Lezenderwijs: Syrië

zondag 26 februari 2012

Het nieuws uit Syrië is al maanden een aaneenschakeling van verschrikkingen, maar ook van volharding en grote moed. Verschrikkingen: dagelijks schieten troepen van president Assad mensen dood – mannen vrouwen, kinderen, voor het overgrote deel ongewapende burgers. Soms demonstranten, soms ook mensen die in een door Assads soldaten belegerde stad worden gebombardeerd of door sluipschutters worden neergeknald. Moed: meer dan elf maanden demonstreren mensen, wetende dat het hun dood kan worden. Toch gaan ze door. Intussen maken mogendheden zich op om de Syrische revolte te kapen en Syrische strijders tot voetvolk van interventie te degraderen. Interventiemachten, Saoedi-Arabië, Turkije, maar vooral West-Europese staten en de VS, én dat deel van het verzet dat zich deze interventie laat aanleunen of er naar zoekt, maken de vrijheidsstrijd ondergeschikt aan een machtsspel van mogendheden die eigen belangen nastreven en proberen om de Syrische strijd voor hun karretje te spannen. Dagelijks zijn er ontwikkelingen die er toe doen. Doel van onderstaande tekst is het verschaffen van wat informatiebronnen en enkele achtergrondteksten, die het mogelijk maken om de crisis te volgen, en enigszins te doorgronden.

Een behulpzaam overzichtsstuk vinden we in MERIP, het Middle East Research and Information Project, een soort progressieve denktank over de regio. Het stuk heet “Beyond the Fall of the Syrian Regime” , en is geschreven door Peter Harling en Sarah Birke. Daar lezen we hoe het bewind het uiterste probeert om het verzet te breken, zonder dat het ernaar uitziet dat dit ook lukt. Het zou kunnen dat het regime erin slaagt het land in een burgeroorlog te storten, maar de schrijvers wijzen erop dat, juist in het verzet en de opstand, er banden tussen mensen in uiteenloopende steden, regiop en vooral ook bewvolkingsgroepen zijn ontstaan. Het bewind moet het juist hebben van verdeeldheid, het speelt in op de angst dat de – in de top en het militaire apparaat sterk oververtegenwoordigde – Alawitische minderheid heel veel te verliezen heeft bij een opstand waarin Soennieten de overhand hebben. Het artikel is hard over één van de belangrijke oppositiekoepels, het Syrische Nationale Congres. Deze groep lonkt nadrukkelijk naar buitenlandse interventie, en bouwt geen bruggen naar bijvoorbeeld de Alawieten. Koerden – ook een minderheid, maar eentuje die door het bewind onderdrukt wordt – voelen zich ongemakkelijk en vrezen een ‘Turkse agenda’ bij die SNC. Juist echter een afwijzing van interventie, en een samenwerking tussen mensen uit alle bevolkingsgroepen, bieden kansen voor een Syrische opstand die niet alleen het regime ten val brengt maar tegelijk ook een béter Syrië dichterbij brengt, en niet een door etnisch-religieuze strijd verscheurd land.

Maar daarvoor moet de opstand eerst wel daadwerkelijk Assad en zijn gangsters uit de macht verdrijven. Joshua Landis zet in een uitgebreid stuk voor de Middle East Policy Council – een elite-gezelschap met een raad van bestuur vol ex-ambassadeurs en dergelijke lui, niet links, niet progressief, maar wel beschikkend over interessante informatie  –  uiteen dat dit waarschijnlijk niet zeer snel zal gebeuren. De titel zegt het al: “The Syrian Uprising of 2011: Why the Asad regime is Likely to Survive to 2013”. Zijn weinig optimistische uiteenzetting wordt onderbouwd door waardevolle informatie. Hij analyseert de kracht van het bewind. Dat is stelselmatig gebouwd op familiebanden en etnische loyaliteiten. De Alawitische gemeenschap speelt in die loyaliteiten een sleutelrol. Landis haalt schattingen aan dat mogelijk 80 procent van het officierenkorps en 60 procent van de diplomaten van Alawitische herkomst zijn. Zelf acht hij die schattingen mogelijk overdreven, maar dan nóg. En het regime gebruikt de tegenstelling tussen Alawieten en met name Soennieten om zich ter handhaven. Toen in Hama in 1982 een opstand van de (Soennitische) Moslim broederschap werd neergeslagen, stuurde het regime Alawitische soldaten die stad in. Zo zaait men haat, en zo zorg je ervoor dat degenen die het slagerswerk doen tegen de meerderheid, zó bang zijn voor de wraak van de meerderheid dat ze zich aan het regime zullen blijven vastklampen.

Tegenover een nog altijd sterk bewind staat volgens Landis een versnipperde en zwakke oppositie. Hij wijst op de nogal losse structuur van het Vrije Syrische Leger, over de verdeeldheid onder de oppositie, en hij wijst erop dat het gevoel van zwakte dat ook onder verzetsmensen leeft, de neiging om Westerse interventie af te roepen versterkt. Tegelijk ziet Landis die interventie nog niet zo snel gebeuren, uit onzekerheid over de chaos die dát weer kan ontketenen, en ook omdat er geen Syrische verzetsbeweging is die sterk genoeg is om perspectief te bieden om na de val van het regime ‘stabiliteit’ te bieden. Ik denk dat Landis hier deels al achter de feiten – die helaas snel richting vormen van interventie gaan – aanloopt. Deels speelt hier ook een verkeerde inschatting over bijvoorbeeld Amerikaanse doeleinden een rol. De VS intervenieert óók als het gevolg ‘chaos’ is. Irak, maar ook Somalië en Afghanistan en recent nog Libië, laten dat duidelijk zien. Het verdrijven van een pro-Iraans bewind in een interventie die gepresenteerd kan worden als vrijheidslievend, ongeacht de precieze nasleep waart niet Amerikanen maar allereerst Syriërs last van hebben, zou wel eens motivatie voldoende voor Obama kunnen zijn om toch groen licht voor zo’n interventie te geven.

Interessant zijn Landis’ observaties over de Syrische economie. Die zit ongeveer in vrije val, met stijgende voedselprijzen en groeiende armoede. Deels is dat een product van het doorvoeren van neoliberale maatregelen, wèg van wat Landis’ ‘socialisme’ noemt, het bureaucratische staatskapitalisme dat in Syrië een tijdlang domineerde. Deels is er de impact van de opstand en de oorlog daartegen zelf. Hoe dan ook, mij verbaast het een een beetje dat hij helder ziet hoezeer de Syrische maatschappij ook en economisch ontwricht raakt, anderzijds hoe hij het bewind desondanks nog een flinke tijd ziet standhouden. Juist deze ontwrichting – zeker als Assad geen geld meer heeft om zijn soldaten en ambtenaren te betalen – zou het einde wel eens kunnen bespoedigen – tenzij Assad erin slaagt om al die economische problemen toe te dichten aan Westerse druk. Precies ook daarom is zulke Westerse druk, ook voor het welslagen van de opstand, contraproductief. Twaalf jaar wurgsancties tegen Irak hebben daar ook niet tot een opstand tegen Saddam Hoessein geleid, iets dat Landis ook aanstipt. Maar, zoals hij zelf erkent: “Syrië is Irak niet. Het heeft niet diens natuurlijke hulpbronnen, en haar bevolking was niet volledig in opstand.” Die opstand kan inderdaad het verschil maken, en de economische gegevens die Landis aanhaalt wijzen eerder in de richting van ineenstorting dan van een regime dat het nog wel tot 2013 kan uitzingen. Maar, al deel ik Landis’ pessimisme aangaande de timing dus niet, zijn stuk is daarom nog wel een analyse die het inzicht in de Syrische gebeurtenissen vergroot. Joshua Landis heeft trouwens een waardevol weblog waarin hij zijn gedocumenteerde kijk op de gebeurtenissen geeft: “Syria Comment”.

Een grote aanrader is de artikelenserie  die Nir Rosen maakte en die Aljazeera op haar site heeft staan. Daarin behandelde hijn achtereenvolgens de gewapende oppositie, de protesten en demonstraties  de rol van religieuze tegenstellingen, het dagelijks leven in het land, en zijn inschatting over de toekomst . Rosen is twee maanden in Syrië geweest terwijl de strijd woedde, en komt tot een vrij sombere prognose. Een aanslepende strijd die toch – ondanks pogingen van oppositiekrachten om dat tegen te gaan – steeds meer in religieus-sectarisch vaarwater komt, waarin een voornamelijk door soennieten gedragen opstand tegenover religieuze minderheden – Alawieten, christenen – komt te staan in de dynamiek van wraak en angst voor wraak. Maar Rosens vertellingen over de opstand zelf laten de volharding, het enthousiasme, de veelvormige creativiteit van de opstandsbeweging goed zien. Het bevindt zich op een verhelderend grensvlak van reportage en analyse, en verdient aandachtige kennisname.

Natuurlijk is er veel meer achtergrondinformatie en analyse die de moeite waard is, gelukkig ook uit linkse en revolutionaire hoek. De World Socialist Website (WSWS), gemaakt vanuit een trotskistische stroming, volgt de gang naar Westerse interventie in Syrië op de voet, en onderbouwt dat door gewoon goed de gevestigde media te volgen. Helaas begaan ze daarbij de nare onhebbelijkheid dat ze, naarmate de opstand steeds meer verbonden met dat ingrijpen van VS en anderen raakt, de opstand zelf degraderen tot “een rechtse, door Islamisten geleide, opstand”. Iets soortgelijks gebeurde op deze website ook rond Libië. Het is een doorgeschoten anti-imperialisme waarin de authenticiteit van het volksverzet onmiddellijk en ten onrechte naar de achtergrond wordt geduwd of erger. Kennelijk is het voor sommige – niet alle – trotskisten erg moeilijk om én resoluut tegen welke vorm van imperiale interventie dan ook te zijn, én onverkort solidai riteit te betuigen met ene opstand, óók als delen ervan de fout maken met zulke interventie in zee te willen gaan. Een trotskistische website die daar beter in slaagt dan de geharnaste kaders van de WSWS is Lenin’s Tomb, waar nu en dan waardevolle analyses over de Syrische revolutie en de trend richting interventie op te vinden zijn. “Syria’s revolution, and imperialism”, op 31 januari van dit jaar verschenen. is daarvan een voorbeeld. Weer een andere trotskistenwebsite, die van de League for the Fifth International, komt met “The Syrian Revolution, imperialist rivalries and the left”, een verklaring die redelijk informatief is over de opstand en internationale ontwikkelingen eromheen, die de opstand onverkort steunt en tegelijk interventie van de hand wijst. Het kan dus wel, kameraden… Maar ja, dan krijg je er weer gratis en voor niets zo’n irritante en misplaatste Oproep voor een revolutionaire Partij om de Revolutie te Leiden in verweven, al gebeurt dat in genoemd stuk gelukkig niet al te opzichtig. En ze noemen de gebeurtenissen een “Syrische revolutie”, geen rechtse opstand. Dat is dan weer een pluspunt.

Nog weer een andere trotskistische website, van weer een andere stroming, is “In Defense of Marxism”. Daar is wat informatie over de opstand in Syrië en soortgelijke gebeurtenissen flink wat te halen. Zoals bij trotskisten gebruikelijk heerst ook daar wel de zoektocht naar die Heilige Graal, de Revolutionaire Leiding. Maar op deze site hebben ze wél een goed oog voor aspecten van zélf-organisatie zoals die ook in de Syrische revolutie opduiken, de opkomst van revolutionaire volksraden en dergelijke, “elementen van dubbele macht”,  zoals zij het dan noemen, stappen richting zelfbeheer en zelfbestuur, zoals ik het eerder zou aanduiden. De website publiceerde bijvoorbeeld een verklaring van de vanuit de bevolking gevormde “Vrije Plaatselijke Raad van Zabadani”, een stad die begin dit jaar in handen van het verzet is gekomen. Bronvermelding ontbreekt helaas, hel;emaal instaan voor de herkomst van de tekst kan ik niet. Maar precies in die zelforganisatie waar deze site over schrijft ligt de kracht van elke revolutie, precies dat soort ontwikkelingen maken ook de Syrische revolutie wat mij als anarchist betreft daarom zo hoopgevend ook.

De ontwikkeling van elementen van zelfbeheer maakt de hele zoektocht naar ‘revolutionaire leiding’ via een partij of iets dergelijks, zoals In Defence of Marxism beoogt, trouwens een beetje overbodig: de  ‘massa’s’ kunnen het uitstekend zelf… Maar, ere wie ere toekomt, de diverse trotskistische stromingen hebben tenminste volop aandacht voor de revolutie in Syrië, verstrekken informatie en belichten belangrijke aspecten, al zitten in hun analyses onbruikbare en soms schadelijke kanten. Uit anarchistische en aanverwante kringen – de kringen waar ik toe behoor – verneem ik over Syrië en soortgelijke onderwerpen helaas minder. Maar gelukkig niet helemaal niets. Een mooi, waarlijk revolutionair, geluid lezen we vanuit een initiatief dat zich Tridni Valka noemt, dat , afgaand op de website, van anarchistische of daarmee verwante linkscommunistische signatuur is. De tekst heet “Salute to proletarians in struggle in Syria, Egypt, Tunisia… and all ofver the world!”, en verscheen op Libcom.org waar ik het tegenkwam. Het betoog begint met aanstippen dat dertig jaar geleden in de Syrische stad Hama een opstand begon, die met het bewind door bloedige onderdrukking en door 25.000 tot 50.000 mensen de dood in te jagen wist neer te slaan. Vervolgens beschrijft de tekst kort de huidige opstand als een uiting van arbeidersverzet. “Beginnend in de grensplaats Deraa deed het de proletariërs in het hele land ontvlammen: Homs, Hama, Damnascus, Aleppo, Baniyas, Lattaquia, etcetera.” Het stuk wijst, op meeslepende toon, op de zelforganisatie waarin de opstand tot uiting komt, maar ook op hoe dit soort verzet te maken heeft met “tegenstrijdige niveaus van radicalisme” en tegenover allerlei burgerlijke krachten staat.

Het lijkt me dat de tekst terecht een proletarische, werkelijk revolutionaire, dimensie in de revolte benoemt. Maar de allesbehalve proletarische rol van leidende oppositiekrachten krijgt veel te weinig aandacht, en de dreiging van interventie wordt niet eens genoemd. Ook had er wel bij gemogen dat die opstand in Hama georganiseerd werd door een betrekkelijk kleine groep van de Moslim Broederschap, een intens conservatieve organisatie, al zal de steun die de opstand kreeg zeker ook geworteld zijn geweest in woede en frustraties onder de arme bevolking.. Dat maakt de onderdrukking – die zich d tegen de stadsbevolking, strijder of niet, keerde, en beoogde om de angst er langdurig in de hameren – niet minder verwerpelijk. Maar voor inzicht in de gebeurtenissen is een juiste typeringen van verschillende organisaties en uitingen van strijd, wel waardevol. Juist ook voor anarchisten die een heldere kijk, zonder illusies, op het strijdgebeuren maar al te hard nodig hebben om verder te komen. Over de opstand in Hama in 1982, en de naargeestige nasleep, publiceerde Aljazeera op 2 februari 2012 trouwens het waardevolle “Breaking the silence over Hama atrocities”, geschreven door Basma Atassi.

Tot zover een aantal overzichts-, achtergrond- en analytische stukken. Er is natuurlijk ook de actualiteit van dag tot dag in en vanuit het getergde land Syrië. Een buitengewoon belangwekkende nieuwsbron is het liveblog dat de website van Enduring America, EA Worldview , dagelijks wijdt aan gebeuurtenissen in het Midden-Oosten. Welk land daarin prominent aandacht krijgt, hangt erg van de actualiteit af. Ruim een jaar geleden stond bijvoorbeeld Egypte centraal, al snel gevolgd door of gecombineerd met Bahrein, en nog iets later Libië. Maar de laatste tijd is het heel vaak Syrië. Titels van recente stukken: “Syria (and Beyond) Live Coverage: Intervention is Here”  (25 februari), “Syria (and Beyond) Live Coverage: a Meeting in Tunis”  (24 februari), en “Syria and Beyond: the Death of The Journalists” (23 februari). De website heeft nu en dan ook (verwijzingen) artikelen over specifieke aspecten van de strijd, vaak gedeeltelijk geplaatst met link naar het origineel. Verder valt de website op door de veelheid aan videomateriaal uit Syrië zelf die het plaatst. Het is een echte aanrader voor wie werkelijk het nieuws uit Syrië en de hele regio wil volgen. Er is één minpunt: de redactionele koers is pro-interventie. Je kunt er dan ook stukken aantreffen over hoe interventie vorm zou kunnen krijgen, op een toon waarin over de humanitaire bedoeling van zoiets niet veel twijfel of skepsis wordt geüit. Keurig wordt in “Syria Special: Points to Consider when Arming an Opposition”  (22 februari) bijvoorbeeld uitgelegd dat het bewapenen van de oppositie geen goed idee is, maar het instellen van no-fly-zones, beschermde corridors en dergelijke weer wel… Maar, met dat in het achterhoofd, is het toch een echte aanrader voor wie werkelijk het nieuws uit Syrië en de hele regio wil volgen.

Wie dat nieuwsblog van Enduring America volgt, en dagelijk ook even een kijkje neemt bij Aljazeera, kan eigenlijk de Nederlandse kranten en de journaals wat nieuws uit Syrië betreft overslaan. Aan de BBC mis je ook niet veel. Wel de moeite waard loont The Guardian, zeker op dagen dat er veel gebeurt. Dan wil die Britse krant er nog wel eens een nuttig, en ook aardig geschreven, nieuwsblog tegenaan gooien. Die Guardian heeft ook een interactieve, van landkaart voorziene ‘Timeline’ over de gebeurtenissen  , best handig. Aljazeera heeft ook een ‘Timeline’ met een kaartje erbij, net zoiets maar dan weer anders, en ook bruikbaar, als je zorgt dat je de meest recente versie van je browser hanteert tenminste.

Zeer informatief is (bijna) tenslotte het puur gouden, pardon, zwart-rode, Libcom.org waar ik al even naar verwees. Dat heeft in de forums een thread, “Syria protests” , waar de gebeurtenissen vanaf 25 maart vorig jaar worden bijgehouden en dus ook veel erover terug te vinden is. Je vindt daar allerlei links naar informatie, en ook commentaar op de gebeurtenissen. Het was via een soortgelijke forum-thread dat ik het eerder genoemde Enduring America-liveblog ontdekte.

Helemaal het laatste woord krijgt – via het welsprekend “De Pleuris” getitelde blog van Nico Jassies – de Syrische zanger Ibrahim Qashoush . We zien en horen hem zingen in, alweer, Hama. Vertaling van de tekst in het Engels staat op het  aldaar geplaatste filmpje. “Bashar, tijd voor je om te gaan”, “Bashar, je bent een leugenaar”, “Bashar, hou op met je te verstoppen, je wordt gezocht in Hama, je misdaden zullen niet vergeten worden”, “Bashar, jij bent de infiltrant, naar de hel met jou en je je Baath-partij”, en steeds weer “Ga weg, Bashar!” Bashar is de voornaam van president Assad. De menigte zingt en roept refrein en woorden uit de tekst mee. De Syrische revolutie is, zoals elke authentieke revolutie, een opstand waar met overgave gezongen wordt.

Qashoud zelf zingt niet meer, Nico Jassies beschrijft waarom niet. Hij “werd op klaarlichte dag ij zijn geboorteplaats Hama van de straat geplukt en in een auto gesleurd. De volgende dag werd zijn lijk in de rivier gevonden die door Hama stroomt; zijn strottenhoofd was uitgesneden en de stembanden weggehaald.” Dat gebeurde zomer vorig jaar. Zijn stem blijft echter klinken, en de ook in Syrië uitgebroken pleuris zal voortwoeden, hopelijk met een werkelijke, niet door interventie en manipulatie verziekte, bevrijding als uitkomst. In dat proces wat kritisch inzicht, over de gebeurtenissen wat informatie, helpen bieden was de opzet van bovenstaand overzicht.

Advertenties

16 Responses to Lezenderwijs: Syrië

  1. en geen woord over het referendum vandaag?
    ik zou u graag willen verwijzen naar boublog voordat u westerse propoganda gaat nawauwelens
    excuus voor mn taalgebruik maar ik had van u wat meer kennis verwacht

    • peterstorm schreef:

      Ah, en omdat ik “westerse propaganda nawauwel” neem ik dus stelling tegen Westerse interventie, zoals ik nu al voor de tweede keer binnen een paar dagen doe… Waar is de logica? En kun je misschien ook zeggen wat er mis is in wat ik schrijf?

      En nee, dit stuk ging niet over het referendum van vandaag, het was namelijk geen stuk over de actualiteit van de dag maar een artikel waarin ik wat leesvoer presenteer, voor info en voor achtergronden. Een andere keer weer actualiteiten van de dag, alles op zijn tijd hoor. En als je me naar boublog verwijst is dat prima, maar het helpt dan wel als je ff de complete website erbij zet. Scheelt mij weer zoeken: ) Maar ik vind het wel, en bedankt voor de tip 🙂

  2. Eric Janssens schreef:

    Zeer tendentieus en oppervlakkig stuk. Het is zo dat Assad de Alawieten beschermt, en dat deze afsplitsing van het sji’isme, met een vrije levensstijl, gelijkheid van mannen en vrouwen, onverschilligheid voor islamitische regels, door de soennieten zullen vervolgd en uitgeroeid worden eens het Assadregime ten val komt. Hetzelfde is gebeurd in het Libië na de val van Khadaffi, waar ganse gemeenschappen, ervan verdacht de zijde van Khadaffi te hebben gekozen, systematisch worden uitgeroeid. Met goedkeuring van het ‘progressieve’ westen (Frankrijk, Groot Britannië, VS), dat steeds de zijde van reactionaire moslims kiest.
    Overigens speelt ook de kwestie ‘Iran’ een rol. Dat het westen Assad weg wilt heeft als reden dat het vanuit Syrië Iran wilt viseren en eventueel binnenvallen. Dat dan weer in het kader van de traditionele Israelpolitiek van de VS.

    • peterstorm schreef:

      Grappig, Eric, dat je klaarblijkelijk over het hoofd ziet dat ik de sectarische religieuze trends in delen van het verzet expliciet noem, en niet bepaald als iets positiefs. Grappig ook, dat je kennelijk over het hoofd heb gezien dat ik interventie van VS en andere mogendheden nadrukkelijk als gevaar zie, en afwijs. Wat is er zo ‘tendentieus’ aan mijn stuk? En hoezo, ‘oppervlakkig’? In tegenstelling tot jij geef ik in ieder geval een aantal bronnen voor wat ik beweer… Overigens beoogde ik geen enorme diepgang met dit stuk, zoals ik schreef wilde ik ermee gewoon wat informatiebronnen bijeenbrengen en bespreken. Ik heb intussen in “Syrië: opstand tussen twwee contrarevoluties”, https://peterstormschrijft.wordpress.com/2012/03/03/syrie-opstand-tussen-twee-contrarevoluties/ meer geschreven over de gevaren en ellende waar jij op wijst en waar we ons allebei zorgen over maken.

  3. Eric Janssens schreef:

    Misschien was mijn reactie wat kort door de bocht, maar ik blijf erbij dat je stuk oppervlakkig is omdat het niet weergeeft welke de motivaties van de opstandelingen zijn, welke machten (Turkije? Al Qaeda? Saoudi-Arabië? De VS?) achter deze opstanden zitten en in welke mate de godsdienstige en sektarische elementen daarin een rol spelen. Het is dat wat me overigens ergert aan het hele Arabische Lentegedoe. Ook in Egypte en Libië barstten zomaar vanuit het niets allerlei blinde revoltes uit, ongemotiveerd maar wel erg goed gecoördineerd. Gevolg is dat ze er, net zoals ook in Marokko, Tunesië en Kuweit, voortaan met islamistische regeringen zitten die niet veel goeds beloven. Leve de democratie? Geef mij dan maar verlicht despotisme (In het Egypte van Moebarak was vrouwenbesnijdenis verboden -voordat Moebaraks wet daartegen in voege ging werden volgens cijfers van UNICEF 97% van de Egyptische meisjes seksueel verminkt; In het Libië van Khadaffi hadden vrouwen rechten die ze in andere islamitische landen nooit hebben gehad; En ook Assad was een modern hervormer, iets wat hij ‘dankzij’ die zogenaamde ‘revolutie’ niet langer zal zijn).
    Het stuk is ook tendentieus omdat het zich hoe dan ook tegen Assad richt en de opstanden als rechtvaardige volksbewegingen beschouwt. Dat er doden onder de opstandelingen vallen is natuurlijk vreselijk, maar het geeft deze opstandelingen geen gelijk, noch geeft het hen het recht op wapens en/of andersoortige buitenlandse steun. Als je in opstand komt ken je de risico’s. En als je zelf je redenen niet kent om in opstand te komen, maar je slechts laat opjutten door schimmige binnen- en buitenlandse belangen, moet je niet rekenen op medeleven van de intellectuele goegemeente. De Syrische dichter Adonis, een alom gekend man, heeft zich tegen deze revolutie gekeerd, en hij weet wel waarom. Wat holle slogans zoals deze van de door u aangehaalde Qashoush volstaan niet om een revolutie met alle risico’s vandien te motiveren. Het is niet voldoende een dictator weg te willen, vooral niet wanneer het eigen hart in vuiligheid drijft. En dat doet het, want wie vertrouwt al deze Arabische rebellen nog? In Libië beloofden ze na de oorlog de wapens te zullen inleveren en de zoon van Khadaffi aan het Internationaal Geerechtshof te zullen uitleveren. Tweemaal hebben ze hun woord gebroken. Indien het westen ooit met de Syrische opstandelingen overeenkomsten maakt zal hetzelfde gebeuren. Immers, moslims hoeven hun beloftes tegenover ongelovigen niet te houden. Die beloftes passen in hun strategie van het moment, en ze zijn net zo makkelijk gebroken als ze gedaan werden.
    Behalve de oppervlakkigheid en het tendentieuze springt ook de naïviteit uit uw artikel in het oog. Wanneer een trotskistische website het heeft over het rechtse, islamistische karakter van de opstand wuift u dat zonder enige argumentatie weg. Het zou om doorgeschoten anti-westers imperialisme gaan. Kan u bewijzen dat deze opstanden NIET islamistisch en soennitisch, dus tegen de Alawieten, geïnspireerd zijn?
    Ten slotte kan ik u een artikel aanhalen van iemand die ik wél als kritisch beschouw. Het was een artikel dat op 15 februari jl. in De Morgen verscheen, en het was van de hand van de Vlaamse journalist Jef Lambrecht. Hieronder vindt u de link. Misschien goed om eens te lezen, ten einde een andere stem te horen dan het eindeloze gekwaak van westerse journalisten die zich, allicht goedbedoelend maar onwetend, sedert het begin van de Arabische opstanden automatisch aan éénzijdige en oppervlakkige verslaggeving bezondigen.

    http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1394890/2012/02/15/Ten-oorlog-Nu-ook-in-Syrie.dhtml

    • peterstorm schreef:

      Ja, mijn stuk was oppervlakkig. Het claimt ook geen grote diepgaande analyse, het bedoelde alleen wat publicaties met interessante info en inzichten tegen het licht te houden. Dat ik geen oog heb voor manipulatie en interventie, en dat ik niet zie dat fundamentalistische krachten in de opstand een flinke, en nare, rol spelen, is echter aantonbaar onjuist. Ik zie daar alleen geen reden in om dus maar de héle opstand naar de vuilnisbak te verwijzen. Er is, náást schimmige manipulatie, ook een echte poging van mensen om van een dictatuur af te komen en er iets beters voor in de plaats te krijgen. dat bij andere opstanden de uitkomst tot nu toe was dat islamisten aan de regering zijn gekomen, zegt me niet zoveel. De opstand in Tunesië is nog lang niet af, dezelfde vaklbond die protesteerde tetgen Ben Ali is momenteel herhaaldelijk in actie tegen de nieuwe regering. Soortgelijke botsingen tussen revolutionairen en nieuwe (voor een groot deel gewoon de oude) machthebbers zijn er in Egypte ook al.

      Dit schreef ik: “Interventiemachten, Saoedi-Arabië, Turkije, maar vooral West-Europese staten en de VS, én dat deel van het verzet dat zich deze interventie laat aanleunen of er naar zoekt, maken de vrijheidsstrijd ondergeschikt aan een machtsspel van mogendheden die eigen belangen nastreven en proberen om de Syrische strijd voor hun karretje te spannen.” Oog voor het gevaar van Westerse interventie heb ik bepaald wél.

      En dan schrijf je dit: “Wanneer een trotskistische website het heeft over het rechtse, islamistische karakter van de opstand wuift u dat zonder enige argumentatie weg. Het zou om doorgeschoten anti-westers imperialisme gaan”. Dat is het ook: doorgeschoten, anti-westers imperialisme. En ik ontken helemáál niet dat islamistische en rechtse stromingen in de opstand een flinke rol spelen. Ik verwijs naar Nir Rosens prognose: “Een aanslepende strijd die toch – ondanks pogingen van oppositiekrachten om dat tegen te gaan – steeds meer in religieus-sectarisch vaarwater komt, waarin een voornamelijk door soennieten gedragen opstand tegenover religieuze minderheden – Alawieten, christenen – komt te staan in de dynamiek van wraak en angst voor wraak.” ‘Religieus-rechts vaarwater’, daar heb je de rechtse en islamistische krachten. Ik ontken hun bestaan niet. Ik ontken alleen dat ze het héle verhaal van de opstand zijn.

      Ik geef ook, met bronverwijzing, bezwaren aan die er zijn in de politiek van het SNC: “Het artikel is hard over één van de belangrijke oppositiekoepels, het Syrische Nationale Congres. Deze groep lonkt nadrukkelijk naar buitenlandse interventie, en bouwt geen bruggen naar bijvoorbeeld de Alawieten. Koerden – ook een minderheid, maar eentje die door het bewind onderdrukt wordt – voelen zich ongemakkelijk en vrezen een ‘Turkse agenda’ bij die SNC.” Ik zie alleen – ook bij Rosen, en ook uit andere aangehaalde stukken – ook andere elementen in de opstand, ik weiger dus de hele opstand op één lijn te stellen met de religieus-sectarische en rechtse stromingen darabinnen die, helaas. wel invloedrijk zijn. Daarom vind ik het simplistisch en onjuist als mensen, op grond van het feit dat een opstand rechtse en islamistioschs stromingen kent, de hele opstand als rechts en islamistisch van de hand wijst. Daarmee verwarren mensen het déél met het gehéél. Foute onderdelen van een opstand maken nog niet de hele opstand fout.

      • Eric Janssens schreef:

        “dat bij andere opstanden de uitkomst tot nu toe was dat islamisten aan de regering zijn gekomen, zegt me niet zoveel.” Ja, daar zitten we dus op een ander spoor. Wie de verkiezingsresultaten in Tunesië, Marokko, Egypte en Koeweit bekijkt kan toch niet anders dan vaststellen dat de zogenaamde Arabische Lente (nogal wat stemmen gaan op om deze ‘revolutie’ in Arabische Winter om te dopen) het voorspel tot een uitgebreide en krachtige islamisering van de ganse Arabische wereld is. Met alle gevolgen vandien overigens: de minderheden, zowel van religieuze als seksuele aard, én de vrouwen zullen het ‘dankzij’ deze opstanden nog moeilijker krijgen.
        Ik ontken niet dat er goedbedoelende, naiëve enkelingen aanwezig waren op het Tahrirplein, en misschien zelfs in Homs en Damascus. Maar het was mij al bij de eerste rellen in Caïro in januari 2011 duidelijk waartoe deze zouden leiden. Spijtig genoeg is mijn vrees bewaarheid geworden.
        Het is mij nu eveneens duidelijk waartoe de opstanden tegen Assad zullen leiden, verondersteld dat het huidige regime (wellicht met behulp van een ratatouille van buitenlandse machten) ten val komt. Maar wat in het post-Assad tijdperk zal gebeuren zullen de westerlingen niet op hun beeldscherm te zien krijgen, net zoals er nauwelijks of geen beelden verschijnen van wat zich momenteel in de binnenlanden van Libië voordoet. Het oog van de wereld is heden op Syrië gericht. De slachtpartijen uit verleden en heden waaraan Sarkozy, Cameron, Obama en anderen medeplichtig zijn zullen we niet te zien krijgen. We krijgen er amper wat over te lezen.
        U mag aan de kant van het gewone Syrische volk staan (wat dat ook moge betekenen), ik doe dat niet.
        De moeder van dit soort opstanden is de Iraanse Revolutie uit 1979. We weten wat ervan geworden is. Ook toen hebben westerse intellectuelen, linkse filosofen en communisten zich laten rollen. En nog hebben ze niet begrepen dat het begrip ‘revolutie’ zoals men dat in het westen hanteert een geheel andere lading dekt dan het begrip ‘revolutie’ in de Arabische wereld. Te gemakkelijk wordt de inhoud van dat begrip, voor ons afkomstig uit de Amerikaanse, de Franse en de Russische geschiedenis, geprojecteerd op wat er gebeurde en gebeurt in de straten van Tunisië en Libië, op het Tahrirplein en nu in Homs en andere Syrische steden. Dat een Revolutie in de Arabische wereld groepen mensen zou kunnen samenbrengen die anders elkaars tegenstrevers zijn is een tijdelijke dagdroom waaruit men andermaal teleurgesteld zal ontwaken. De aard van Arabieren, hun godsdienst en tradities maken een de vorming van een goed functionerende democratie onmogelijk. Het beste dat ze kunnen bereiken is een verlicht despotisme dat zich oriënteert op economische en sociale modernisering, op het opheffen van barbaarse gebruiken, op een minimalisering van de macht van het geloof in het dagelijkse leven, op een toename van de rationaliteit en op deen wetgeving die man en vrouw gelijkstelt. Op dat moderniseringspad waren Moebarak, Khadaffi en Assad werkzaam. Dat ze er niet meer zijn en niet meer zullen zijn zal de hele Arabische wereld veranderen, en dàt niet ten goede. Ik zal uw door mij aangehaalde zin parafraseren: ‘dat er zich ook opstandelingen met goede bedoelingen en juiste inzichten tussen het volk in de straten van Caïro en Homs bevinden zegt me niet zoveel.’ Ik houd de algemene tendens in het oog, en die is niet bijzonder hoopgevend.

      • peterstorm schreef:

        Beste Eric, we kijken er inderdaad wezenlijk anders tegenaan. Jij kijkt naar, idd niet erg vrolijke, verkiezingsuitslagen. Ik kijk echter ok naar de sociale processen waarin forse groepen tegen de nieuwe regeringen blijven ageren en de boel alsnog naar links proberen te krigen (of althans een rechtse ontwikkeling proberen te dwarsbomen). Dit verhaal is nog helemaal niet voorbij, ook in Egypte en Tunesië komen er nieuwe rondes van protest. Die zijn al bezig, en de uitslag van dit alles is onbeslist. Ik denk dat het scenario wat jij schetst één van de, inderdaad weinig hoopgevebnde, uitkomsten is, in Syrië en elders. Ik hou een andere, veel positievere, uitkomst echter voor mogelijk. We zullen het allebei blijven volgen, denk ik, en hopelijk komen we elkaar in constructieve gedachtenwi8sselingen vaker tegen. Dank in ieder geval voor je bijdragen tot nu toe: )

        Over Alawieten en de regering van Assad zie ik trouwens vanavond dit: http://www.aljazeera.com/indepth/features/2012/03/201237101424192726.html Zoals er soennieten zijn die pro=-Assad zijn, zo zijn er ook Alawieten tegen Assad. Niet alles loopt langs religieuze lijnen in deze opstand.

  4. Eric Janssens schreef:

    Geef toe, Peter, als je op je link klikt krijg je een foto te zien. Geen enkele vrouw… Het is altijd hetzelfde. Mij maak je niet wijs dat dit soort volk op echte vrijheid uit is. Volgens mij, en ondanks zijn misdaden, is Assad vrijer van geest dan de meesten van die opstandelingen. Ze weten niet wat ze willen, ze willen enkel keet schoppen, macht, hun onmenselijke ideologie opdringen. Ze verlangen collectief naar een Freudiaanse vadermoord, en dat is alles. Rationaliteit heeft er niks mee te maken.
    Daarmee ben ik (voorlopig?) uitgepraat. Misschien zullen verdere ontwikkelingen ons weer naar ons toetsenbord jagen. En hopelijk moet ik dan jouw gelijk toegeven.

    • peterstorm schreef:

      Ik hoef niks “toe te geven” over die foto, want ik heb nooit beweerd dat daar ook vrouwen op staan… Mij ging het bij die link niet om het ontkennen van vrouwenonderdrukking of om het ophemelen van de vrijheidsliefde van wie dan ook. Mij ging het er daar alleen even om, te laten zien dat er ook Alawieten tégen Assad vechten (en vast ook Soennieten vóór) Assad. Maw dat het uidee van Assad als beschermer van de Alawietische minderheid zelfs door sommige Alawieten niet meer wordt geloofd. Hoeveel mannen of vrouwen er op de foto staan heeft dáár verder niets mee te maken, daar over beginnen is in dit verband gewoon het punt ontwijken dat ik naar voren breng, en doodleuk ergens anders over beginnen. Ik kan je trouwens genoeg foto- en filmbeelden toesturen van demonstraties tegen het bewind waarop vrouwen meedemonstreren, soms in aparte groepen, soms echt samen in één stoet.

      Zorgelijk is wel je absolute zekerheid in je negatieve beeld – “dit soort volk” en zo – en het lijkt wel alsof je precies lijkt te weten wat de opstandige mensen beweegt. Vol tegenstrijdigheid ook. “Ze weten niet wat ze willen” en dan “ze willen alleen maar keet schoppen” – dus ze weten wèl wat ze willen! – ze willen “macht, hun onmenselijke ideologie opdringen” – welke ideologie? Weten ze nuy niet wat ze willen, òf willen ze de dingen die je ze toeschrijft? Het kan niet allebei waar zijn.

      Over die ideologie. Flinke delen van het verzet zijn fundamentalistisch, salafistisch, maar er vechten ook nationalisten, liberalen en communisten mee met het verzet; er is niet één ideologie, er is hooguit een tijdelijk gemeenschappelijk gevoel tegen het bewind. “Ze verlangen collectief naar Freudiaanse vadermoord(…) rationaliteit heeft er niets mee te maken.” Heb je ze allemaal persoonlijk gepsychoanaliseerd of zo? En willen ze nu vadermoord, hun ideologie opleggen of gewoon keet schoppen? Hoe kun je dit allemaal – zonder verdere bronvermelding op één artikel na – zo zeker weten?

      Maar inderdaad… dit hele verhaal KAN heel akelig aflopen, ongeveer zoals jij het stelt. Zoals je zegt, ze zullen het zien. Maar ik blijf hopen, en daar zie ik voldoende reële grond voor.

  5. Eric Janssens schreef:

    Hoe ik dit allemaal zo zeker kan weten? Ik wist het al in januari 2011, en ik heb echt geen glazen bol of bijzondere gaven. Van in den beginne was die ‘revolutie’ één grote demonstratie van het collectieve vadermoordprincipe. Het enige wat de demonstranten bindt is hun afkeer voor de huidige machthebber, dat was zo in Egypte en in Libië en nu is het zo in Syrië.
    En ja, voor mij is ‘iets willen’ synoniem van ‘iets positiefs willen’. Keet schoppen, enkel uit zijn op macht (de blinde ‘wil tot macht’), of vechten voor de empowerment of Islam kan je moeilijk als positieve aspiraties omschrijven. Net zoals tijdens de Libische en Egypische opstanden lees of hoor je bijvoorbeeld nergens dat deze opstandelingen meer vrijheden voor vrouwen en seksuele minderheidsgroepen willen, dat ze de vorming van een rechtstaat nastreven, dat ze op degelijk onderwijs aansturen etc. En juist dat gebrek een positief project illustreert de geestelijke leegte, die dan makkelijk door de Islamitische ideologie kan opgevuld worden. Het enige antwoord dat deze volkeren op hun levensvragen kunnen bedenken ligt in de voorschriften van hun Profeet, en in de teneur van de Koran. En wat westerlingen eens zouden moeten afleren is ervan uit te gaan dat de Islam een soort bevrijdingsideologie is, want dat is ze überhaupt NIET. Ze is, samen met het nazisme, de meest reactionaire ideologie die ooit door het mensdom ontwikkeld werd. En zoals de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah onlangs liet optekenen: Arabieren ademen de Islam in en uit, ze staan ermee op en gaan ermee slapen. Daarom ook kan ik met zekerheid stellen dat de Syrische opstanden, net als deze in Egypte, Tunesië en Libië een doodlopend pad zijn, een pad dat slechts uitloopt op een muur van bloed en barbaarsheid.

  6. Eric Janssens schreef:

    En nu houd ik er echt mee op, jij bent de webmaster, dus heb je het laatste woord.

    • peterstorm schreef:

      Welnu, dan meem ik dat laatste woord om je een digitale, doch vriendelijke, handdruk te geven, je te bedanken voor je bijdragen aan de discussie, en de hoop uit te spreken wat we de verbale degens nog eens naar aanleiding van toekomstige artikelen en ontwikkelingen zullen kruisen. Op sommige van de dingen die je aansnijdt ga ik in nieuwe artikelen binnenkort waarschijnlijk rechtstreeks in. Voor nu sluiten we het hier eventjes af. Groet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: