Stakingsstrijd tegen crisisbeleid (2): Griekenland, inclusief solidariteitsoproep

woensdag 30 november

Stakingen tegen bezuinigingen zijn in Europa bijna aan de orde van de dag. Vorige week lag Portugal voor een flink deel plat wegens een ééndagsstaking. Vandaag staken in Groot-Brittannië waarschijnlijk een paar miljoen mensen in de openbare diensten tegen vooral aantasting van hun pensioenvoorzieningen. En morgen staat in Griekenland weer een 24-uursstaking op het programma, tegen het bezuinigingsbeleid dat daar maar doordreunt. Demonstraties zijn weer bij het programma inbegrepen.

De gebeurtenissen in vooral dat laatste land verdienen intense aandacht. De financiële crisis heeft daar tot nu toe de diepste uitwerking gehad. Het bezuinigingsbeleid waarmee de Griekse regering schuldeisers en de EU-staten als kredietverleners tevreden wil stellen, de kredietstroom gaande wil houden door de bevolking verder uit te persen, is niet alleen voor Griekenland sociaal ontwrichtend. Het is ook een waarschyuwing voor wat de onderkant van de maatschappij – de meerderheid – in andere EU-landen met hoge staatsschulden te wachten kan staan. Hoe de strijd tussen benkiers, bedrijven en een bezuinitgingskabinet enerzijds, en een getergde boze bevolking anderzijds, af gata lopen doet er dus toe, binnen het land en erbuiten. Als de regering het verzet weet te breken, dan zullen andere regeringen ook sterker durven in te zetten in nog steviger aantastingen van arbeidsvoorwaarden, arbeidsrechten, lonen en uitkeringen. Slaagt echter het verzet tegen het bezuinigingsbeleid in Griekenland, dan zijn ook andere regeringen gewaarschuwd en dan weten arbeiders in andere landen ook dat hun verzet niet kansloos is.

Veel aandacht trekken in Griekenland vooral de steeds terugkerende 24- en 48-uursstakingen, en de demonstraties en straatgevechten die dara vaak mee gepaard gaan. Maar die strijdvorm heeft, in al haar dramatiek, toch ook een sterk symbolisch gehalte: mensen laten één twee dagen zien dat ze het niet willen pikken, en gaan na afloop toch weer naar het werk, als ze nog een baan hebben tenminste, en als ze niet het ziekenhuis in zijn getimmerd of gespoten door de oproerpolitie. Dit soort acties demonstreert de woede, maakt die korte tijd voelbaar – maar van een permanente ontwrichting van de maatschappelijke orde is langs deze weg geen sprake. Het is, in alle felheid, eerder protest dan verzet.

Daarom zijn andere strijdvormen minstens zo belangrijk. Eén ervan is heel klassiek, ‘ouderwets’ zo je wil, maar daarmee niet minder relevant: de staking in afzonderlijke bedrijven die voor onbepaalde tijd wordt doorgevoerd. Daarmee verzetten arbeiders zich tegen de inkomensdaling en dergelijke die de financiële crisis en het bezuinigingsbeleid teweeg brengt. Weliswaar raakt zo’n staking niet direct de hele economie. Maar het bedrijf dat wél graakt wordt is niet alleen korte tijd symbolisch getroffen, maar stata onder een dagelijks aanhoudende druk. Dat maakt deze strijdvorm tot méér dan protest; hier is sprake van daadwerkelijk verzet.

Zo’n staking vindt bijvoorbeeld plaats in Helliniki Halivourga, Griekse Staaklwerken, een staalfabriek. Die staakten vorige week donderdag al meer dan drie weken. Daarmee verzetten zij zich tegen de poging van de onderneming om een werkdag van vijf uur door te drukken – met ene loondaling van 40 procent. De onderneming heeft al 24 arbeiders ontslagen, een ontslag dat de aanleiding van de staking was. Ook voor 180 anderen dreigt ontslag als het personeel de nieuwe arbeidsvoorwaarden niet slikt. Het bericht waar ik dit aan ontleen zegt verder dat het bedrijf flinke winst en productiegroei te zien gaf – een productiegroei die betaald werd met arbeidsongevallen waaronder één met dodelijke afloop. Voor dit keiharde werken ten behoeve van de winstgevendheid dreigen ze nu afgescheept te worden met een brute inkomensdaling en ontslagdreiging als ze niet akkoord gaan.

Maar de arbeiders gaan dus niet akkoord, en voeren een harde, taaie staking. Ze hebben de steun van PAME, de aan de Communistische Partij gelieerde vakbeweging. Maar andere, meer gevestigde vakbonden laten de arbeiders in de kou staan en raden capitulatie aan. De vastberadenheid van de betrokken arbeiders, samen met solidariteit van anderen – in Griekenland en elders – is wezenlijk om zo’n capitulatie te voorkomen en de stakers de overwinning te helpen bezorgen. Die overwinning zou voor arbeiders en soortgelijke slachtoffers/ tegenstanders van soortgelijk ondernemers- en regeringsbeleid b bemoediging betekenen.

Bijdragen aan die overwinning is, zoals authentieke solidariteit sowieso, welbegrepen eigenbelang. Hoe je kunt bijdratgen, lees je in het artikel waaraan ik de gegevens over deze dappere en belangrijke staking ontleen: “Solidarity with the workers of GREEK STEEL WORKS who are getting into 3rd week of strike”, op de website Reinform.nl waar meer interessante berichtgeving te vinden is over de sociale strijd in Griekenland en elders. Het stuk behelst een oproep tot steunbetuiging; mede als zodanig verwijs ik er hier dan ook naar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: