Syrië, Turkije, oorlog

4 oktober, 2012

donderdag 4 oktober 2012

Hypocrisie, granaten en bommen, dat biedt het menu in Turkije en Syrië. Wat begon als volksbeweging, via opstand en gewapende strijd veranderde tot burgeroorlog tussen partijen waartussen het verschil in bruutheid steeds verder afnam, is inmiddels een internationaal conflict geworden, nu Syrische militairen granaten afvuurden op een dorp in Turkije, en Turkse militairen vergeldingsbommen lieten vallen op Syrische doelen. Juist mensen wiens hart ligt bij de geterroriseerde en en rechtmatig opstandige bevolking van Syrië, kunnen de politieke spelletjes van de zogeheten ‘vrienden van Syrië’, waaronder ook Turkije, maar beter doorzien en aan de kaak stellen. Een Turkse oorlog tegen Assad maakt Syrië niet vrij, en Turkije niet veilig. Lees de rest van dit artikel »


Eén Mei 2009: zekerheden in beweging

3 mei, 2009

Het is plezierig dat er van die dingen zijn waar je gewoon op kunt rekenen. Nog plezieriger is het echter als die dingen toch ook kunnen veranderen – ten goede. Beide plezierigheden zijn weer eens gebleken op de Eerste Mei 2009.

Je kunt op de jaarlijkse 1 mei-vieringen op ten minste vier dingen rekenen. Honderdduizenden bewoners van Cuba juichen hun leiders en  de staat toe op de jaarlijkse parade. Dat is één. Vele honderden linksradicale jongeren vechten hard met de politie in Berlijn. Dat is twee. De Turkse staat zet hard politiegeweld in tegen 1-mei-betogers en verhindert dat ze zich laten horen op het symbolisch belangrijke Taksim-plein. Dat is drie. En in Nederland blijft het intussen vrijwel doodstil. Dat is helaas vier.

Hoe ging het dit jaar? Inderdaad, er was weer de mega-parade voor de Cubaanse leiding. In feite gaat het hier om een viering van de plaatselijke staatsgodsdienst. Met een werkelijke uiting van internationale arbeiderssolidariteit heeft het, behalve de symboliek, niet echt te maken. het is een viering van nationale onafhankelijkheid. En ja, die moet door ieder links persoon verdedigd worden tegen de dreiging van interventie vanuit de VS. Maar onze solidariteit, en van de verdediging van Cuba’s onafhankelijkheid, kan maar beter niet opgeleukt worden als iets dat met werkelijke arbeidersstrijd en socialisme te maken heeft. Dat gold voorgaande jaren, dat geldt nog steeds. het is sowieso een kwestie van tijd voordat hervormingen richting markteconomie het allang bestaande, maar via de staat als ‘socialisme’ vermomde kapitalisme voor iedereen herkenbaar maken.

De tekenen zijn er. Wat te denken bijvoorbeeld van uitlatingen in de 1-mei-toespraak van een zekere Valdes, bestuurder van wat er op Cuba doorgaat voor vakbond, en tevens hoge functionaris van de Communistische Partij? Die sprak over de noodzaak tot productiviteitsverhoging, tegen lagere kosten, om een hogere export te kunnen bereiken en de import te kunnen verminderen. dat is de broekriemtaal van doodgewoon kapitalistisch management.

Dan berlijn. De jaarlijkse rellen vonden ook nu weer plaats. Toch is er iets aan het verschuiven: de rellen zijn steviger, het aantal deelnemers kennelijk groter. “Er zijn nu ook veel meer aanhangers van het zwarte blok”, zo tekent de NRC op uit de mond van een buurtbewoner. De politie had maar liefst viifduizend agenten ingezet bij de diverse betogingen (de linksradicale acties waren niet de enigen; er was een vakbondsprotest, nog een andere linkse demonstratie plus de mars van de fascistische NPD).

Ja, je kunt vraagtekens zetten bij een strategie van actievoeren die steevast uitmondt in rellen. Maar, met een diepe economische crisis en de daardoor teweeggebrachte wanhoop en woede, is een groei van ook dit type linksradicalisme, met de bijbehorende hardhandige acties, logisch. En als er dan toch gevochten wordt tegen de politie, dan liever met véél actievoerders dan met minder. Ook anarchistisch en autonoom links is línks, en daarmee bondgenoot.

Dan Turkije. Daar onderdrukt de politie traditioneel veel 1-mei-protest. Linkse betogers willen die dag naar het Taksim-plein. Daar was in 1977 een enorme 1-mei-manifestatie. Die werd beschoten, en 36 mensen kwamen om. Linkse mensen willen dat herdenken, de Turkse staat dwarsboomde dit jaar na jaar.

Maar er begint iets te kenteren. Na politiek touwtrekken mochten 5000 betogers dit jaar wél Taksim op. Omstanders die zich bij die, door de politie getolereerd maar ook afgeschermde, groep aan willen sluiten en naar het plein wilden,  mochten dat echter niet. In straten in de buurt vocht de politie met betogers, en was het traangas niet van de lucht. Het was ook op Taksim zelf te merken dat er  traangas was ingezet. De politieonderdrukking was er dus dit jaar ook weer. Maar de speelruimte  om echt de Eerste Mei te vieren, juist ook op Taksim – waar mensen vanuit linkse groepen en vakbonden zich jaar naar jaar voor inzetten – was dit jaar klaarblijkelijk groter, en dat geeft hoop.

Ja, en dan Nederland. Nog steeds in 1 mei hier niet echt een feest. Echt grote demonstraties hebben we hier niet. je kunt daarvoor de ongelukkige timing de schuld geven: vlak na Koninginnedag waar drie wkwart van Nederland feest viert moeten er de dag erna vooral katers worden verdreven, in plaats van bazen worden bestreden.

De tragedie in Apeldoorn maakte het psychologisch dit jaar nog moeilijker: veel organisatoren bezweken helaas kennelijk voor de druk om de 1 mei-actie af te blazen, uit respect, zoals dat dan heet.. Ik zou daar iets meer vrede mee hebben als ondernemers, uit respect ,dan ook geen mensen zouden ontslaan en ministers geen bezuinigingen meer zouden doorvoeren of voorbereiden. Afzien van protest terwijl de redenen van het protest gewoon voortduren is echter verkeerd.

Maar er is meer.  Links doet ook niet bepaald zijn best om er iets van te maken. Je zult op websites van linkse groepen veelal vergeefs zoeken naar zelfs maar zoiets als een Eén-Mei-groet, of naar een oproep voor de handvol acties die er dan toch gehouden zijn. De SP, maar ook de Internationale Socialisten, de SAP/Grenzeloos, Offensief… allemaal zijn ze, zo lijkt het als je naar websites kijkt, domweg vergeten dat er zoiets is als de Eerste Mei, en dat die ertoe doet, voor rooie mensen.

Gelukkig is de werkelijkheid op straat minder erg. Er waren her en der wel activiteiten. Juist de SP was in Breda op straat, en juist de zonet genoemde groepen Offensief en SAP/Grenzeloos namen daar zichtbaar aan deel.

De eer van 1 mei is dit jaar verder vooral gered door anarchistisch links, met een levendige actie in Den Bosch waar je mooie foto’s van kunt vinden op Indymedia. Dat gekozen werd voor een wel erg puur-anarchistische uitstraling – hetgeen deelname voor mensen van buitenaf, ook van andere achtergrond niet makkelijker maakte – vind ik jammer. Uit de discussiebijdragen onder de foto’s – vooral over gezichtsbedekking en de geslotenheid die dat kan uitstralen – blijkt overigens dat deelnemers zich wel bewust zijn van de soms nodeloos grote afstand tussen henzelf en omstanders en anderen. En sowieso: ere wie ere toekomt. Veel liever protest met problematische trekjes dat wél gehouden wordt, dan een perfecte actie die níét wordt gehouden.


Demonstratie Amsterdam: deel van internationale protestgolf tegen Israëlische staatsterreur

2 januari, 2009

Morgen is de dag van de, hopelijk overweldigend grote, demonstratie tegen de Israëlische aanvallen op Gaza. Inmiddels heeft Israël met haar terreur vanuit de lucht zeker  410 tot 425 mensen omgebracht; het aantal gewonden bedraagt meer dan 2000. Enkele honderden buitenlanders en Palestijnen met een tweede paspoort  mochten de Gaza-strook verlaten – hetgeen erop kan wijzen dat een aanval op de grond op handen is (NRC, 2 januari). De noodzaak voor groot en fel protest is glashelder.

De demonstratie morgen in Amsterdam is onderdeel van een internationale golf van protesten tegen de Israelische misdaden op Gaza. Ook in Londen vindt dan een demonstratie plaats, waartoe onder meer door de Stop the War Coalition – mee verantwoordelijk voor de gigantische demonstratie van 1 tot 2 miljoen mensen op 15 februari 2003 tegen de naderende Irak-oorlog – wordt opgeroepen. Op dezelfde dag staan demonstraties in andere Britse steden gepland: Glasgow, Edinburgh, Exeter, Hull, Leeds, Plymouth en ortsmouth (Socialist Worker(UK), 30 december 2008).

De acties van morgen komen na een week vol protesten in allerlei landen (Nieuws.nl, 2 januari) . Vandaag waren er betogingen in veel landen van het Midden-oosten. Iran: zesduizend mensen die Israëlische vlaggen in brand staken en “Dood aan Israël en aan Amerika” riepen. Iran heeft echter een officiële lijn die sowieso fel tegen Israël is; de demonstranten verwoordden op een wat kort-door-de-bocht-manier nauwelijks meer dan het regeringsstandpunt. Iets degelijks gold voor de betogingen die in Syrië plaats vonden, onder meer van 2000 Palestijnse vluchtelingen. Zonder toestemming van hogerhand zouden deze acties nooit ongehinderd hebben plaatsgevonden in de dictatuur die Syrië nog steeds is. Deelnemers aan deze betogers zijn ongetwijfeld oprecht in hun woede en solidariteit, maar van een onafhankelijke protestbeweging is hier toch niet echt sprake.

Veel hoopgevender zijn de proteste in landen die bevriend zijn met Israël. Turkijke bijvoorbeeld, dat nauw met Israël samenwerkt: daar betoogden duizenden mensen tegen Israël’s aanvallen. Jordanië, dat een vredesverdrag gesloten heeft met Israël: daar  waren duizenden mensen op straat en eisten dat de regering met Israël te breken. Egypte: ook daar merdere betogingen, deels aangevallen door de oproerpolitie. De Egyptische regering is terecht doelwit van betogers in en buiten het land: juist de vrede die Egypte met israël sloot, geeft Israël enorm veel extra speelruimte om de Palestijnen ongestoord te terroriseren.

Heel belangrijk zijn de protesten in een land vér van het Midden-Oosten, dat echter van het grootste belang is in deze crisis: de Verenigde Staten. Dat land steunt Israël door dik en dun, en zal dat onder de nieuwe president Obama ook blijven doen tenzij immense protesten hem een betere kant op duwen. Juist in dát land is zichtbare georganiseerde solidariteit met de Palestijnen tegenover Israëls aanvallen zo enorm belangrijk.

En die solidariteit ís er. Op 30 december waren er acties in een reeks steden: 2000 betogers in San Francisco bij het Israëlische consulaat; 3000 actievoerders bij het ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington; 1000 demonstranten in Los Angeles, eveneens bij het Israëlische consulaat; 200 in Boston; 500 in San Diego; 500 in Portland; 300 in Toledo (Socialist Worker (VS), 2 januari, dat details geeft over deze en nog meer acties). In New York protesteerden op 28 december bijna 1000 mensen (International Viewpoint).

De demonstratie die we morgen houden in Amsterdam is duidelijk deel van een snel opgekomen, brede beweging van internationale protesten en solidariteit. En die opkomst stemt toch, op een grimmige manier, hoopvol in deze kille dagen.