Vanwaar Occupy Tilburg?

dinsdag 8 november

Onderstaand stuk heb ik geschreven voor het Brabants Dagblad, waar het op 29 oktober ook geplaatst is, in de papieren versie dan die krant. Ik werd gevraagd om dit te maken in reactie op een persbericht dat ik vanuit mijn activiteit voor Occupy Tilburg rondgestuurd heb. De “deze zaterdag” van de eerste alinea slaat op 29 oktoer, de dag van de eerste Occupy Tilburg-actie. Bij plaatsing op mijn blog heb ik de ingezonden versie aangehouden, nog een enkel foutje eruit gehaald en de typografie aangepast naar hoe ik dat op mijn blog nu eenmaal doe, maar het is in principe dezelfde tekst. Het artikel zoals het in het Brabants Dagblad stond is in ingescande vorm  te lezen op de website van Vereniging Weldaad.

De Occupy-acties bereiken deze zaterdag Tilburg. Daarmee scharen we ons in een steeds langere lijst van steden, plaatsen en gebieden. Er is inmiddels Occupy Doetinchem, maar ook Occupy Koerdistan en Occupy Peru. Occupy is, in minder dan drie maanden tijd een wereldwijde beweging voor radicale verandering geworden. Nu doet Tilburg dus ook mee.Wat drijft ons tot actie?

We zien is een piepkleine, steenrijke minderheid, gezeteld in de toppen van bedrijven, banken, financiële instellingen. Er is een overweldigende meerderheid van mensen met wie amper rekening gehouden wordt. Er is een kapitalistisch bestel waarin 1 procent haar belangen behartigd ziet en over 99 procent heen walst. En de politiek zit in de houdgreep van die 1 procent en het bestel waar zij de top van uitmaken. Die kloof tussen de 99 procent en de 1 procent moet volgens Occupyers veranderen.

De huidige democratie is een aanfluiting. Brede meerderheden wijzen bezuinigingen af, toch wordt er bezuinigd. Meer dan zestig procent stemde tegen een EU-grondwet. Politici stoppen die grondwet in een nieuw jasje en duwen het document alsnog door onze strot. Ga zo maar door. We willen dat mensen gehoord worden, dat we als bevolking zeggenschap over de maatschappij krijgen. ‘Echte Democratie Nu’.

We willen niet dat geld alles bepaalt. Banken raken in nood, politici drukken op de knop en toveren miljarden tevoorschijn om ze te redden. Zorg, onderwijs en OV raken in nood, maar kunnen níét met een druk op de knop voorzien worden van voldoende middelen. Dat is toch bespottelijk? Uitgaven om banken en staten te redden, zijn excuus om via bezuinigingen onze broodnodige voorzieningen uit te kleden. Het grote geld regeert, behoeften van mensen worden genegeerd. Occupyers willen dat anders. ‘Wij zijn geen koopwaar in de handen van banken en politici’.

 Occupyers krijgen tegenwerpingen te horen. Bijvoorbeeld: jullie zijn tegen de huidige gang van zaken, waar zijn jullie eigenlijk vóór? Is een groep met uiteenlopende opvattingen serieus te nemen? Of, lekker makkelijk: waarom gaan jullie niet gewoon werken, in plaats van te kampeerdemonstreren? Wie op een Occupy-kamp heeft rondgelopen, en gezien heeft hoe er gekookt, vergaderd, geschilderd, eerstehulpverlening opgezet, elektriciteit geregeld en materiaal ingezameld wordt – kortom, hoe er gewérkt wordt – ziet hoe onzinnig die laatste opmerking is. Ik acht hem verder hier geen weerlegging waardig.

Die andere argumenten? We zijn tegen de huidige gang van zaken, dus willen we die omvormen. We willen de macht in handen van de bevolking zelf, minstens via een verbeterd democratisch politiek bestel, volgens sommigen met directe democratie. Veel van ons willen hogere belastingen voor rijken en bedrijven. Sommigen van ons gaan verder en pleiten ervoor dat de hele economie in handen van de bevolking komt. Forse verkleining, volgens sommigen opheffing, van de kloof tussen arm en rijk op zijn minst. Niet iedereen binnen Occupy gaat even ver. Maar de richting – véél meer democratie, een véél kleiner verschil tussen arm en rijk – wordt door Occupyers onderschreven. Kant en klaar-recepten hebben we niet. Maar de richting is duidelijk. We nodigen de complete 99 procent – plus diegenen uit de ene procent die zien dat het zo niet kan, en daar consequenties uit willen treken – uit om aan de gedachtenwisselingen deel te nemen.

Hoe vertaalt zich dit naar Tilburg? Ook Tilburg is déél van die wereld die we anders willen, en wat is logischer dan dicht bij huis beginnen? Als mensen in de stad van het Beursplein aan het Occupyen zijn, kunnen we dan in de stad van Mundial achterblijven? En ook in Tilburg heerst, vaak heel benepen, het grote geld waarvoor gewone mensen worden weggdrukt op allerlei manieren. Klein voorbeeld. Een verbod om pamfletten uit te delen in het voetgangersgebied vanwege ‘klachten’. “De aard van de klachten is, dat het winkelend publiek, dat niet gediend is van deze activiteiten, met grote snelheid doorloopt en dus de winkels ter hoogte waarvan de activiteiten plaatsvinden, links laat liggen”, aldus een gemeentelijke voorlichtingsfolder. Omdat ik flyers uitdeel, lopen winkels klanten mis. De omzet van bedrijven is belangrijker dan het recht om in de openbare ruimte mijn mening te verspreiden. Wie door de Heuvelstraat loopt, ziet dat het vooral gaat om winkelketens, van Blokker tot V&D. Dit is macht van de één procent tegenover de rechten van de 99 procent in zakformaat. Dat deze inbreuk op de meningsvrijheid géén onderwerp is van brede verbazing en woede, laat al zien hoe verloederd de democratie óók in Tilburg is.

Het is een klein voorbeeld. Maar jazeker, de verlangens die Occupyers wereldwijd in actie brengen, zijn ook in Tilburg terzake. De Occupy-actie van zaterdag 29 oktober is de aftrap. Ik hoop dat er steeds meer mensenook in Tilburg mee gaan doen..

Peter Storm

Actief in Occupy Tilburg

Dit artikel is op persoonlijke titel geschreven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: