Blockupy tegenover harde repressie

18 mei, 2012

vrijdag 18 mei 2012

Blockupy is bezig, actievoerders in Frankfurt trotseren de in groten getale aanwezige en hard optredende Duitse oproerpolitie. Activisten hebben met nog meer inperkingen van staatswege te maken dan bij voorgaande gelegenheden. Toch is er blokkade-activiteit in dit financiële hart van he Europese kapitalisme. Gevestigde media zwijgen over de gebeurtenissen. Dat doet aan het belang van wat er gebeurt echter niets af. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Nogmaals over de heisa rond Günther Grass

9 april, 2012

dinsdag 10 april 2012

Günther Grass is na het publiceren van een gedicht waarin hij kritiek levert op het beleid van de staat Israël, overladen met beschuldigingen van antisemitisme. Israël heeft hem de toegang tot het land geweigerd. En nu is ook een standbeeld dat Grass aan de stad Hannover had aangeboden beklad met de tekst “SS! Günni houd je muil!”, een kennelijke verwijzing vaar Günther Grass, die als jongeman van 18 aan het eind van de nazitijd even lid is geweest van de Waffen-SS. De kreet ‘antisemitisme! ‘is hier overduidelijk een manier om kritiek op de staat Israël te smoren; de verwijzing naar Grass’ oorlogsverleden is een hulpmiddel om hem als het ware ieder recht van spreken over dit onderwerp te ontnemen. Beschuldiging, met of zonder historische verwijzing vaan Grass’ verleden, zijn verwerpelijk, het betreft hier verméénd, geen werkelijk, antisemitisme, zoals ik onlangs al heb uiteengezet. Lees de rest van dit artikel »


Vermeend antisemitisme en echt antisemitisme

5 april, 2012

donderdag 5 april 2012

Je hebt vermeend antisemitisme. En je hebt echt antisemitisme. De twee zijn als volgt uit elkaar te houden. Vermeend antisemitisme zie je in uitingen waar mensen meteen, bijna reflexmatig, het etiket ‘antisemitisme’  op plakken, omdat ze daarmee die uitingen meteen verdacht kunnen maken, de grond in kunnen boren en de kern ervan niet onder ogen te hoeven zien. Als er meteen luidruchtig wordt geroepen dat iets ‘antisemitisch’ is, dan is het heel vaak vermeend, geen werkelijk, antisemitisme. Werkelijk antisemitisme vindt doorgaans vrijwel onweersproken plaats: aanvallen op joden omdát ze joods zijn, maar waarvan die gerichte anti-Joodse dimensie stelselmatig wordt verzwegen, genegeerd, gebagatelliseerd. Helaas maken linkse mensen – waarvan je zou verwachten en hopen dat die beter zouden weten – zich aan dat negeren en bagatelliseren nog wel eens schuldig. Lees de rest van dit artikel »


Borssele, Barendrecht, Gorleben

4 november, 2010

Slecht en goed nieuws van het milieu-actiefront in Nederland deze week. Tegelijk belangrijke gebeurtenissen op handen op dit gebied in Duitsland. De wachtwoorden zijn: Borssele, Barendrecht en Gorleben.

Eerst Borssele. Plannen om daar een nieuwe kerncentrale te bouwen maken voortgang, en dat is slecht nieuws. Het bedrijf Delta, nutsbedrijf in Zeeland, wil in zee met het Franse staatbedrijd EdF. Dat is wereldwijd de nummer één wat betreft kerncentrales. De kosten van het ding gaan tussen de 4 en 5 miljard bedragen.PLannenmakers hopen dat de overheid het afgeven van vergunningen gladhes laat verlopen, Delta hoop dan dat in 2018 de kerncentrale open kan. van de nieuwe regering kan steun verwacht worden: in het regeerakkoord s wordt groen licht gegeven voor kerncentrales.

Het is een heilloos plan: kerncentrales zijn en blijven ondingen. Het zal waar zijn dat er qua veiligheid veel is verbeterd sinds de jaren van Harrisburg en Tsjernobyl. De kans op een ongeluk blijft echter, en gezien het sóórt kwaadaardigheid dat dan in lucht en water koms is zelfs een kleine kans nog te groot. Er is nog steeds het afval dat ergens heen moet, een griezelig tikkende tijdbom waarvan niemand echt kan garanderen wat voor effect dat op langere termijn heeft. Het is een dure vorm van energie-opwekking: overal gata daar, openlijk of verkapt, een flinke lading staatssubsidie bij. Kernenergie zou noioit van de grond gekomen zijn  als het geen bijproduct was van wara het dat andere nucleaire gevaar: kernwapens. En het is géén durzame energie-opwekking: de wereldwijde uraniumvoorraad raakt een keer net zo op als de olievoorraad. In de jaren tachtig zag je vaak buttons met “kernenergie? nee bedankt”. het wordt tijd die buttons, of aangepaste versies, te voorschijn te halen en ons voor te bereiden op het soort actie dat in de jaren tachtig de opmars van kernenergie effectief heeft tegengehouden: demonstraties, gecombineerd met allerhande directe actie, met name blokkades.

Dat het mogelijk is om door protest en verzet resultaten te boeken, is niet alleen een historisch feit waarvoor we naar de jaren tachtig moeten teruggrijpen. Precies vandaag maakte minister van ewconomische zaken, Verhagen, bekend dat het kabinet afziet van de opslag van CO2 in Barendrecht. Opslag van CO2 is , naast kernenergie, één van de schijn-oplossingen van het klimaatprobleem. het idee is dat als CO2 ergens wordt opgeborgen, het dan niet meer bijdraagt aan het broeikaseffect. Dat zou dan betekenen dat groei van CO2-productie in industrie en energievoorziening niet meer zo erg is: het spul kan immers opgeruimd worden. Daarmee gaat een stuk motivatie voor energiebesparing en schonere energie-opwekking verloren. Hoe veilig die CO2-opslag is, dat is nog maar helemaal de vraag, en hoeveel het gaat kosten ook. Wat gebeurt er op den duur mee? Komt het vroeg of laat toch weer naar buiten, en in welke vorm? Ik kan me levendig voorstellen dat  mensen een zeer ongemakkelijk gevoel krijgen van zulke opslag achter hun woning.

Precies zoiets vonden veel mensen in Barendrecht, waar zo’n opslag gepland was, dus ook. Ze voerden campagne en lieten zich gelden. Het NOS-journaal zie om acht uur vanavond dat maar liefst negentig procent van de bevolking tegen de opslag was. Natuurlijk liepen motieven door elkaar. Er was bezorgdheid over veiligheid – en terecht – , maar ook zorg voor dalende huizenprijs speelt een rol. Hoe dan ook: het protest had effect, zoals Verhagen in zijn motivaittie van het besluit om af te blazen ook erkent. Hij noemt, naast de vertraging die het project al; heeft opgelopen, “het volledig gebrek aan lokaal draagvlak” als reden.

Les voor milieu-activisten in strijd tegen staat en grote bedrijven:  werk, met voorlichting en actie, stelselmatig toe naar een “volledig  gebrek aan lokaal draagvlak”. In dit geval was de tegenstander er éénthjje van formaat: de regering wilde Shell deze opslag laten bouwen. Conclusie: winnen is mogelijk, zelfs  tegenover machtige tegenstanders -maar om te winnen is volharding nodig, gecombineerd met brede steun. Deze mooie afloop is een aanmoediging aan bewonders van andere plekken waar eventueel zo’n opslag gepland gaat worden.

Volharding is iets waar strijders tegen kernenergie in Duitsland bepaald geen gebrek aan hebben. Daar nadert een nieuwe confrontatie, nu er een reeks kerntransporten op de agenda staat. Dat gaat van het Franse Le Hague naar de opslagplek in Gorleben. Aan de grens tussen Frankrijk en Duitsland komt actie. De autoriteiten hebbben al aangekondigd dat ze blokkadepogingen en dergelijke zullen tegenwerken. Of  het gezag greep houdt op de veelheid van acties die op stapel staan, is nog maar de vraag. Bij eerdere  kerntransporten naar Gorleben hebben actievoerders laten zien dat ze over een scala van tactieken – vastketenen aan de soorrails, beweeglijke groepen demonstranten die op steeds wisselende pklekken blokkades van het spoor wisten op te zetten – beschikken.

Ik heb er alle vertrouwen in dat ook nu het kerntransport stevig gedwarsboomd zal worden, en dat daarmee de financiële én politieke prijs om kernenergie door de stromt van de bevolking geduwd wordt, verder omhooggejaagd gaat worden. Daarmee geven actievoerders dan tevens een goed voorbeeld waar komende acties – tegen kernenergie in Borsele, tegen CO2-opslag waar dan ook – hun voordeel mee kunnen doen.


Racist Sarrazin nog steeds in directie Bundesbank

31 augustus, 2010

In Duitsland is een hoge functionaris bij de centrale bank, de Bundesbank, tevens lid van de sociaaldemocratische SPD, omstreden geraakt vanwege racistische uitlatingen, onder meer in een boek van zijn hand. Zijn naam is Thilo Sarrazin. De omstreden uitlatingen waren deels antisemitisch, deels gericht tegen moslims. Het is te hopen dat zowel Bundesbank als SPD deze man snel dumpen, maar daar ziet het, vooral wat betreft de Bundesbank, nog niet naar uit. Hopelijk worden SPD en Bundesbank daar alsnog met stevige protesten daartoe aangezet.

Wat de man zegt, is niet niets. Volgens hem zouden “alle joden een bepaald gen bezitten”, zo vertelde hij in een interview in Welt am Sonntag. Dat is doodgewoon een racistische leugen, een sprookje dat een joods volk op niet-bestaande biologische basis wil definiëren. Waar dat eerder mede toe leidde, dient Sarrazin aan de hand van een educatief bezoek aan Auschwitz nog maar eens duidelijk gemaakt toe worden.

Hij beweert ook nog dat, in de weergave van De Volkskrant, “moslimimmigranten niet bereid of in staat zijn te integreren in westerse samenlevingen.” Het is weer eens de schuld van de moslims, volgens deze man. Wilders heeft op dit nare sprookje dus geen monopolie. Sarrazin heeft volgens Nos.nl ook nog beweerd dat “alle Turken in Berlijn geen andere functie hebben dan het verkopen van groenten en fruit.” Van het cliche over joden-als-sjacheraars naar het cliche over Turken-als-handelaars, er is in zeventig jaar weinig veranderd. Het wordt inmiddels méér dan een beetje vervelend.

De SPD heeft inmiddels een schorsingsprocedure ingezet tegen de racist. De partij zou zich echter ook wel eens af mogen vragen hoe zo iemand sowieso in deze partij kon komen. dat zegt iets over de SPD zélf, niet alleen iets over Sarazzin. De Bundesbank heeft laten weten dat ze de uitlatingen van Sarrazin niet bepaald ziet zitten, maar stuurt de man niet weg. Bondskanselier Merkel, wellicht bevreesd voor reputatieschade van Duitsland, heeft wel vrij stevig afstand genomen van zijn opvattingen.

Maar Sarrazin wegjagen uit zijn hoge positie vergt meer dan dat.  Hij vertrekt bepaald niet spontaan na een paar aanmerkingen. Tot nu toe klaagt hij dat zijn woorden uit hun verband zijn gerukt – maar is er een verband waarbinnen racisme, in antisemitische of islamofobe vorm, dan opeens wel aanvaardbaar is? Hij verdedigt zijn boek en zijn recht om te zeggen wat hij zei. Waar is het protest van links? 


Death Parade vanwege geldelijk gewin en gemeentelijk prestige

30 juli, 2010

De rampzalige afloop van de Love Parade in Duitsland afgelopen weekend heeft terecht tot grote verbijstering en woede geleid. Het gebeuren, waardoor 21 mensen de dood in gedreven zijn, 511 mensen gewond raakten, waarvan er 283 in het ziekenhuis kwamen, en waaraan ongetwijfeld duizenden mensen diep traumatische geestelijke verwondingen overhouden, laat zien hoe gemeentelijke scoringsdrang samenging met luchthartige onverschilligheid van een festival-organisatie. Wat telt is kennelijk het geld en de toppositie in de pikorde tussen steden die zo’n evenement willen aantrekken. Daarom wordt er gespeeld met mensenlevens. Vaak gaat het, ondanks deze houding, goed. Deze keer dus niet.

Het is hier niet nodig het hele verloop nog eens te schetsen. Maar een paar punten mogen eruit gelicht. Uit een verslag van één van de feestgangers: “Op een gegeven moment kwam er een politiewagen op de mensen massa inrijden. Blijkbaar waren er hekken geopend waardoor mensen weg konden en begon er wat ruimte te ontstaan om te bewegen. (…) op een gegeven moment is het enige wat ik nog dacht: ik moet terug die tunnel in nu er weer ruimte is en blijkbaar weer een uitgang (…) Wij besloten gewoon door te lopen en wat te gaan eten en drinken, tot rust te komen en weer naar huis te gaan. Toen bleek dat die doorgang  waar we doorget laten waren recht op het festival uit kwam en we er rustig door heen konden lopen. Toen kwam de woede en het ongeloof. Blijkbaar was deze doorgang er de hele tijd, en die was gewoon al die tijd nioet open gedaan.”  Wie bedenkt zoiets? Slechts één toegangsweg, met een capaciteit van 30.000 mensen per uur, voor een festival waar ettelijke honderdduizenden mensen op af komen?

De burgemeester, Adolf Sauerland, was gewaarschuwd dat er allerlei zaken niet goed voorbereid waren. Al in juni was er een voorbereidingsbijeenkomst waar zaken besproken werden. Zo zouden er 440 beveligingsmensen nodig zijn, maar de organisatie vond een argument om dat tot 150 terug te brengen. Voor een verwachte 220.000 mensen! Nu geloof ik niet zo in beveiligingspersoneel sowieso, maar áls je langs die weg een organisatie begeleidt, doe het dan met adequate aantallen. De burgemeester, die het evenement “hoe dan ook wilde laten doorgaan” had een houding van ‘we vinden er wel iets op’. Criminele nalatigheid, noem ik zoiets.

Hij weigert intussen af te treden, volgens berichtgeving omdat… hij daarmee pensioenrechten en dergelijke zou kwijtraken. Ja, pensioenrechten – van burgemeesters althans, niet van arbeiders… – zijn in deze wereld belangrijker dan het recht van feestgangers om erop aan te kunnen dat organisatoren hun veiligheid optimaal waarborgen. Zelf zegt Sauerland dat hij weigert te vertrekken omdat hij met opstappen feitelijk schuld zou bekennen. Dat is natuurlijk dubbele daverende onzin. In de eerste plaats ís hij mede schuldig, of hij dit nu bekent of niet. Wie meewerkt aan een zo onverantwoordelijk voorbereid gebeuren, draagt mee verantwoordelijkheid voor de bloedige afloop. In de tweede plaats is metéén aftreden op zich geen eens een schuldbekentenis, hooguit een erkenning van verantwoordelijkheid voor de gang van zaken, ongeacht de precieze schuldvraag.

Sauerland reageert hier niet als betrokken menselijk wezen die verantwoordelijkheid neemt en een goede afhandeling nastreeft. Nee, hij reageert hier als klassiek bestúúrder, voor wie zijn eigen positie blijkbaar het belangrijkste is. Zijn bestuurlijke ‘verantwoordelijkheid’ heeft hem van zijn menselijkheid beroofd, zoals veel bestuurders eerder overkwam en later, zo valt te vrezen, nog zal overkomen. Terecht is hij eerder deze week uitgejouwd, met troep bekogeld en weggejaagd door boze mensen, toen hij een kijkje kwam nemen op de rampplek. Terecht hielden enkele honderden mensen gisteren een demonstratie voor het gemeentehuis om Sauerland’s aftreden te eisen, een eis die inmiddels kracht is bijgezet door een motie van wantrouwen van Die Linke in de gemeenteraad.

Wat ligt er achter drama’s als deze? Dat Sauerland een man is met het inlevingsvermogen van een brandnetelbos en het verantwoordelijkheidsgevoel van een afvoerputje is duidelijk. Dat de organisatoren van de Love Parade alles op een koopje wilden – 150 beveligers kosten minder dan 440, één toegangs[poort openen en copntroleren is goedkoper dan vier – is ook vrij helder. Maar er is meer.

We lezen intussen over manipulatie van bezoekersaantallen, van deze maar ook van eerdere Love Parades. Eerdere Love Parades, in Essen en Dortmund, kregen 1,2 miljoen en 1,6 miljoen als officieel aantal. dat was drie keer zoveel; als de werkelijke bezoekersaantallen. Deze keer, in Duisburg, werd 1,4 miljoen als bezoekersaantal opgevoerd. De politie – die ik deze keer ietsje geloofwaardiger vindt dan bestuurders en organisatoren die hun event willen hypen, en dkie bij feesten niet het soort anti-betogers-belangen heeft die haar tot te lage schattinghen bij demonstraties zouden kunnen brengen – houdt het op 300.000. Er blijkt dus een ordinaire wedstrijd tussen steden gaande te zijn: wie de grootste Love Parade heeft weten te houden.

Het gaat er klaarblijkelijk om dat steden zich ‘op de kaart zetten’ door zo’n mega-event naar zich toe te halen. Een stad die ‘op de kaart staat’, trekt meer toeristen, die meer uitgeven aan de plaatselijke middenstand, zo’n stad trekt misschien ook wel meer investeerders, weet ik veel. Zoiets. Blijkbaar is dat belangrijker dan het welzijn van de feestgangers. Vanwege geld en gemeentelijk prestige – is dat overdreven gezegd? Ik denk het niet – zijn mensen het ziekenhuis, het trauma en in éénentwintig gevallen de dood in gejaagd.


Berlijn: rechtbank, vakbond én Linke blokkeren anarchosyndicalistische bond

22 december, 2009

In Berlijn woedt momenteel een klein, maar opvallend en belangrijk arbeidsconflict. Aan de ene kant staat de Freie Arbeiter-und Arbeiterinnen Union, FAU, afdeling Berlijn. Aan  de andere kant staat een bioscoopbedrijf, Neuw Cinema; een rechtbank; de grote vakbond VER.DI; en het Berlijnse gemeentebestuur, bestaande uit sociaaldemocraten en Groenen; én de ten onrechte als radicaal-links aangeprezen partij Die Linke. Op het spel staat het recht van arbeiders om zich te organiseren via de bond van hun keuze, het recht van radicale arbeidersactivisten – in dit geval anarchosyncicalisten – om georganiseerd en bovengronds actief te zijn.

FAU is een kleine arbeidersbond van anarchosyndicalistische aard. Anachosyndicalisme houdt kortweg in: anarchistisch georiénteerd vakbondswerk, vakbondswerk waarin arbeiders elf hun bond besturen, en waarin directe belangenstrijd tegelijk in het teken staat van verdergaande revolutionaire verandering. Er is meer over te zeggen, maar dit volstaat hier eventjes. Deze FAU zette zich in voor de strijd van mensen die in bioscoopbedrijf Neue Babylon werkten, een bedrijf met beroerde arbeidsvoorwaarden. Via allerlei acties, onder meer een boycot, zetten de arbeiders en hun FAU-afdeling druk op de ketel. Zoveel druk dat het bedrijf wel moest onderhandelen.

Alleen onderhandelde het bedrijf liever niet met de FAU, maar met de gevestigde bond VER-DI, deel van de vkabondsfederatie DGB, de Duitse FNV zogezegd. Die VER.DI vond de FAU toch al lastig. Dus kwam er een akkoord tussen VER.DI en het bedrijf, waarmee de mensen die bij het bedrijf werkaam zijn, en de FAU waarbinnen veel van deze arbeiders zich organiseerden, buiten spel werden gezet. Dat was al erg genoeg. Die Linke steunde de rol van VER.DI, zo lees ik in het artikel van Tom Wetzel (zie onder voor verwijzingen).

Nu heeft een plaatselijke rechtbank er nog een schepje bovenop gedaan. Die rechtbank heeft – in een zitting waarbij de FAU geen gelegenheid kreeg haar zaak te verdedigen – de FAU verboden zich nog langer in te zetten voor de mensen bij Neue Babylon. Sterker: de rechtbank heeft de FAU verboden zich nog langer een vakbond te noemen! Excuus is dat de FAU niet heeft bewezen dat ze CAOs af kan sluiten, hetgeen in Duitsland een wettelijke voorwaarde is om als vakbond actief te mogen zijn. Maar hoe kan een bond zelfs maar beginnen aan CAOs te dénken als haar werk door bureaucratische vakbondsconcurrentie en door juridische vervolging wordt gedwarsboomd?

Het hele gebeuren is een aantasting van arbeidersrechten. Op anarchistische websites wordt er terecht opgeroepen tot solidariteitsacties, ook buiten Duitsland, om deze rechterlijke onderdrukkingsmaatregel terug te draaien. De FAU zelf hield vandaag een pittige protestdemonstratie waaraan 300 mensen deelnamen.

Het is zaak dat juist ook buiten anarcho-syndicalistische kringen aan solidariteit wordt gewerkt. Wart vandaag de FAU overkomt, kan morgen het lot zijn van welke groep strijdbare arbeiders en revolutionaire activisten dan ook. Opkomen voor de FAU in dit conflict is dan ook een heldere noodaak, een zaak van welbegrepen eigenbelang, van zelfverdediging – van solidariteit dus.

Gegevens uit: