag in het grotere plaatje van de gebeurtenisse, misschien dat ik het kwantitatief heb onderschat. Maar eindeloos polemiseren tegen de SWP-aanpak – alsof dat de mijne is! – is op deze pek een beetje vreemd…

  9. peter storm schreef:

    En ik geloof dat linkse mensen óók voor de kwalijke gedragingen het woord “tuiggedrag”- en voor de daders ervan het woord “tuig” – beter kunnen mijden als de pest. Dat is taal van de vijand en versterkt de greep van de vijand op de discussie. Laten we veroordelen wat er te veroordelen valt – in ONZE taal en op ONZE voorwaarden.

    • Jorein Versteege schreef:

      Voor mij waren die rebelse jongeren die winkels in brand staken en auto’s vernielden gewoon asociaal. Want niets rechtvaardigt de vernieling van andermans bezit. Hoe zou jij je voelen als jouw auto wordt vernield of hoe voelt een kleine winkelier zich als hij naast zijn uitgebrande zaak staat?

      Mensen die dit soort criminele handelingen doen zijn in mijn ogen tuig. Of ze nu rechts of links zijn, vernielingen aanrichten is niet goed te praten.

      Ik snap de woede onder de jongeren, want de Britse regering is neoliberaal en staat in dienst van het grote geld. Maar in plaats van andermans bezit te vernielen kunnen ze beter werken aan een socialistisch alternatief op de partijen van het kapitalisme.

      • RG Gallagher schreef:

        Voor die kleine winkelier komt dat ‘socialistisch alternatief’ van je op hetzelfde neer: aantasting van zijn eigendomsrecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: