Grappig en wrang: cijfers aan vooravond Prinsjesdag

dinsdag 13 september

Grappig is het, deze dagen voor Prinsjesdag. Grappig en wrang. Ik doel op allerlei cijfers die uitlekken zo vlak voordat het roverskabinet-Rutte haar begroting en bezunigingen bekend gaat maken via de goedbetaalde buikspreekster Beatrix. Jawel, er zijn alweer ‘tegenvallers’ . Blijven lachen blijft  echter het devies – voor de grijnzende ministers, maar ook voor de mensen die door hen als slachtoffers worden aangewezen maar die rol maar eens moeten gaan weigeren. Door het gegoochel met cijfers heenkijken is van die weigering een niet onbelangrijk onderdeel.

Wat is er inmiddels bekend? De NRC geeft een overzichtje. De economische groei gaat tegenvallen, die wordt geen 1.75 procent maar slechts 1 procent. Het begrotingstekort valt tegen en bedraagt geen 2,2 maar 2,9 procent. De werkloosheid valt tegen en zal 4,25 procent zijn in plaats van de eerder verwachte 4 procent. Alleen de inflatie valt met 2 procent een tikje mee.

Alles bij elkaar passen deze cijfers in een gangbaar patroon. Het is immers niet voor het eerst dat er vlak voor belangrijk bezuinigingsbesluiten economische  ‘tegenvallers’ opduiken die de bezuinigingsfanaten een steuntje in de rug bieden. Of er sprake is van doorgestoken kaart kan ik niet uitmaken. Maar dat politici die het mes in collectieve voorzieningen willen zetten, deze ‘tegenvallers’met beide handen zullen aangrijpen om op de noodaak ervan te hameren, ligt wel zeer voor de hand.

Er is met de gevolgen van de cijfers wel iets grappigs  aan de hand, iets grappigs en iets wrangs. De econopmie groeit een procentje. Dat is niet heel veel, maar het is nog wel groei. Het gezonde verstand zegt dan: evenredig verdelen, dan gaan we er allemaal een klein beetje op vooruit. Het iets betere sociale verstand – waarvoor je helemaal geen linksradicaal voor hoeft te zijn trouwens, maar zelfs sociaaldemocratische herverdelingspolitiek is zeldzaam geworden – zegt: de top heeft meer dan genoeg, als daar wat wordt weggehaald kan de brede meerderheid er een paar procent op vooruit en de onderkant nog een paar procent extra. Dat is echter niet wat er gebeurt. We krijgen één procent economische groei. We krijgen tegelijk naar verwachting ook gemiddeld een procent koopkrachtdaling. Deze economische groei gaat dus niet naar ons. Waarheen dan wel?

Deels naar de schuldesers van de staat. Immers: het afbetalen van de staatsschuld is het argument dat keer op keer wordt aangevoerd om bezuingingen te rechtvaardigen. Rutte en Verhagen zeggen dat er misschien zelfs méér dan de voorgenomen 18 miljard ‘moet’ worden bezuinigd. “Wat eventuele maatregelen zullen zijn, wil het duo niet loslaten. Wel dat ze ‘het monster van de staatsschuld echt willen killen'”. Geld dat niet meer naar zorg, OV, onderwijs gaat, komt in plaats daaran trecht bij grote kapitaalverchaffers die  geld aan de staat lenen, daar rente en aflossing voor krijgen en in die schulden nog gaan speculeren ook. Het gaat hier om al steenrijke mensen en instellingen die via deze staatsfinanciering zich verder verrijken waar mogelijk. Het afbetalen van de staatsschuld is het nemen van arme mensen om dat aan rijke mensen te geven.

Rijke mensen, en de bedrijven die ze in eigendom hebben, doen het in Nederland toch al opvallend goed. “Nederland fiscaal aantrekkelijk”, meldt bijvoorbeeld de Volkskrant op basis van gegevens van het Financieel Dagblad. En dat belastingvoordeel gaat niet naar Henk, Ihngrid, Fatimah en Mohammed of andere arme mensen. “Van de honderd grootste bedrijven ter wereld  maken tachtig om fiscale redenen gebruik van rechtspersonen in Nederland.” Vertaling: om zo min mogelijk belasting te hoeven betalen, openen veel multinationals een kantoor in Nederland. Dat betekent minder staatsinkomsten, minder geld dat die staat aan collectieve voorzieningen beschikbaar ‘kan’ stellen – óf een hoger begrotingstekort en een hogere staatsschuld die weer een handige hefboom biedt voor… bezuinigingen. Het voordeeltje dat dit soort bedrijven van de Nederlandse belastingdienst krijgen, betalen wij in de vorm van  schamele uitkeringen, vervallende scholen, en hogere eigen bijdragen in de zorg.

Het is doodgewoon klassenstrijd, van rijk tegen arm. Die woprdt aangevoperd door lachende Rutte, de eeuwig grijnzende premier. Maar het verhaaltje is inmiddels wel erg doorzichtig. En wie het laatst lacht, lacht het best.

Advertenties

5 Responses to Grappig en wrang: cijfers aan vooravond Prinsjesdag

  1. Jorein Versteege schreef:

    Toch is dit waar Nederland voor koos. De meerderheid van de stemmers stemde op de VVD, CDA en PVV. Maar ook een stem op de PvdA, D66 of GroenLinks zou tot bezuinigingen geleid hebben. Alleen de SP bood nog een beetje verzet tegen de golf van bezuinigingen waar de laatst verkiezingen helemaal om draaide.

    De VVD krijgt niet alleen steun van de bourgeoisie en het grote geld. Er moeten ook werknemers op stemmen, want anders kan zo’n partij nooit 20,5% van de stemmen gewonnen hebben.

    Ik hou me hart vast voor alle mensen die een modaal salaris verdienen. Iedereen die minder dan 5000 euro per maand verdiend zal er ( weer ) op achteruit gaan. Dit neoliberale kabinet doet wat het kapitalisme wil; bezuinigingen doorvoeren, privatiseren en marktwerking overal toelaten. De vrije markt is god en concurrentie is koning, de lijfspreuk van de VVD en de neoliberale elite.

  2. RG Gallagher schreef:

    ‘Toch is dit waar Nederland voor koos’.

    Het is een vaak gehanteerd argument, maar klopt het ook? Laten we eens een blik werpen op de ‘thermometer van de klassenstrijd’: de verkiezingsuitslagen tijdens het neoliberale tijdperk, dat in Nederland aanving met de uitschakeling van Den Uyl in 1977 (kabinet Van Agt, Bestek ’81).

    (1) (2)
    1977 8.317.612 9.497.999
    1981 8.690.837 10.040.121
    1982 8.236.516 10.216.627
    1986 9.183.679 10.732.207
    1989 8.876.514 11.091.070
    1994 8.981.556 11.455.924
    1998 8.607.787 11.755.132
    2002 9.501.152 12.035.935
    2003 9.654.475 12.076.711
    2006 9.838.683 12.264.503
    2010 9.416.001 12.524.152

    (1) geldig uitgebrachte stemmen
    (2) kiesgerechtigden

    (3) (4)
    1977 4.144.967 4.144.967
    1981 4.182.570 4.194.812
    1982 4.321.204 4.389.627
    1986 4.769.909 4.806.650
    1989 4.425.483 4.506.820
    1994 3.788.819 4.009.553
    1998 3.706.024 3.758.250
    2002 4.120.445 5.735.246
    2003 4.492.187 5.042.162
    2006 4.051.885 4.631.375
    2010 3.211.461 4.665.954

    (3) geldig uitgebrachte stemmen op CDA en VVD
    (4) geldig uitgebrachte stemmen op CDA, VVD en CP/CD/LPF/PVV

    (5a) (5b) (6a) (6b)
    1977 49,8 49,8 43,6 43,6
    1981 48,1 48,3 41,7 41,8
    1982 52,5 53,3 42,3 43,0
    1986 51,9 52,3 44,4 44,8
    1989 49,9 50,8 39,9 40,6
    1994 42,2 44,6 33,1 35,0
    1998 43,1 43,7 31,5 32,0
    2002 43,4 60,4 34,2 47,7
    2003 46,5 52,2 37,2 41,8
    2006 41,2 47,1 33,0 37,8
    2010 34,1 49,6 25,6 37,3

    (5a) CDA-VVD, aandeel geldig uitgebrachte stemmen
    (5b) CDA-VVD-CP/CD/LPF/PVV, aandeel geldig uitgebrachte stemmen
    (6a) CDA-VVD, aandeel kiesgerechtigden
    (6b) CDA-VVD-CP/CD/LPF/PVV, aandeel kiesgerechtigden

    Bron: kiesraad

    Deze cijfers laten twee trends zien.

    (i) Een niet-aflatende afkalving van de massabasis van het machtsblok van de liberaal-confessionele staat (cda-vvd).

    In geen enkel jaar heeft zij op een meerderheid van de kiesgerechtigden kunnen steunen, en alleen in de beginjaren van Lubbers (1982 & ’86) op een kleine meerderheid van de geldig uitgebrachte stemmen. De verkiezingsuitslag van 2010, waaraan het huidige minderheidskabinet zijn mandaat ontleent, was een historisch dieptepunt zonder precedent: slechts een kwart van de kiesgerechtigden en een derde van de geldig uitgebrachte stemmen! We kunnen derhalve zonder grootspraak concluderen dat het traditionele sociologische fundament onder de nederlandse bourgeoisheerschappij is weggerot.

    (ii) De opeenvolgende racistische politieke formaties, die het politieke bestel hebben ontsierd (cp, cd, lpf, pvv), bieden geen blijvende compensatie voor het afkalvende draagvlak van het liberaal-confessionele machtsblok.

    In de eerste plaats valt op te merken dat de toevoeging van deze electorale massa in geen enkel jaar in een meerderheid van de kiesgerechtigden resulteert. In de tweede plaats blijft het een feit dat alleen in 2002, annus horribiles, van een overtuigende meerderheid gesproken kan worden, met een resultaat van 60,4% van de geldig uitgebrachte stemmen (maar nog altijd geen meerderheid van de kiesgerechtigden: 47,7%). Ernstig genoeg natuurlijk, maar van een blijvende ‘realignment’ is geen sprake. Nauwelijks een half jaar verder was de omvang van dit blok reeds geslonken tot 52,2% van de geldig uitgebrachte stemmen. En in 2006, na enkele jaren van intense klassenstrijd, resteerde er slechts 47,1 % van de geldig uitgebrachte stemmen.

    Deze minderheidspositie is tot op heden in stand gebleven. De enorme ‘ruk naar rechts’ die Wilders in 2010 gerealiseerd zou hebben komt neer op een kleine toename tot 49,6% van de geldige uitgebrachte stemmen, die bovendien gepaard ging met een kleine afname van het aandeel kiesgerechtigden (37,8 naar 37,3). De ‘parlementaire meerderheid’ van 76, de helft plus één waar de coalitie vvd-cda-pvv op berust, bestaat bij de gratie van de Haagse Werkelijkheid van restzeteltjes.

    Conclusie: de bewering dat dit is ‘waar Nederland voor koos’, dat dit kabinet met recht de ‘manifestatie van de volkswil’ genoemd kan worden, ontbeert elke rechtvaardiging. Het is zuivere propaganda. De werkelijkheid is dat de neoliberale politieke orde in dit land, in tegenstelling tot haar verzuilde voorganger, nooit en te nimmer in is staat geweest zich een behoorlijke sociale basis te verschaffen. En dat biedt perspectief!

    • Jorein Versteege schreef:

      Goede conclusie, maar feit is toch dat rechts de meerderheid heeft. Bij rechts tel ik namelijk ook kleinere neoliberale partijen. D66, SGP en ChristenUnie zijn ook neoliberale partijen. Ook de PvdA staat ook bekend om haar steun aan neoliberale politiek, daarmee staat rechts gewoon kei sterk.

      Dat komt omdat er geen socialistisch alternatief aanwezig is. Mensen hebben geen vertrouwen meer in de politiek, dat komt vooral door het verraad van de sociaal democraten ( PvdA en GroenLinks ). De SP verliest ook steun door haar reformistische houding en haar geflirt met de PvdA.

      Daarom geloof dat er een nieuwe arbeiderspartij opgericht moet worden. De SP laat steeds vaker zijn dat ze een partij zijn die best bereid is om compromissen te maken met het kapitalisme. Dat zien we in Brabant en bij locale gemeentes. Een nieuwe arbeiderspartij moest daarop opgericht worden. Een echte Partij voor de Arbeiders met een socialistisch programma. Dat heeft Nederland nodig.

  3. […] eerder bij peterstormschrijft.wordpress.com. Auteur: Peter Storm Stem of voeg toe aan […]

  4. […] dit stuk op Krapuul, of hier op WordPress, een keer goed door. De economie is 1% gestegen in het afgelopen jaar, maar de […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: