Pleinprotest Tilburg: terugblik na afsluiting

vrijdag 23 september

Ruim een week geleden, donderdag 15 september, vond in Tilburg het laatste in de reeks aangekondigde pleinprotesten plaats. Althans: dat was de bedoeling. Wederom was de opkomst niet bepaald overweldigend, we waren met ons drieeën en hebben na korte tijd een nabijgelegen terrasje opgezocht, vanwaar we in in ieder geval konden zien of er nog laatkomers opdoken. Kennelijk niet, dus. We hebben vastgesteld dat er te weinig leven in deze acties zit en dat we er dus een punt achter zetten. Het lijkt me zinvol om eens te kijken wat er wel en vooral wat er niet is goed gegaan.

De pleinprotesten zijn op gang gebracht, door mij en enkele anderen, in het late voorjaar. Het idee was om het opstandige vuur dat in Spanje oplaaide en zich naar andere landen waaronder ook Nederland uitbreidde, ook in Tilburg te helpen ontsteken. Het idee was om daaraan iets concreets te verbinden: protesteren tegen het bezuinigingsbeleid dat ook in Nederland huishoudt. Via Facebook en dergelijke probeerden we iets op gang te brengen.

Aanvankelijk had dat enig succes. Kleine handjesvol mensen – bij de meest succesvolle actie dertien, precies te zijn – doken op, een enkele keer met een heus spandoek. Veel bekende gezichten uit de plaatselijke actiewereld, ook een enkeling vandaarbuiten. Eemaal kwamen ook enkele SP-mensen van belangstelling blijk geven. Belangrijker nog: alhoewel ik initiatiefnemer was en keer op keer Facebook-oproepjes lanceerde, dook er iemand op die daadwerkelijk in de voorbereidingen betrokken raakte. Het begin van een groepje gangmakers was daar, en zoiets is onontbeerlijk om protesten echt op gang te krijgen. Zo kwam er ook een vaste Facebook-pagina: Hard voor Hart. Een beginnetje was gemaakt, en we besloten om te proberen de acties kleinschalig gaande te houden in de zomer, om in de aanloop naar Prinsjesdag in te zetten op grotere groepen mensen.

Maar de klad kwam er in. Deels waren dat omstandigheden: keer op keer behaagde het Zijne Majesteit de Regen om op donderdagavonden neer te vallen, te beginnen kort voor de actie. Dat was voor een toch al kleine opkomst herhaaldelijk funest. Herhaaldelijk was ik de enige of was er slechts één of enkele anderen. Het was ook nog eens zomervakantie, en veel eerdere deelnemers waren niet in de stad. Achteraf was het waarschijnlijk beter geweest om echt een langere zomerstop te houden, en die tijd te benutten voor plannenmakerij en het zoeken naar medestanders. Nu werd het een uitputtingsslag.

Na de vakantietijd lukte het eigenlijk niet meer om de vaart erin te krijgen. Maar toen was inmiddels een aankondiging rondgegaan dat we wekelijks zouden gaan, tot kort voor Prinsjesdag. De politie, die aanvankelijk moeilijk deed, was intussen op afstand gezet doordat ik de cties intussen had aangemeld bij de gemeente (voor het papier dat ik  vervolgens kreeg bleek mij vervolgens 6 euro negentig in rekening bebracht te worden. het recht op actievoeren is kennelijk te koop). Dus dat obstakel was ook uit de weg geregeld. Het maakte niet veel meer uit. Eén keer was ik ziek, en waren er daardoor geen pamfletten. De keren daarop was de gezondheid terug en daarmee ook de flyers. Maar van een aanzwellende opkomst was geen sprake, het bleef bij enkele vaste bekenden, plus een enkeling die elders actief was en inmiddels alsnog vaste bekende is geworden.

Dat laatste is trouwens een positief aspect: via de actie ben ik in contact gekomen met diverse mensen met wie het goed samenwerken is, mensen die via Facebook, of op internet-oproepen op bijvoorbeeld Indymedia, met de actie, en met mij als initiatiefnemer, contact kregen. Alleen dát al maakte de actiereeks toch de moeite waard. Een ander positief punt zijn toch ook wel de in totaal rond de duizend pamfletten met punten tegen het bezuinigingsbeleid die zijn uitgedeeld aan mensen in de stad. En het was buitengewoon leerzaam allemaal.

Het was niet dat er geen waardering voor de actie was, geen sympathie. Ik kreeg complimenten wegens de volharding om er keer op keer toch maar weer heen te gaan, regen of geen regen. Die complimenten kwamen trouwens nogal eens van mensen ver buiten de stad, en vertaalden zich dus niet in deelname. Het voelde wel bemoedigend, dat dan weer wel. Maar ik kreeg ook eens een opmerking in de zin van: hoe lang hou je dit vol, is dit het waard? De afstand tussen volharding en halsstarrigheid is niet zo heel groot, en het is een glijdende schaal. In september begonnen de acties te voelen als sjorren aan een dood paard. En daar ga ik dus niet mee door, vandaar dat ze, na de geplande reeks netjes te hebben volgemaakt, er even geen voortzetting komt.

De belangrijkste reden voor deze afloop is dus niet de regen en de vakantietijd. De belangrijkste reden is ook niet een gebrek aan steun , aan sympathie, aan potentieel van de actie. Het is alleen niet gelukt dat potentieel te bereiken, voor een heel groot deel omdat te weinig mensen daar energie in staken. Dat neem ik overigens niemand kwalijk, mensen hebben méér en soms dringender bezigheden. Ook ik gaf, wegens andere activiteiten, niet steeds het volle pond. Maar zo bleef er wel een kloof tussen potentiele steun, en het te geringe vermogen om die steun daadwerkelijk aan te boren.

Zou het hebben geholpen om gevestigde media te benaderen? Dat is me meermalen aangeraden. De reden om dat niet te doen was voor mij als volgt. Stel, ik sein Brabants Dagblad en Omroep Brabant in. Stel, ze komen opdagen… en ik sta daar met drie medestanders. Of de afgang zou worden uitvergroot in een leedvermakelijke reportage, óf genoemde media zouden een volgende keer als ze voor zoiets benaderd worden, helemáál wegblijven. Zoiets kan juist in een beginstadium van acties funest zijn, en dat wilde ik voorkomen. Mijn idee was om media te benaderen als er op eigen kracht inmiddels rond de twintig mensen op de been kwamen. Dán kon, via een aardige reportage, het beeld versterkt worden dat hier daadwerkelijk iets op gang aan het komen was. Maar dat stadium is dus gewoon niet bereikt, vooral vanwege de te smalle basis waarop het werd georganiseerd.

Natuurlijk had ik medestanders onder druk kunnen zetten om te komen nadat media waren ingeseind, zo van: het Brabants Dagbad komt, dus kom alsjeblieft ook, anders gaan we zo af. Ook die werkwijze is me aangeraden, maar dat lijkt me ook niet gezond. Je zet dan mensen onder druk om mee te doen met oneigenlijke motieven,. Ik vind niet dat mensen actie moeten voeren vanwege media-aanwezigheid of om de eer te redden, maar omdat ze achter het doel van de actie staan. Mensen ronselen om een mooi media-beeld te scheppen is een vorm van manipulatie en dus niet okay, wat mij betreft.

Maar belangrijker: ik ben er van overtuigd dat het mogelijk is om op eigen slagkracht iets op gang te krijgen, ook zonder dat gevestigde media ingeseind worden. Bij de eerste acties was dat wel degelijk merkbaar, met name de eerst Facebook-oproep werd door ontvangers bijvoorbeeld flink doorgestuurd. Maar toen de boel stagneerde en het nieuwtje eraf ging, viel dat weer snel terug. Mensen die daadwerkelijk mee organiseerden, zodat je ook elkaars steken kunt opvangen die een ander laat vallen – dáár ontbrak het vooral aan. Of dat betekent dat de actievorm toch te weinig tot de verbeelding sprak of zo, dat de argumenten ervoor niet overtuigden, of eerder dat ik de goede mensen gewoon niet heb kunnen vinden? Daar ben ik niet helemaal uit.

Heb ik spijt? Nee hoor, wel van specifieke vergissingen en omissies – te laat met stematisch flyeren begonnen bijvoorbeeld – , niet van het intiatief als geheel. Het is gewoon gaaf om zelfs maar te proberen met een handvol medestanders iets op gang te brengen. Ik heb er nieuwe medestanders gevonden die ik vaker ga zien, en oude medestanders beter mee leren kennen. Het is goed dat er nu een punt achter gezet is, voor het moment. Maar het was leerzaam allemaal, ook al pakte het niet uit zoals ik en met mij anderen gehoopt hadden. Medestanders, nieuwe ervaringen… ze zullen nuttig blijken in andere acties en rebelse bezigheden, de komende tijd, ook in Tilburg.

Advertenties

4 Responses to Pleinprotest Tilburg: terugblik na afsluiting

  1. Hans schreef:

    Respect, maar wellicht had je moeten focussen op één dag vlak voor of na Prinsjesdag en dat twee maanden moeten plannen met parlementaire groepen als de SP en buitenparlementaire groepen als Weldaad, Hall of Fame,de ARG-Tilburg, Wereldwinkel, kraakbeweging etc.

  2. […] in Tilburg waar ik me voor inzette om pleinprotest vooral te richten tegen bezuinigingsbeleid, kwam niet goed van de grond. In Amsterdam vond op 17 en 18 september wel een actie plaats, bij het Beursplein. Daar namen rond […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: