Jelle Schuurman, welkom terug in weblogland

31 oktober, 2009

Links in Nederland heeft nauwelijks een weblog-traditie. Waar je enorme aantallen revolutionaire of anderszins stevig-linkse Engelstalige weblogs kunt aantreffen van de meest fascinerende anarchisten, trotskisten en andere rooie of rood-zwarte ravotrs en weet ik wat al niet nog meer, daar is het Nederlandse stuk internet van dit soort subversieve elementen helaas vrijwel gevrijwaard. Gelukkig is er goed nieuws: Jelle Schuurman heeft zijn weblog-activiteit hervat. Go, Jelle, go!

Er zijn een paar weblogs vanuit de richting van de SAP/Grenzeloos: Leo de Kleijn, met een stevige nadruk in binnenlandse en Rotterdamse zaken (daar is hij gemeenteraadslid voor de SP); en Kritisch Links, waar meerdere mensen aan meewerken, met vooral aandacht voor internationale zaken. Maar op Kritisch Links is helaas al maandenlang geen nieuw stuk geplaatst. Een min of meer prominente lid van de Internationale Socialisten (IS) met een persoonlijk weblog is er bij mijn weten helaas niet. Geen Nederlandse tegenhanger van het onmisbare Lenin’s Tomb, dus.

Er was een vaak treffend en amusant blog van Hiram: Ipse dixit. Tijdens het maken echter van dit stuk je check ik dat weblog en lees: “Dit onbeschreven balad wordt u aangeboden door de anarchist Hiram, die zelf eindelijk, wijselijk zijn mond houdt.” Tsja, zo komt die staatloze wereld van solidariteit en samenwerking er natuurlijk ook niet sneller, waarde kameraad 😉 . Er is gelukkig nog wel de weblog-veteraan Martin Wisse met “het eerste Nederlandse socialistische blog”, oftewel Linkse Gedachten. Maar het laatste bericht daar is ook alweer van eind juli.

Kijken we naar stevig maar niet revolutionair links, dan hebben we prominente SP-ers met een eigen weblog: Harry van Bommel, en vooral Anja Meulenbelt, immer inspirerende stem vóór de rechten van palestijnen en tégen Islamofobie. Vermeldenswaard is nog het weblog van Platform Rosa, enkele revolutionaire marxisten die actief zijn binnen de SP.

En er zijn natuurlijk de officiële sites van de diverse revolutionaire groepen, Internationale Socilisten, Offensief, SAP/Grenzeloos. Maar mij gaat het hier juist om die onofficiële, persoonlijke stemmen uit de linkse beweging. Die zijn veel te schaars, al is mijn overzicht ongetwijfeld erg incompleet (wie mooie weblogs in dit genre kent, of zelf maakt: de commentaarrev briek is er ook voor jou!).

Gelukkig is nu jelle Schuurman weer terug van te lang weggeweest. Hij was eerder in webblogland actief, met levendige verslagen van zijn deelname aan bijvoorbeeld de protesten tegen de G8 in Rostock, en felle betogen tegen allerlei vormen van onderdrukking.

Nu is hij er weer, met een aantrekkelijk, kleurrijk vormgegeven blog. Hij zet zijn tanden meteen in een belangrijk onderwerp: democratie, en de verschillende kijk die anarchisten en marxisten hebben op hoe een bevrijde maatschappij zich moet besturen. Zelf situeert hij zich ergens tudden die twee stromingen in, een plaats waar het trouwens ook voor mij steeds beter toeven is. Reden temeer om hier te zeggen: Welkom terug, Jelle!

 

Advertenties

2 november: Fakkeloptocht tegen Wilders en PVV

30 oktober, 2009

Komende maandagavond hebben we de gelegenheid om in georganiseerd verband in alle openheid onze afkeer van Wilders, zijn PVV en het griezelige gedachtengoed van dat politieke verschijnsel tot uitting te brengen. Op die dag, 2 november, vindt er in Arnhem een fakkeloptocht plaats onder het motto: Wilders sluit ook jou uit. Aanleiding is een bijeenkomst die Wilders die avond in die stad houdt.

Het is hoog tu ijd voor zo’n vreed anti-Wilders-geluid op straat. De opmars van die man en ijn grieelige gardisten krijgt veel te weinig tegengas, en de tegengeluiden die te horen zijn komen te vaak van politici die zelf boter op hun hoofd hebben, mee verantwoordelijk zijn voor het soort van onvrede waar Wilders mee aan de haal gaat om er zijn racistische draai aan te geven, of allebei.

Hoe gevaarlijk Wilders is, blijkt uit ijn electorale positie en uit de vor oorstellen en uitingen die hij keer op keer doet. Eerst de steun die hij onder kiezers inmiddels heeft opgebouwd. Die is formidabel, en niet zeer onderhevig aan grote schommelingen. Peiling na peiling laat dat zien.

Zo schrijft de Volkskrant vandaag: “De PVV doet het in Den Haag minder goed dan verwacht. In een vrijdag gepresenteerd kiezersonderzoek van TNS-NIPO reikt de partij met een score van 13 procent niet verder dan een vierde plek.”

Dertien procent! Dat is meer dan één op de acht kiezers. Dat staat voor pakweg tussen de 18 en de 19 Kamerzetels. Weliswaar ruim onder pelingen van Maurice de Hondt die hem vaak 28 etels toekennen. Maar wel twee keer zoveel als het huidige PVV-zeteltal. En dat heet “minder goed dan verwacht”. Zo ver zijn we al gekomen…

Ja, de Haagse score in de TNS-NIPO-peiling ligt flink onder de uitslag aldaar bij de Euroverkiezingen. Maar daar had, volgens het Volkskrantbericht, de lage opkomst mee te maken. En kijken we buiten Den Haag, dan zien we in thuisbasis Venlo 33 procent voor Wilders, en landelijk 20 procent. Dat is één op de vijf kiezers, en een Kamerfractie met 30 zetels, als je het naar landelijke verkiezingen omrekent. Er is geen ontkomen aan de conclusie: Wilders heeft een zeer omvangrijke aanhang verworven met zijn islamofobe haat[politiek. En die aanhang schrompelt niet bij het eerste zuchtje tegenwind weer ineen.

Intussen gaat hij door met zijn naargeestige provocaties richting Moslims. Zijn doelwitten worden steeds absurder. Deze week richtte hij zijn gifpijlen op een oud liedje van Kinderen voor Kinderen – omdat daarin het zinnetje “Allah Akhbar” werd gezongen. Islam-propaganda, volgens Wilders. Mij schiet iets over de vrijheid van meningsuiting te binnen, waar Wilders zelf zo graag mee schermt. Maar die geldt blijkbaar alleen voor Ariërs en degenen die zich aan de Grote Leider onderwerpen.

Op 2 november gaan we dus de straat op, hopelijk met zeer velen. Want inderdaad. “Wilders is al vele malen te ver gegaan met zijn racistische uitspraken en asociale plannen. Het is tijd voor een tegengeluid’, aldus een woordvoerder van Wilders sluit ook jou uit.” Het is hoog tijd om hem strijdbaar van repliek te dienen.

Fakkeloptocht “Wilders sluit ook jou uit”

  • Tijd: 2 november, 20.00 uur
  • Plaats: Kerkplein (Eusebiuskerk), Arnhem

Balkenende, Blair of Karadzic als EU-baas? Of…?

30 oktober, 2009

Wie moet er president worden van de EU? Die discussie woedt in allerlei wandelgangen. Graag draagt ook de rooieravotr even bij in dit proces.

Twee namen worden genoemd: Tony Blair, voormalig premier van Groot-Brittannië, en Jan-Peter Balkenende, huidig premier van Nederland. Maar er wordt ook een derde naam genoemd: Radovan Karadzic, voormalig leider van  de Servische Republiek in Bosnië. Eamonn McCann schrijft: “Het zou zeer zeker pervers zijn als  Radovan Karadzic Tony Blair zou uitdagen voor hetn presidentschap van de EU, en daarmee zou riskeren dat het stemmenaantal voor oorlogsmisdadigesrs gesplitst zou worden.”

Ja, waarom eigenlijk niet? Als een Brits premier die samen met Bush een agressie-oorlog tegen Irak heeft beraamd en daarmee honderdduizenden, mogelijk meer dan een miljoen, mensen de ood heeft helpen jagen – waarom zou de Bosnisch-Servische leider, eveneens met zeer veel bloed aan zijn handen, dan niet in aanmerking komen?

En ja, dan hebben we ook nog Balkenende. Of die wil, is onduidelijk, dat veel christendemocraten in Europa hem er willen, is wel duidelijk. Maar zijn coalitiegenoten in het kabinet, CU en PvdA, willen het liever niet. Hij mag het goede vaderland in crisistijd immers niet in de steek laten?

Als Balkenende inderdaad die EU-baan aannam, zou dat neerkomen op kiezersbedrog. Hij is als lijsttrekker van het CDA in 2006 de verkiezingen ingegaan, en is vanuit die rol premier geworden. Zolang het parlement hem niet wegstuurt, en/of zolang ene volksopstand hem niet verdrijft, hoort hij gewoon aan te blijven voor zijn termijn is afgelopen. 

Tegelijk ben ik ook niet echt báng vor zijn tussentijds vertrek. Het land zal het echt wel overleven, het knapt er misschien zelfs wat van op, en kieersbedrog is gewoon deel van de taakomschrijving van gevestigde politici. Vervroegde verkiezingen zijn trouwens weer een gelegenheid voor mensen om zich een beetje extra te laten gelden in het politieke machtsspel, en zich extra te laten gelden. Werk aan de winkel voor links, in ongunstige tijden, met een PVV in opkomst. Maar dat moet dan maar.

Maar het is beter als Blair deze baan krijgt, en George Monbiot legt in The Guardian uit waarom. Ja, de man is een oorlogsmisdadiger, vanwege zijn rol in de Irak-oorlog – en dara ligt precies de reden om hem EU-president te maken. Juist in die rol moet hij op reis naar allerlei landen – ook naar landen waarin aangifte en arrestatie wegens zulke misdaden een stuk denkbaarder is dan in de landen waar hij nu verkiest te komen. Monbiot pleit voor citizen’s arrest van de man. Ik vind het wel iets hebben: Blair EU-president maken zodat hij makkelijker voor zijn misdaden aangeklaagd en aangepakt kan worden.

Maar de ideale optie is: geen van de bovenstaande drie. Laat dat presidentschap toch lekker onvervuld. Scheelt salariskosten, en de wereld draait echt ook wel door zonder Europese opperbaas. Vive l ‘anarchie, hoe minder bestuur boven ons, hoe liever.


Afghanistan: Amerikaanse verliezen, ontslag functionaris

27 oktober, 2009

Het gaat hard bergafwaarts met de koloniale oorlog die VS en NAVO in Afghanistan voeren. Zowel militair als politiek tekent zich een nederlaag af. Een welkome, terechte nederlaag.

Militair: “Acht Amerikaanse militairen zijn om het leven gekomen bij twee verschillende bomaanslagen in de Zuid-Afghaanse provincie Kandahar. Daarmee komt het Amerikaanse dodental op 55, het grootste aantal sinds het begin van de invasie in 2001″ (NRC, 27 oktober). Maandag kwamen 11 Amerikaanse militairen en 3 mensen van de Amerikaanse antinarcoticadienst DEA om, toen twee helicopters tegen elkaar botsten “na een vuurgevecht” (Nieuws.nl, 26 oktober).

Politiek: “Ik heb hetbegrip en het vertrouwen verloren in de strategische do9eleinden van de VS in Afghanistan. Ik heb twijfels en reserves over onze huidige strategie en de geplande toekomstige strategie, maar maar mijn ontslagname ius niet gebaseerd op hoe we  deze oorlog voeren, maar waarom en met welk doel.” Dat schreef Matthew Hoh, tot dan toe functionaris in Afghanistan vanuit het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse zaken, aan de personeelsdienst van dat ministerie. Hij liet zich nog ompraten voor een andere functie, maar kapte daar na een week ook mee. Zelfs Holbrooke, als topfunctionaris voor de Amerikaanse regering verantwoordelijk voor Afghanistan en pakistan, kon hem niet meer op andere gedachten brengen (Washington Post via Common Dreams, 27 oktober).

Hoh was iemand met een stevige staat van dienst, onder meer als militair in Irak. maar tijdens zijn wekrkzaamheden in Afghanistan voor het ministerie van Buitenlandse Zaken kwam de twijfel opzetten. Hij zag de opstand groeien in een vallei, juist naarmate er Amerikaanse soldaten in die vallei kwamen. Het was kennelijk de militaire aanwezigheid die de opstandigheid aanwakkerde, zo zag hij in.

Nee, hij is geen voorstander van volledige terugtrekking. Maar zijn ontslag is evengoed een teken aan de wand. Het laat zien hoezeer de twijfel diep doordringt in het regeringsapparaat van de VCS zelf. het was dit type van twijfel dat in de jaren zestig en zeventig ertoe bijdroeg dat de VS haar oorlog in Vietnam moest stopzetten. En het is het hardnekkige verzet van gewapende strijders in Afghanistan zelf dat dit soort twijfel aanwakkert.

Het is zaak dat de groei van die twijfel verder wordt aangejaagd – in de oorlogvoerende landen zel, de VS voorop maar Nederland erbij inbegrepen. Het Westen gaat, ik zeg het maand na maand, deze oorlog verliezen. Dat is ook terécht, want de poging om Afghanistan de Westerse wil op te leggen zijn gewoon kolonialisme in een nieuw jasje.

Het is zaak die nederlaag verder te bespoedigen, zodat er niet nóg meer- vooral Afghaanse maar ook Amerikaanse en Nederlandse – mensen omkomen in de oorlog. Het is zaak een onmiddellijk vertrek van alle Westerse troepen te blijven eisen.


Oostenrijk: “Onderwijs is niet te koop”

27 oktober, 2009

Als we aan sociale strijd, linksradicale rebellie en opstandigheid denken, dan is Oostenrijk doorgaans niet het eerste land waar we zulke dingen verwachten. Datzelfde Oostenrijk is  echter momenteel een land waar studenten zich op forse schaal verzetten tegen commercie in het onderwijs en tegen uitpuilende collegezalen en dergelijke.

De Volkskrant schrijft onder meer: “Voor de vijfde achtereenvolgende dag houden studenten een sit-in op de universiteit van Wenen om aandacht te vragen voor overvolle collegezalen en meer inspraak in het beleid van het universitair onderwijs in Oostenrijk.” Ook hernieuwwde invoering van collegegeld stuit op protestn van studenten, en er speelt wel meer.

Via een blog op Zmag vond ik nog wat informatie. Op 22 oktober was sprake van een bezettingsactie door 1000 studenten van de grootste collegezaal aan die universiteit van Weenen. Eis: vrij, emancipatorisch en openbaar onderwijs voor iedereen. Ook hebben studenten de Kunstacademie bezet. Daar hangt een spandoek: “Onderwijs is niet te koop”. Zou het besmettelijk zijn, deze moedgevende opstandigheid?


Vredesdemonstratie Londen gisteren

25 oktober, 2009

Duizenden mensen demonstreerden gisteren in Londen tegen de Westerse oorlog in Afghanistan, en voor terugtrekking van Britse soldaten uit dat land. De Stop The War Coalition, die de betoging samen met anderen had georganiseerd, sprak van 10.000 deelnemers.

Jong en oud zeiden nee tegen de oorlog. Bijvoorbeeld Hetty Bowder, 104 jaar jong. “Ik loop omdat ik geen reden kan zien om door te gaan  met doden.” Ze licht toe: “Ik heb gelopenop elke mars tegen elke keer dat wij ten oorlog gingen. Op mijn leeftijd is er niet veel dat ik kan doen, maar zolang mijn benen me kunnen dragen ga ik door met marcheren” (The Times online editie, gevonden via Marxsite).

Bijvoorbeeld Shanika, 16 jaar oud: Ik ben nog nooit eerder op een demonstratie tegen de oorlog geweest, maar sommige van mijn vrienden wel. De regering heeft gelogen tegen mensen en gaat elke dag door met liegen, terwijl we nog steeds mensen doden daarginds” (Socialist Worker (UK) ).

Aan de kop van de demonstratie liep Joe Glanton, een korporaal. Hij komt voor de krijgsraad omdat hij weigerde terug te gaan naar Afhghanistan oals hem was bevolen. “Het is verontrustend om orders te weigeren, maar wanneer Groot-Brittannië Amerika volgt in doorgaan met oorlogvoeren tegen één van de armste landen ter wereld, dan heb ik het gevoel dat ik geen keus heb” (The Guardian, gevonden via Common Dreams).

Vredesdemonstraties als deze zijn hoopgevend – en hoognodig. Ook in Nederland. Want ook Nederland neemt aan deze verkeerde en uitzichtsloze oorlog deel. En er dreigt nog steeds gevaar dat Nederland daar na het aflopen van de huizige missie in Urugan nog mee doorgaat ook. Nee, deze oorlog verdwijnt niet vanzelf. We moeten hem laten verdwijnen.


Vrolijke kraakdemonstratie

25 oktober, 2009

Foto024

Hoe vrolijk kan een mens op een regenachtige zaterdagmiddag worden? Zeer vrolijk. Althans, afgelopen zaterdag gold dat voor mij. Aanleiding tot deze vrolijkheid was een zeer geslaagde demonstratie vóór kraken. Tegen de duizend mensen, krakers en sympathisanten, voerden met deze betoging actie tegen het kraakverbod dat onlangs door de Tweede Kamer is aangenomen.

Heel veel hoeft er over het exacte verloop hier niet gezegd te worden. Het was een vrij lange tocht door de binnenstad, vrijwel onder gedoe met de politie zodat de volle aandacht bij de zaak zelf lag: de noodzaak en het nut van kraken, de opgewekte wil van mensen op te komen vóór het kraken, maar ook voor de alternatieve levensstijl die daar voor veel mensen mee samenhangt.

Pas tegen het einde was er een vleugje spanning, toen er opeens politiebusjes snel langsreden en agenten te paard voorbij kwamen galopperen. Plotseling stond er een ME-linie en was er een begin van een charge zichtbaar aan de flank van de actie. Ook aan de andere kant van de dmonstratie was  ME opgedoken. De aanleiding? Voor mij op dat moment onduidelijk, ik begreep naderhand dat mensen een kant op wilden waar het gezag ons niet wilde hebben.

Het politiegebeuren zag er op dat moment uit als combinatie van nervositeit en machtsvertoon. maar de spanning nam gelukkig snel af. Wat bij andere betogingen vaak gebeurt, namelijk dat veel demonstranten het opgefokte politiegedrag met eigen opgefokheid beantwoordden, dat bleef nu achterwege. Mensen bleven rustig en gingen opgewekt verder met de actie zelf, die niet zo heel lang erna op een veldje dichtbij het station werd afgesloten.

Opgewektheid typeerde de actie. Het was een stoet vol dansende en springende mensen, voor een flink deel meer een streetrave dan een ‘gewone’ demonstratie. Het strakke  groepsgewijs scanderen van leuzen – dat ik zo goed ken van acties waarin de Internationale Socialisten, die dáár goed in zijn, prominent aan deelneemt – ontbrak goeddeels, al werd af en toe wel “Idealen ontruim je niet, kraken gaat door!” geroepen – vooral hoorbaar waar mensen in groepsverband zo’n leus aanhieven. Iets méér leuzen, iets meer variatie erin, iets meer aandacht voor die kant van de actie, was welkom geweest. Zulke leuzen zijn niet alleen voor demonstranten zelf handvaten, ze maken vooral ook aan omstanders iets duidelijk. Maar het is een relatief detail.

Er was daarentegen wel een veelheid van borden en spandoeken, zo te zien vooral handgemaakt en soms erg mooi, te zien. Dat compenseerde het matige leuzen roepen. De foto’s hieronder geven een indruk. De kern van het thema werd duidelijk, vaak ook humoristisch, voor het voetlicht gebracht. Humor en vrolijkheid typeerden de sfeer sowieso. Dit zag er niet uit als een restant van een vrijwel verslagen beweging. Dit zag er uit als iets springlevends, iets met niet alleen een roemrucht en respectabel verleden van strijd, maar evenzeer met toekomst.

Het zag er ook niet uit als enkel of zelfs vooral een in zichzelf gekeerde scene. Het grimmige karakter, dat vroeger bij acties waarin krakers een grote rol speelde zo opviel, met de veelheid aan donkere kleding en eindeloze punkmuziek ontbrak vrijwel.  Ja, er was woede, en terecht. Dat bleek wel uit meegevoerde leuzen en zo. Maar het was geen woede uit plichtsbesef. Het was boosheid uit levenslust. Deze mensen hadden op een zeer aanstekelijke wijze plezier in wat ze – pardon, wat we – deden. En dat straalde de stoet dan ook uit. ja, mensen waren met zichzelf, met hun eigen ding bezig. Dat kun je ‘naar binnen gekeerd’ noemen, als je dat graag wilt. Maar het ding waar men mee bezig was, werd juist door de zo evidente lol van mensen, tegelijk gecommuniceerd naar iedereen die kon zien en/of horen. In al dat pleier was intussen steeds zichtbaar waar het om draaide: kraken heeft waarde, kraken is nodig, kraken gaat door.

Uit de muziek op de geluidwagens bleek eenzelfde soort vrolijkheid. Eerste nummer dat ik herkende toen de stoet liep: “Lust for Life”, van Iggy Pop. Dat zou zo ongeveer het motto van de demonstratie hebben kunnen zijn! Ja, een punknummer – maar ook een tamelijk bekend nummer, destijds in 1977 een hit (ik herinner me nog hoe Iggy Pop de studio zo ongeveer verbouwde tijdens een optreden in het toenmalige populaire programma Toppop…). Daarna: “Somebody to Love”, Jefferson Airplane, 1967 en een hippie-lied zonder weerga. Het werd nog gekker: “Ma Baker”, disconummer van Boney M. uit de jaren zeventig, “Tainted Love” van Soft Cell, “Le Freak” van Chic (ook weer stokoude disco), “These Boots Are Made for Walking” (Nancy Sinatra)… Allemaal nummers die je niet meteen met de kraakwereld of radicaal-links  in verband zou brengen. Maar ook allemaal nummers die veel omstanders herkend zullen hebben, en die de afstand tussen betogers en mensen erbuiten eerder kleiner dan groter zullen hebben gemaakt. En dat helpt.

Degenen die verantwoordelijk waren voor de muziekkeus hadden een groot gevoel voor ironische humor: veel van de genoemde titels zijn makkelijk op te vatten als ondeugende rebelse knipogen. These Boots Are Made for Walking (I’m gonna walk all over you)…  Ze hadden ook het inzicht om nu eens niet de smaak in het gemiddelde kraakpand of infocentrum tot uitgangspunt te maken, zoals in het verleden te vaak gebeurde op demonstraties. Die smaak is immers nogal anders dan die in de gemiddelde eensgezinswoning, en juist dat verschil via muziek benadrukken vergoot de afstand nodeloos. Maar daarvan was dus nu minder dan tevoren sprake. Verfrissend en vrolijkmakend. Zoals eigenlijk de hele actie.

Waren er geen minpunten? Zeker wel. De belangrijkste zwakte was de samenstelling van de betoging. Krakers natuurlijk, ik had ook de indruk dat er redelijk wat studenten (al dan niet zelf krakend) meededen. De kraakbeweging wás er, en ik vond het aantal van 1000 mensen heel behoorlijk (ik had enkele honderden mensen verwacht). Maar er waren zeer weinig mensen in georganiseerd verband van buiten de kraakwereld gekomen. Ik zag maar één linkse groep die georganiseerd zichtbaar actief was: een handvol mensen van de Internationale Socialisten (IS), met enkele borden en een stapel pamfletten over klimaatacties rond de top in Kopenhagen. Ik was erg blij dat de IS aanwezig was. Maar waar was Rood (SP-jongeren, zelf nog wel eens bezig met kraakacties)? Waar waaren andere uiterst-linkse groepen, Offensief, Rode Morgen, NCPN? Misschien heb ik ze over het hoofd gezien, de stoet was groot… maar ik let op zulke dingen. En waar was Dwars (GroenLinkse jongeren)? Dan heb ik het nog maar niet over zichtbare SP- en GroenLinkse aanwezigheid. OK, ik zag één iemand met een SP-tomaat en een button tegen hogere pensioenleeftijd. Maar onder georganiseerde aanwezigheid versta ik iets meer dan dat.

Ik zeg het maar eens hard. Vrijwel geheel links buiten de linksradicale, met kraken verweven, scene, heeft de krakers, en daarmee het kraken zelf, en daarmee een wezenlijk gevecht om woonrecht, in de steek gelaten. Verwijzingen naar de naar-binnen-gekeerdheid, het scene-krakter, van de kraakbeweging gaan minder dan ooit op. Ze kunnen gehanteerd worden als smoes om verstek te laten gaan, maar niet langer als serieus argument.

Alleen al het spandoek “mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging”,  dat vanuit de kraakbeweging al enige tijd wordt verspreid, laat juist een inzet zien van krakers om hun strijd nara buiten uit ter dragen, de relevantie ervan te laten zien. Dit spandoek hangt veelal op panden die via kraken voor sloop opf speculatie behoed zijn en inmiddels eene sociale en/ of culturele bestemming hebben gevonden. Ik vind het spandoek meesterlijk, en de verspreiding ervan heel verstandig en slim. Zoals ik eigenlijk de hele demonstratie vond getuigen van ene verstandige, slimme en vooral dus zeer vrolijke aanpak. Het is een vrolijkheid die links in de huidige moeilijke tijden zeer goed kan gebruiken.

Foto004

Foto006

Foto008

Foto010

Foto009

Foto012

Foto013

Foto015

Foto017

Foto021

Foto022

Foto026

Foto027

Foto028

Foto029

Foto030

Foto’s gemaakt door Peter Storm; gebruik ervan is prima, maar dan graag met vermelding van maker en verwijing naar dit weblog.